จุดเปลี่ยนของการร่วมมือ

กองเอกสารชีทเรียนและกระดาษโน้ตเพลงที่ถูกขยำเป็นก้อนกลมเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นห้องซ้อมดนตรีใต้ถุนตึกคณะศิลปกรรม คือหลักฐานชั้นดีว่าการประชุมลับเมื่อสองชั่วโมงก่อนจบลงด้วยความพินาศย่อยยับแค่ไหน "ถ้าเธอเลือกคอร์ด Fmaj7 ตรงท่อนฮุกไม่ได้ ฉันว่าเราเอาชื่อวงไปแปะป้ายประจานหน้าตึกคณะดีกว่า ว่าสองคนนี้แต่งเพลงส่งอาจารย์ไม่ทันจนต้องดรอปเรียนคู่กัน" เสียงทุ้มห้วนที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องซ้อมถูกผลักเปิด คีย์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทปรายตามองกองขยะกระดาษบนพื้นด้วยความระอา ใบหน้าคมคายติดจะบึ้งตึงตามสไตล์คนปากร้ายที่โลกไม่เคยสวย แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่หลลับกลับซ่อนประกายความเหนื่อยล้าไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตา มินที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหนังขาดๆ เงยหน้าขึ้นทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววพยศไม่ยอมแพ้ เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดผมยาวสลวยไปด้านหลังอย่างไม่เกรงกลัวรังสีความน่ารำคาญที่แผ่ออกมาจากตัวพ่อหนุ่มมือกีตาร์อัจฉริยะคนนี้เลยสักนิด "ปากดีแบบนี้ เอาเวลาไปคิดไลน์กีตาร์โซโล่ให้มันรอดก่อนเถอะคีย์! ไม่ใช่มานั่งบ่นเป็นยายแก่ท้องแก่ใกล้คลอดอยู่ได้ เพลงมันจะพังก็เพราะอีโก้ของนายครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง... ก็เพราะหน้าบึ้งๆ ของนายเนี่ยแหละที่ทำให้ฉันไม่มีอารมณ์แต่งต่อ!" "อ้าว กลายเป็นความผิดฉันเฉย?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวจนมินต้องผถอยหลังไปชนกับโต๊ะวางเครื่องเสียง "ถ้าสมองเธอมันคิดคำร้องดีๆ ออก ป่านนี้เราคงไม่ต้องมานั่งทะเลาะกันเรื่องคอร์ดกระจอกๆ นี่หรอก มิน... เธอมันก็แค่..." ครืนนน—! ซ่า! เสียงฟ้าร้องคำรามลั่นสนั่นตึกตามด้วยมวลน้ำมหาศาลที่ทะลักผ่านท่อระบายน้ำใต้ถุนตึกเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เพียงเสี้ยววินาทีที่ทั้งคู่ยังไม่ทันตั้งตัว กระแสน้ำสีขุ่นคลั่กก็ไหลทะลักเข้าท่วมพื้นห้องซ้อมดนตรีจนถึงข้อเท้า กล่องเก็บเอฟเฟกต์กีตาร์ราคาแพงที่วางอยู่ใกล้พื้นส่งเสียงช๊อตเปรี๊ยะพร้อมกับไฟในห้องที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสลัว "เฮ้ย!" มินอุทานลั่นด้วยความตกใจ ร่างบางเสียหลักเพราะกระแสน้ำที่ซัดเข้ามาอย่างแรงจนเกือบล้มหน้าคว่ำลงไปฟาดกับพื้นซีเมนต์ แต่ก่อนที่ร่างของเธอจะได้สัมผัสกับน้ำสกปรก แขนแกร่งของใครบางคนก็คว้าเอวบางไว้ได้ทัน แรงดึงกระชากอย่างกะทันหันทำให้มินเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคีย์อย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นฝนลอยเข้าจมูก ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบอยู่ไกลๆ หัวใจของมินเต้นรัวจนไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตกใจจากเหตุการณ์น้ำท่วม หรือเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขากำลังใกล้กันจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดริมฝีปาก "ยืนให้มันดีๆ หน่อยสิครับ... ทำเป็นเก่งแต่ซุ่มซ่ามตลอด" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมหู คีย์ไม่ได้ผายมือออกห่าง เขายังคงใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวบางไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้ม ขณะที่มืออีกข้างค้ำขอบโต๊ะไว้เพื่อรับน้ำหนัก มินเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ทั้งที่อยากจะด่ากลับด้วยคำพูดจาเจ็บแสบสักสามประโยค แต่สถานการณ์บีบคั้นและสัมผัสอุ่นจัดจากอุ้งมือของคนปากร้ายกลับทำให้สมองเธอตื้อตันไปหมด "ปล่อยได้แล้วน่า... น้ำจะถึงเข่าอยู่แล้วนะ!" มินดันอกเสื้ออีกฝ่ายเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ปล่อยตอนนี้เธอก็ล้มลงไปแช่น้ำสิครับ อยากเปียกโชกเป็นลูกแมวตกน้ำหรือไง" คีย์เลิกคิ้ว สายตาคมกอดมองสำรวจเรือนร่างเปียกชื้นบางส่วนของคนในอ้อมแขน แม้ปากจะพูดจาถางถาง