รอยร้าวในอดีต

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะไม้สักหลังห้องซ้อมดนตรีใต้ดิน ไม่ได้ล็อกกุญแจ แต่มันกลับถูกปิดตายด้วยความลับที่คีย์พยายามซ่อนไว้จากโลกใบนี้มาตลอดหลายปี มินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ปลายนี้วเรียวที่ตั้งใจจะหยิบสมุดโน้ตเพลงเล่มเก่งกลับหยุดชะงัก เมื่อกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมาแทบเท้า ใบปลิวประกาศผลการประกวดวงดนตรีระดับประเทศเมื่อสามปีก่อน... พร้อมกับชื่อวงดนตรีวงหนึ่ง และข้อความพาดหัวตัวแดงฉานที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ *‘อุบัติเหตุสลด คืนก่อนรอบชิงชนะเลิศ: มือกีตาร์อัจฉริยะสูญเสียเพื่อนร่วมวงจากความประมาท’* ภาพความทรงจำของคีย์ที่มักจะปลีกวิโยคไปนั่งเหม่อมองสายฝนตามลำพัง ภาพที่เขาปฏิเสธการขึ้นเวทีใหญ่ หรือแม้แต่คำพูดร้ายกาจที่คอยผลักไสทุกคนให้ออกห่าง... ทุกอย่างประกอบร่างเข้าหากันในหัวของมินจนครบทุกจิ๊กซอว์ ที่ผ่านมา... ปากที่ร้ายกาจและการสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อรังแกเธอ แต่มันคือเกราะป้องกันตัวเองจากความรู้สึกผิดที่เขายังแบกรับไว้ไม่ไหวต่างหาก "ใครอนุญาตให้เธอรื้อค้นของของฉัน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านความเงียบไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดอย่างที่เคยเป็น แต่มันกลับสั่นเทาและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่มินไม่เคยเห็นมาก่อน คีย์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงกรอบประตู สีหน้าซีดเผือด นัยน์ตาคู่นคมที่เคยฉายแววดื้อรั้นและเย่อหยิ่งบัดนี้กลับไหวระริกราวกับเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ถูกจับได้ว่าทำความผิดครั้งใหญ่ มินค่อยๆ วางเอกสารแผ่นนั้นลงช้าๆ เธอไม่ได้ถอยหลังหนี แต่กลับก้าวเข้าไปหาคนตรงข้ามทีละก้าวอย่างมั่นคง "นายเก็บความรู้สึกแบบนี้ไว้คนเดียวมาตลอดเลยเหรอ... คีย์" "ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดี" คีย์กัดกรามแน่น สันกรามคมชัดขึ้นตามแรงอารมณ์ เขารemoveสายตาหนีไปทางอื่น พยายามจะกลับมาสวมหน้ากากความเย็นชาเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอ "เรื่องมันนานมาแล้ว และมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ" "มันเกี่ยวสิ!" มินสวนกลับทันควัน เสียงของเธอไม่ได้ดังแต่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความจริงจังจนคีย์ต้องหันกลับมาสบตา "ถ้ามันไม่เกี่ยวกับฉัน นายจะคอยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เวลาฉันแต่งเพลงทำไม? ถ้ามันไม่เกี่ยวกับฉัน นายจะยอมเสียเวลามานั่งฟังเสียงกีตาร์ห่วยๆ ของฉันทำไมเล่ะ!" "เพราะฉันรำคาญ!" คีย์ตะโกนสวนขึ้นมา เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยก่อนจะลดระดับลงเหลือเพียงความเงียบงันที่กดดัน "เพราะฉันไม่อยากเห็นใครต้องมาพังเพราะเสียงดนตรีอีก... โดยเฉพาะเธอ" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มแผ่วเบา แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของคนฟัง มินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งจุกหน่วง เจ็บปวด และอบอุ่นจนน่าประหลาด บรรยากาศในห้องซ้อมแคบๆ อัดแน่นไปด้วยมวลอารมณ์ที่ซับซ้อนจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของคีย์ เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่เขาปกปิดมานานแรมปี มินเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาเดียวในใจ... เธออยากจะดึงคนตรงหน้าออกจากหลุมดำในอดีตนั้นให้ได้ "ดนตรีไม่ได้ฆ่าใครนะ คีย์" มินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนแทบชิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ "เสียงกีตาร์ของนาย... มันไม่ได้มีไว้เพื่อจองจำตัวเอง แต่มันมีไว้เพื่อปลดปล่อยต่างหาก" คีย์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและจริงใจ ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง ไม่มีคำพูดเยาะเย้ยถากถาง มีเพียงความห่วงใยที่บริสุทธิ์จนทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเริ่มสั่นคลอน มือเรียวของหญิงสาวเอื้อมออกไปแตะลงบนหลังมือหนาที่กำลังกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว สัมผัสอุ่นๆ จากเธอกระแสผ่านผิวเนื้อ ส่งผ่านความอบอุ่นตรงดิ่งเข้าสู่กลางใจของมือกีตาร์หนุ่มผู้โดดเดี่ยว คีย์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ดึงมือหนี ปลายนิ้วของเขายังคงเย็นเฉียบ ทว่าแววตาที่มองเธอนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เลิกโทษตัวเองได้แล้วนะ... นายไม่ได้ทำผิดอะไรเลย" เสียงหวานเอ่ยกระซิบแผ่วเบa ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำในความเงียบ คีย์มองใบหน้าของคนที่กล้าหาญพอจะพังทลายกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาหลายปี ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง หัวใจที่เคยเต้นช้าลงเพราะความชาชินกลับมากระหน่ำรัวราวกับกลองชุดในจังหวะเพลงร็อคที่เร้าใจ เขาอ้าปากคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อปฏิเสธหรือรักษาฟอร์มปากร้ายตามนิสัย แต่ริมฝีปากกลับเม้มแน่นเมื่อความรู้สึกข้างในมันเอ่อล้นจนเกินกว่าจะหาคำพูดใดมาอธิบาย ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้เธออีกนิดโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกแทบจะชนกันในพื้นที่จำกัด ความอบอุ่นจากร่างกายของทั้งสองสะท้อนความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานาน คีย์หลุบตาลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูด ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอนิ่ง ขอบตาของมือกีตาร์หนุ่มแดงก่ำเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่ตีรวนกันอยู่ในอก "ถ้าฉันเริ่มใหม่... เธอจะยังอยู่ตรงนี้ไหม" เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของคีย์ มันเป็นคำถามที่เปราะบางที่สุดเท่าที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้เคยเอ่ยออกมาในชีวิต มินยังไม่ทันได้อ้าปากตอบคำถามที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายอารมณ์นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของโปรดิวเซอร์หนุ่มประจำค่ายที่ผลักประตูเปิดเข้ามาหน้าตาตื่น "คีย์! มิน! แย่แล้ว สื่อออนไลน์เอาคลิปซ้อมเพลงพวกเธอไปลงเพจใหญ่แล้ว ยอดวิวทะลุหลักแสนภายในสิบนาที และตอนนี้... มีคนกำลังตามหาตัวเจ้าของเพลงตัวจริงกันให้วุ่น!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจังหวะหัวใจในบทนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าวิกฤตครั้งนี้จะพาความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปในทิศทางไหนครับ