สงครามประสาทกลางคณะ

“ถ้ายังมองหน้ากันด้วยสายตาอาฆาตแบบนี้ มื้อเที่ยงนี้พวกเราคงไม่ได้กินข้าว แต่จะได้กิน ‘สงครามประสาท’ แทนนะครับ” เสียงของ ‘ต้น’ เพื่อนสนิทในวงดนตรีแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศมาคุภายในห้องซ้อมดนตรีประจำคณะ มินกระแทกไม้กลองลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังปัง ดวงตาเรียวคมของเธอตวัดมองคนตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างเช็กสายกีตาร์อยู่อีกมุมห้องด้วยความหงุดหงิด คีย์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่ดีดสายกีตาร์โปร่งตัวเก่งที่ให้เสียงใสแต่บาดลึก ราวกับจะจงใจปั่นประสาทให้มินสติแตก “ก็บอกแล้วไงว่าท่อนแยกมันไม่ได้อารมณ์” มินเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น “นายเอาแต่เน้นเทคนิคจนลืมไปหรือเปล่าว่าเพลงนี้มันเกี่ยวกับความรู้สึก ไม่ใช่การประกวดความเร็วในการดีดนิ้ว” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งมาที่มิน “ความรู้สึกเหรอครับ? ถ้าความรู้สึกของเธอมีแค่การตะเบ็งเสียงให้ดังที่สุดเพื่อกลบจุดอ่อนตัวเอง ผมว่าเราคงต้องทบทวนใหม่แล้วล่ะว่าใครกันแน่ที่ทำพัง” “นี่นาย!” มินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ลดละ “หยุด! ทั้งคู่เลย!” ปอ เพื่อนร่วมวงอีกคนรีบเข้ามาแทรกกลาง “พวกเราปรึกษากันแล้วว่า เพื่อให้การทำงานราบรื่น วันนี้เราจะมีกิจกรรม ‘ละลายพฤติกรรม’ กันนิดหน่อย” มินเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัย ส่วนคีย์ดูเหมือนจะเบื่อหน่ายจนแทบจะถอนหายใจออกมาเป็นตัวอักษร “กิจกรรมอะไรของพวกนาย?” “พวกเราซื้อคูปองทานข้าวมา แล้วเลือกให้พวกนายไปนั่งกิน ‘โต๊ะเดียวกัน’ สองต่อสองที่โรงอาหารคณะบริหารฯ ตอนเที่ยงนี้” ต้นยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย “ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็ไม่ต้องกลับมาซ้อม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมในทันที มินมองหน้าเพื่อนร่วมวงสลับกับใบหน้านิ่งเฉยของคีย์ ความอึดอัดที่เคยมีอยู่แล้ว ดูเหมือนจะทวีคูณขึ้นเป็นสิบเท่าในวินาทีนั้น เมื่อถึงเวลาเที่ยง โรงอาหารคณะบริหารฯ เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เสียงพูดคุยจอแจกลับกลายเป็นฉากหลังที่บีบคั้นประสาท มินนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกสีซีด ฝั่งตรงข้ามคือคีย์ที่วางกีตาร์ไว้ข้างตัวอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย “อย่าคิดว่าผมอยากมานั่งอยู่ตรงนี้” คีย์เปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะตักข้าวกิน “ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้พวกนั้นบังคับ ผมคงไปนั่งกินเงียบๆ คนเดียวในห้องสมุดนานแล้ว” “ดี งั้นเราก็ไม่ต้องพูดอะไรกันเลยสักคำ” มินโต้กลับทันควันพลางคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากอย่างเสียไม่ได้ ทว่า ความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้อึดอัดกว่าการทะเลาะกันเสียอีก มินแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคีย์ คนปากร้ายที่ดูหยิ่งยโสเวลาอยู่บนเวที แต่ตอนนี้เขากลับดู ‘ว่างเปล่า’ กว่าที่เธอเคยคิด “ทำไมต้องเป็นเพลงนี้?” คีย์ถามขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง “เพลงที่เธอพยายามแต่งนั่นน่ะ... มันมีอะไรดีนักหนาถึงต้องยอมแลกทุกอย่างเพื่อจะร้องมันให้ได้” คำถามนั้นทำให้มินชะงัก เธอวางตะเกียบลงแล้วจ้องมองดวงตาของเขา “เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันแต่งขึ้นมาจากความทรงจำที่... ไม่กล้าบอกใครไง” คีย์เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความสงสัยที่ฉาบความห่วงใยไว้ลึกๆ เขาวางช้อนลงช้าๆ “ความทรงจำที่ว่า... หมายถึงคนที่เธอเคยชอบคนนั้นหรือเปล่า” คำถามจี้จุดทำเอาหัวใจของมินกระตุกวูบ เธอไม่ได้ตอบ แต่เลือกที่จะนิ่งเงียบ แววตาของคีย์วูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม “ถ้างั้นก็แต่งให้มันจบซะ” คีย์เอ่ยเสียงเบา “อย่าให้ความกลัวของเธอทำลายจังหวะของเพลง... เพราะถ้าเธอพัง ผมก็พังไปด้วย” มินขมวดคิ้ว “นี่นาย... เป็นห่วงฉันเหรอ?” คีย์เบือนหน้าหนีทันที ใบหูของเขาเริ่มขึ้นสีระเรื่อจนเห็นได้ชัด “อย่าสำคัญตัวผิด ผมแค่ไม่อยากเสียชื่อมือกีตาร์อัจฉริยะไปเพราะนักร้องนำที่ไม่มีความมั่นใจต่างหาก” มินแค่นยิ้ม เธอเริ่มรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมความซึนของคนตรงหน้าแล้ว “ปากร้ายจริงๆ นะ แต่นายรู้ไหมว่าเวลาที่นายพยายามจะด่าฉันน่ะ... สายตานายมันฟ้องตลอดเลยว่าอยากให้ฉันสู้ต่อ” คีย์ชะงักกึก เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความรนรานที่พยายามเก็บซ่อนไว้ “ไร้สาระ! ผมไปล่ะ อยากนั่งต่อก็นั่งไป” เขารีบคว้าเคสกีตาร์แล้วเดินหันหลังกลับ แต่ในจังหวะที่เขากำลังก้าวเดิน ร่างสูงก็ต้องชะงักกะทันหันเมื่อมือของมินคว้าชายเสื้อเขาไว้แน่น “เดี๋ยว...” มินเอ่ยเสียงเบา ความมั่นใจที่เคยมีดูเหมือนจะหดหายไปชั่วขณะเมื่อต้องสบตาเขาตรงๆ ในระยะประชิด “ถ้าฉันร้องเพลงนั้นจบ... นายจะเล่นกีตาร์ให้ฉันฟังแค่คนเดียวได้ไหม?” คีย์นิ่งไป ลมหายใจของเขาดูจะติดขัด ความใกล้ชิดที่มากเกินพอดีทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นรัวเป็นจังหวะที่ไม่มีในโน้ตดนตรีชุดไหนบนโลก ในจังหวะที่คีย์กำลังจะอ้าปากตอบ คำพูดของเขาก็ถูกตัดขาดเมื่อมีร่างของใครบางคนเดินแทรกเข้ามาข้างๆ มินอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบนั้น “อ้าว... สองคนนี้มานั่งจีบกันอยู่ตรงนี้นี่เอง รู้ไหมว่าอาจารย์เรียกหาพวกเธอทั้งคู่อยู่ที่ห้องปกครองเดี๋ยวนี้เลย!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจังหวะหัวใจในบทนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าความลับอะไรที่กำลังรอพวกเขาอยู่ครับ