แต่ท่อนแขนที่โอบเอวเธอกลับกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ห้องซ้อมนี้พังสนิท... ทางเดินตึกก็น่าจะโดนตัดไฟหมดแล้ว เราออกไปไหนไม่ได้หรอก" แล้วความจริงอันโหดร้ายก็พุ่งชน เมื่อเสียงฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำซัดลงมาไม่ขาดสาย น้ำในห้องซ้อมเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จนยืนปกติไม่ได้ ทั้งคู่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปีนขึ้นไปนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ไม้ตัวสูงกลางห้องซ้อมเพื่อหนีน้ำ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงสายฝนที่กระทบหลังคาสังกะสี ความมืดมิดทำให้มองเห็นใบหน้าของกันและกันไม่ชัดเจนนัก แต่กลับทำให้หัวใจเต้นดังยิ่งกว่าเดิม มินนั่งไขว่ห้าง กอดอกแน่นเพื่อขับไล่ความหนาวเย็นจากเสื้อผ้าที่ชื้นแฉะ ด้านข้างเธอคือคีย์ที่นั่งชันเข่าข้างหนึ่ง มือเรียวยาวข้างที่ถนัดจับคอเจ้ากีตาร์โปร่งตัวโปรดที่เขาอุ้มหนีน้ำขึ้นมาด้วยอย่างไร้รอยขีดข่วน "นายเอาแต่ห่วงกีตาร์ตัวนั้นมากกว่าฉันซะอีกนะ" มินอดแขวะไม่ได้เพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด คีย์เหลือบมองคนข้างๆ ชั่วครู่ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยในความมืด เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน "กีตาร์ตัวนี้มันไม่เคยเถียงผมครับแถมมันยังยอมเล่นไปตามคอร์ดที่ผมสั่งทุกอย่าง ไม่เหมือนใครบางคนแถวนี้... ปากเก่งเป็นไฟ แต่เวลาตกใจกลับมาซุกอกผมซะแน่นเชียว" "ใครซุก! นายอย่ามามโนนะคีย์!" มินหันขวับ ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย เธอยื่นมือไปหมายจะตีแขนอีกฝ่ายแก้เก้อ แต่คีย์ไวรัสคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันอย่างง่ายดาย การยื้อ1ยุดกันในพื้นที่จำกัดบนเคาน์เตอร์แคบๆ ทำให้ร่างของทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันโดยอัตโนมัติ ใบหน้าของคีย์โน้มต่ำลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของมินด้วยประกายบางอย่างที่ทำเอาเสียงในหัวของเธอดับวูบ "มิน..." เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอแผ่วเบa นุ่มนวลจนผิดคาด "ที่ผมต้องปากร้ายใส่... ที่ผมต้องคอยขัดใจเธอทุกเรื่อง... รู้ไหมว่าทำไม?" มินนิ่งงั้น ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวราับกลองชุด ปากที่เคยไวและจัดจ้านกลับอ้าไม่ออก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อปลายนิ้วอุ่นของคีย์ค่อยๆ เกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นแนบแก้มให้อย่างเบามือ "เพราะเวลาที่เธอทำหน้ามุ่ยเวลาคิดงานไม่ออก..." คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างคนเก็บความรู้สึกมานาน "มันกวนใจผมจนแทบจะแต่งเพลงต่อไม่เป็นอยู่แล้วล่ะครับ" บรรยากาศหวานซึ้งและเคมีที่พุ่งทะยานถึงขีดสุดกำลังจะหลอมละลายกำแพงความซึนของทั้งคู่ให้พังทลายลงในค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำนี้ แต่ทว่า... ปัง! เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าตึกที่ถูกลมพัดกระแทกจนเปิดออก พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาในความมืด ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหววกเหวกของภารโรงประจำตึกที่ลุยน้ำเข้ามา "เฮ้ย! มีใครติดอยู่ในห้องซ้อมดนตรีไหมเนี่ย! รีบออกมานะเว้ย น้ำหนุนสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!" คีย์ชะงัก ชักมือออกจากแก้มของมินอย่างเสียดายเล็กน้อย ขณะที่มินรีบกระโดดลงจากเคาน์เตอร์ลุยน้ำตื้นๆ ไปทางประตูเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำจนร้อนผ่าวของตัวเอง ทว่าก่อนที่คีย์จะก้าวตามลงไป มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับภาพถ่ายใบเสร็จการจดลิขสิทธิ์เพลงโปรเจกต์ลับของคณะ ที่ระบุชื่อผู้แต่งเป็นคนอื่น... ไม่ใช่มิน และไม่ใช่ตัวเขา คีย์ก้มมองหน้าจอสมาร์ทโฟนด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความหวานซึ้งเป็นความเย็นชาคมกริบในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจังหวะหัวใจในบทนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าความลับอะไรที่กำลังรอพวกเขาอยู่ครับ