วิกฤตก่อนขึ้นเวที

“ถ้าอยากไปก็ไปเลยคีย์ ไม่ต้องมาเสียเวลาประสานเสียงกับคนอย่างฉันหรอก” เสียงของมินสั่นเครือ แม้เจ้าตัวจะพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อให้ดูเข้มแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าดวงตาที่เริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำใสกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมดที่มี มือเรียวที่กำไมค์สแตนด์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีดสั่นระริก เธอโยนสมุดโน้ตเพลงที่บรรจงแต่งมาตลอดทั้งเดือนลงบนพื้นเวที เสียงกระดาษปะทะพื้นดังปึกช่างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกยิ่งกว่าเสียงกีตาร์เพี้ยนๆ เสียอีก คีย์ยืนนิ่งอยู่กลางเวที แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนวลสาดกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังฉายแววสับสนและตึงเครียด มือหนาที่ควรจะจับคอกีตาร์ตอนนี้กลับกำหมัดแน่นข้างลำตัว ปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงตามนิสัยคนปากหนักที่ไม่รู้จักวิธีอธิบายสถานการณ์ที่แสนจะงี่เง่านี้ให้จบสิ้น “มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด... ยัยบ้าเอ๊ย ทำไมไม่หัดฟังกันบ้าง” คีย์เค้นเสียงต่ำผ่านไรฟัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววปวดร้าวที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม “ข่าวลือเรื่องเธอกับดาวคณะนิเทศมันชัดเจนขนาดนั้น ต้องให้ฉันควักหัวใจออกมาดูไหมว่ามันเจ็บแค่ไหนถึงจะพอใจ!” มินสวนกลับทันควัน น้ำตาสายหนึ่งไหลผ่านแก้มเนียน เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินลงจากเวทีซ้อม ทิ้งให้อีกสามชีวิตในวงยืนอึ้งกับบรรยากาศมาคุที่พุ่งสูงจนปรอทแตก มินเดินถอยหลังออกมาได้เพียงสามก้าว ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสหนักๆ ที่ข้อมือ แรงดึงกระชากเพียงเล็กน้อยทำให้เธอถลาไปปะทะกับแผงอกแกร่งของมือกีตาร์หนุ่ม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของสายกีตาร์ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของคีย์โอบล้อมเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด “ปล่อยนะ!” “ไม่ปล่อย” คีย์กดเสียงต่ำลงอีกครั้ง คราวนี้เขาขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูจนมินขนลุกซู่ “ถ้าเธอเดินลงจากเวทีนี้ไปตอนนี้ ในฐานะมือกีตาร์ของเธอ ผมจะถือว่าเธอทิ้งความฝันของเราไปพร้อมกับผม... จะยอมให้มันจบแบบนั้นจริงๆ เหรอ มิน” คำพูดของคีย์เหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม มินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ความโกรธแค้นปะทะกับความถวิลหาจนเธอกลั้นสะอื้นไม่อยู่ “ทำไมต้องทำแบบนี้... ทำไมต้องทำให้ฉันเชื่อใจ แล้วก็ทำลายมันด้วยเรื่องไร้สาระพวกนั้น” คีย์มองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ในใจเขาร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา ความจริงที่ว่าเขาแอบไปพบคณะกรรมการเพื่อเคลียร์เรื่องลิขสิทธิ์เพลงของมินที่ถูกคนอื่นก๊อปปี้ไปแอบอ้างนั้น มันยังพูดออกมาไม่ได้จนกว่าจะมีหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เขาต้องไปเอาจากนิเทศฯ ในวันนี้ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เป็นใจ เพราะความเข้าใจผิดมันวิ่งเร็วกว่าความเป็นจริงเสมอ “เชื่อผมแค่ครั้งเดียวไม่ได้หรือไง” คีย์ถามเสียงพร่า มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ต่างจากคำพูดร้ายๆ ที่เขาชอบใช้ทำร้ายจิตใจเธอเสมอมา ในจังหวะที่หัวใจของมินกำลังเต้นระส่ำด้วยความสับสน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าหอประชุม มินและคีย์ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟดูด ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตจากคณะบริหารก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรนักเมื่อเห็นสถานการณ์บนเวที “ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะความหวาน... แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ฉันเตรียมมาให้น่ะ มันจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเธอจบเห่เร็วกว่าที่คิดนะคีย์” รุ่นพี่คนนั้นวางซองเอกสารลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ พร้อมกับมองคีย์ด้วยสายตาเย้ยหยัน “คีย์... เรื่องที่นายแอบไปตกลงลับหลังกับคนทางนั้นน่ะ ฉันว่ามินควรรู้ไว้ก่อนจะขึ้นเวทีคืนนี้จะดีกว่านะ” คีย์ชะงักไป ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการให้มินรู้ตอนนี้แน่ๆ ในขณะที่มินเองก็หันกลับมามองคีย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเสียใจเป็นความหวาดระแวงอย่างที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องประชุมขนาดใหญ่ บรรยากาศกดดันจนเหมือนอากาศหายใจรอบตัวเริ่มเบาบางลง มินมองสลับระหว่างคีย์กับเอกสารในซองนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปหาซองเอกสารนั้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่คีย์พุ่งตัวเข้าไปขวางไว้ “อย่าอ่านมัน... มิน ฟังผมก่อน!” คีย์คว้ามือมินไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นอ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มินกระชากมือออก ดวงตาสั่นไหวด้วยความร้าวราน “ถ้ามันคือความจริง... นายก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉันคีย์!” มินเอื้อมมือไปคว้าซองเอกสารขึ้นมาได้สำเร็จ ในขณะที่เสียงประตูหอประชุมถูกผลักเปิดออกกว้างอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของคนกลุ่มหนึ่งที่ทำให้คีย์หน้าถอดสี และความลับที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดก็กำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาคนทั้งวง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้คอร์ดรักกีตาร์โปร่งเสมอมานะครับ