ก้าวข้ามขีดจำกัด

"ถ้าคิดจะพังประตูเข้ามาเพื่อโชว์พาวเวอร์ล่ะก็ บอกเลยว่าผิดเวลาครับรุ่นพี่!" ผมกระแทกสายกีตาร์จนเกิดเสียงหอนแหลมบาดหู เสียงของมินดังขึ้นแทรกความเงียบงันทันทีหลังจากบานประตูห้องซ้อมถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท ใบหน้าของเธอที่ปกติมักจะเชิดรั้นอยู่เสมอในตอนนี้กลับดูดุดันเหมือนลูกแมวที่ถูกต้อนจนมุม ผมวางนิ้วลงบนคอกีตาร์แน่น สัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนที่ยังหลงเหลืออยู่ รุ่นพี่ปีสามคนนั้น—พี่ธันวา—ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูอย่างไรก็กวนประสาท "โถ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็เด็กดื้อสองคนที่เอาแต่หมกตัวซ้อมเพลงที่ไม่มีวันได้โชว์ในงานใหญ่" "หมายความว่ายังไงครับ" ผมถามเสียงเรียบ แม้ในใจจะพุ่งขึ้นเป็นไฟแต่ใบหน้าของผมยังคงนิ่งสนิท ผมก้าวไปยืนขวางหน้ามินโดยสัญชาตญาณ "ก็หมายความว่ารายชื่อศิลปินขึ้นเวทีน่ะ เขาตัดชื่อพวกเธอออกแล้ว" พี่ธันวาโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะกลางห้อง ก่อนจะเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิม มินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติก มือเรียวบางสั่นระริกขณะหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอแค่กำกระดาษแน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนผิดหวัง "เหอะ... ตลกสิ้นดี" มินแค่นหัวเราะ "แค่เพราะเพลงที่ฉันแต่งมัน 'ไม่แมส' แค่เพราะมัน 'ไม่ถูกจริตกรรมการ' งั้นเหรอ" ผมเดินเข้าไปใกล้เธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของมินปะทะเข้ากับจมูก มันเป็นกลิ่นที่ผมคุ้นเคยและมักจะทำให้ใจเต้นผิดจังหวะเสมอในเวลาที่ผมควรจะโฟกัสกับคอร์ดเพลง ผมย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ เธอ แม้ปากจะอยากพูดประชดประชันตามนิสัย แต่ลึกๆ แล้วผมกลับอยากดึงเธอเข้ามาปลอบ "ถ้าเขามองไม่เห็นค่า ก็แสดงว่าพวกเขามีรสนิยมต่ำเกินกว่าจะฟังเพลงของเธอออกครับ" ผมพูดเสียงนุ่มกว่าปกติ ซึ่งนั่นดูเหมือนจะทำให้มินชะงักไป "คีย์... นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง" มินหันมาสบตาผม แววตาของเธอสับสน "หมายความว่า" ผมลุกขึ้นยืนแล้วดึงกีตาร์ขึ้นมาสะพาย "เราจะซ้อมต่อ ซ้อมจนกว่าคนทั้งฮอลล์จะไม่มีทางเลือกนอกจากต้องฟังเพลงของเรา ต่อให้ชื่อไม่มีในลิสต์ แต่ถ้าพวกเราเล่นจนเวทีสะเทือนได้ ใครหน้าไหนจะกล้าไล่เราลงล่ะครับ" มินมองผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจไม่แพ้กัน "พูดได้ดีนี่... ไอ้คนปากร้าย" ตลอดสามชั่วโมงหลังจากนั้น ห้องซ้อมถูกเปลี่ยนเป็นสนามรบ เราโต้เถียงกันเรื่องตัวโน้ตและจังหวะด้วยความรุนแรงพอๆ กับความหลงใหล มินตะโกนใส่ผมเมื่อผมใส่ลูกเล่นกีตาร์ที่มากเกินไป ส่วนผมก็บ่นเรื่องจังหวะการร้องที่เธอพยายามจะด้นสด ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการที่เราต่างผลักดันกันและกันให้ออกจากกรอบที่ตัวเองขีดไว้ "ช่วงท่อนฮุค... ลองข้ามโน้ตตัวนี้ไป แล้วใช้จังหวะสแนร์ส่งแทนครับ" ผมเสนอขณะที่เหงื่อซึมตามไรผม มินขมวดคิ้ว "มันจะดูโดดไปนะคีย์ นายกำลังจะทำลายโครงสร้างเพลงที่ฉันอุตส่าห์แก้มาสามรอบนะ" "ถ้าเพลงเดิมมันทำให้เราถูกตัดชื่อ ก็ทิ้งมันไปสิครับ จะยึดติดกับซากปรักหักพังไปทำไม" ผมเดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง คราวนี้เราอยู่ใกล้กันมากจนผมได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของเธอ "เชื่อใจผมสักครั้ง... ได้ไหม" วินาทีนั้น ความวุ่นวายในหัวผมเงียบกริบ สายตาของมินที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่เธอไม่ได้เอ่ยออกมา มือของเธอที่วางอยู่บนขาไมค์สั่นเล็กน้อย มินขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าผากของเราเกือบจะชนกัน เธอกระซิบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "นายมันบ้า... คีย์ นายบ้าที่ทำให้ฉันเชื่อใจนายได้ขนาดนี้" "แล้วคุณล่ะครับ..." ผมเว้นจังหวะ เสียงของผมแหบพร่าลง "กล้าที่จะเสี่ยงไปกับคนบ้าๆ อย่างผมไหม" จังหวะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอเพื่อยืนยันคำพูดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนที่คุ้นหูจากคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ "มิน! คีย์! พวกเธออยู่ข้างในใช่ไหม เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกเธอแอบซ้อมอยู่!" มินผละออกจากผมทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ผมสบถออกมาเบาๆ ในลำคอ เพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ 'ประธานชมรมดนตรี' คนที่เพิ่งเซ็นคำสั่งตัดชื่อพวกเราออกไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว! เขากำลังถือบางอย่างในมือ—มันคือกุญแจสำรอง—และกำลังไขประตูเข้ามาในจังหวะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าตัวมินไว้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง