คืนที่ฝนพรำกับกีตาร์โปร่ง

เสียงฝนที่เทกระหน่ำกระทบหลังคากระจกของห้องซ้อมดนตรีชั้นสี่ ยิ่งขับเน้นความเงียบงันระหว่างเราให้เด่นชัดขึ้น มินกอดอกแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังกีตาร์โปร่งสีไม้เนื้อเนียนในมือของคีย์ราวกับมันคือวัตถุอันตราย "ถ้าจะสอนด้วยการถอนหายใจใส่หน้าแบบนั้น สู้เอาเวลาไปนอนให้เต็มอิ่มดีกว่าไหมคุณมือกีตาร์อัจฉริยะ" มินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่ถูกต้อนจนมุมเรื่องคอร์ดเพลงที่เธอยังดีดผิดซ้ำซาก คีย์ชะงัก นิ้วเรียวยาวที่กำลังหมุนลูกบิดปรับสายกีตาร์หยุดนิ่ง เขาลดเครื่องดนตรีลง วางมันพิงไว้กับขาตั้งอย่างเบามือ ก่อนจะหันมาสบตาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ถ้าผมไม่ถอนหายใจ ป่านนี้คุณคงดีดวนผิดคีย์จนนิ้วพังไปข้างหนึ่งแล้วล่ะครับ... คุณนักร้องนำ" คำพูดกวนประสาทตามสไตล์ผู้ชายปากร้ายเรียกเสียงฮึดฮัดในลำคอของมินได้เป็นอย่างดี เธอเป็นคนปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยิ่งเจอสายตานิ่งสนิทแต่แฝงความดื้อรั้นของคีย์ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ความอยากเอาชนะพุ่งพล่าน "งั้นก็เชิญกลับไปนอนห้องของคุณเลยสิ ใครใช้ให้คุณเสนอหน้ามาติวเพลงให้ฉันดึกดื่นแบบนี้ล่ะ ฝนตกหนักขนาดนี้ รถไฟฟ้าก็หมดแล้ว..." มินเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายติดอยู่ห้องเธอเพราะพายุฝน คีย์ไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะที่ทำเอาลมหายใจของมินสะดุด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวข้างๆ เธอ ก่อนจะแบมือออกแล้วพยักเพยิดไปทางกีตาร์ในมือของหญิงสาว "ส่งมาสิครับ" "อะไรอีก" "จับกีตาร์ให้ถูกวิธี ถ้าไม่อยากให้นิ้วล็อกซะก่อน" แม้จะบ่นอุบอิบในลำคอ แต่มินก็ยอมยื่นกีตาร์ส่งให้แต่โดยดี ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้ไหล่ของทั้งคู่แนบชิดกันโดยไม่ตั้งใจ คีย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อจัดท่าทางให้เธอ มืออุ่นจัดของเขาวางทาบทับลงบนหลังมือของเธอที่ถือคออยู่ ความร้อนจากฝ่ามือของอีกฝ่ายส่งผ่านผิวเนื้อจนมินต้องแอบกลั้นหายใจ "นิ้วโป้งต้องอยู่ตรงนี้... ไม่ใช่เกร็งจนเส้นเลือดปูดแบบนั้นสครับ ผ่อนคลายหน่อย" เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้สมาธิของมินกระเจิงไปไกลลิบ "ฉันก็... พยายามอยู่ ฐานมันแคบเกินไปต่างหากเล่า" เถียงกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก คีย์ถอนหายใจยาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีแววรำคาญเจือปน มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากซึ่งมินไม่มีโอกาสได้เห็น "ปากเก่งจริงๆ นะครับเรื่องแก้ตัวเนี่ย... ลองดีดดูอีกทีซิ คราวนี้ผมจะช่วยประคองจังหวะให้" ปลายนิ้วของคีย์ขยับครอบทับลงบนนิ้วของเธอเพื่อกดลงบนสายกีตาร์ ท่วงทำนองช้าๆ เริ่มต้นขึ้นท่าเสียงสายฝนที่ยังคงโปรยปรายภายนอก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากสัมผัสแนบชิด จากความหงุดหงิดในตอนแรก ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม คีย์กำลังตั้งใจสอนอย่างจริงจัง แววตาที่มักจะซ่อนความเย่อหยิ่งไว้เสมอในเวลานี้กลับอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด ความซึนเดเระที่เขาชอบแสดงออก เริ่มหลุดร่อนออกทีละน้อย เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังใช้เสียงดนตรีถ่ายความรู้สึกทั้งหมดออกมา "มองอะไรครับ หน้าผมมีคอร์ดเพลงแปะอยู่หรือไง" คีย์เอ่ยโดยไม่ละสายจากคอรับเสียง สายตาคมก้มลงสบตากับเธอในระยะกระชั้นชิด หัวใจของมินกระตุกวูบเมื่อพบว่าใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่คืบ "เปล่า... แค่คิดว่านายเวลาไม่ปากร้าย ก็น่าฟังดีเหมือนกัน" มินพึมพำเสียงเบา เผลอหลุดปากพูดความจริงในใจออกไป คีย์ชะงัก นิ้วที่กดสายกีตาร์ค้างไว้ นัยน์ตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามค้นหาความหมายบางอย่างในประโยคนั้น บรรยากาศในห้องซ้อมเงียบลงทันที มีเพียงเสียงฝนที่ซัดสาดด้านนอกเป็นฉากหลัง ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่คีย์จะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนมินต้องเผลอหลับตาปี๋ด้วยความประหม่า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างริมฝีปาก "ถ้าอย่างนั้น... ฟังให้ดีๆ นะครับ เพราะผมจะพูดคำนี้แค่ครั้งเดียว..." *กริ๊งงงงงง—!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นทำลายความเงียบและทำลายจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นเร่าของทั้งคู่ลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา คีย์ผละตัวออกห่างทันทีด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ส่วนมินสะดุ้งสุดตัว รีบดันอกเขาออกแล้วลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ใครกันที่มารบกวนในเวลาแบบนี้? มินขมวดคิ้วด้วยความฉุนเฉียว เดินตรงไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ทว่าภาพบุคคลที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจังหวะหัวใจในบทนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าความลับอะไรที่กำลังรอพวกเขาอยู่ครับ