เสียงกีตาร์ที่บอกใบ้ความรู้สึก

กลิ่นกระดาษโน้ตเปียกชื้นผสมกับกลิ่นอับของห้องซ้อมใต้ดินในมหาวิทยาลัย คือบรรยากาศที่มินเกลียดที่สุดในเวลานี้ แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่า คือเสียงเคาะปากกาแลกกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของไอ้คนปากเสียที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม "ถ้าเนื้อเพลงมันจะกลวงเปล่าขนาดนี้ เอาเวลาไปเขียนเรียงความส่งอาจารย์วิชาปรัชญาเถอะครับคุณมิน" คีย์พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากตัวกีตาร์โปร่งสีไม้เมเปิลในมือ นิ้วเรียวยาวกำลังดีดเก็บบันทึกโน้ตสั้นๆ เป็นจังหวะกวนประสาท ปากหนาๆ นั่นมักจะมีคำพูดระคายหูพ่นออกมาเสมอตั้งแต่คาบซ้อมเริ่มขึ้นเมื่อสองชั่วโมงก่อน มินกำดินสอในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวโพลน เธออยากจะปามันใส่หน้าหล่อๆ ที่เชิดขึ้นอย่างถือดีนั่นเสียจริง ถ้าไม่ติดว่าท่อนฮุกที่เธอเพิ่งแต่งไปมันติดขัดจนไปต่อไม่ได้ และไอ้บ้านี่ก็คือคนเดียวที่รู้ว่าโน้ตตัวไหนในคอร์ดจังหวะนี้มันพลาดไป "ถ้ามันแย่นัก นายก็แต่งเองเลยสิ, คีย์!" มินกระแทเสียงใส่ วางดินสอลงบนโต๊ะไม้เสียงดังลั่น "ฉันไม่ได้มีความสามารถพิเศษระดับอัจฉริยะที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าใครโง่เหมือนนายนะ!" คีย์หยุดนิ้วที่กำลังพรมลงบนสายกีตาร์ เสียงกังวานใสของสายเหล็กดับลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ชั่วขณะ ดวงตาคมกราบมองลอดกรอบแว่นสายตาที่เจ้าตัวมักจะใส่เวลาอ่านโน้ต นัยน์ตาคู่นั้นนิ่งสงบจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่มีประกายบางอย่างไหววูบในนั้น ก่อนที่มุมปากหยักจะกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะตามสไตล์ "ใครบอกว่าผมมองว่าคุณโง่ล่ะครับ..." คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวเล็กที่มินนั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนมินเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ผมแค่บอกว่าท่อนที่สองของคุณมัน... 'พยายาม' มากเกินไปต่างหาก" "พยายาม?" มินทวนคำ เสียงสูงปรี๊ดด้วยความไม่ยอมแพ้ เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตา ไม่หลบแม้แต่น้อย "การตั้งใจทำเพลงสักเพลงมันผิดตรงไหน ห๊ะ?" "ไม่ผิดครับ..." คีย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนมินได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่ายชัดเจน สายตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเจือความดุแบบที่มินเกลียดที่สุด "แต่เพลงมันจะเพราะก็ต่อเมื่อคุณปล่อยให้ความรู้สึกมันนำทาง ไม่ใช่เอาความอยากเอาชนะมาเป็นตัวเขียน... ดูนี่" คีย์หยิบสมุดโน้ตเพลงของมินขึ้นมาพลิกเปิดไปยังหน้ากระดาษที่เธอขีดฆ่าคำร้องทิ้งจนยับยู่ยี่ มืออีกข้างวางกีตาร์พิงไว้กับเก้าอี้ แล้วเอื้อมมือมาหยิบดินสอที่มินเพิ่งวางลงไปเมื่อครู่ ปลายดินสอไม้เนื้ออ่อนขยับเขียนข้อความสั้นๆ ลงไปบนบรรทัดห้าเส้นอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ มินก้มมองตาม ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อตัวโน้ตและเนื้อร้องที่ถูกเติมแต่งลงไปใหม่ มันคือคำพูดที่เธอเพิ่งเถียงกับเขาไปเมื่อกี้... แต่ถูกเรียบเรียงใหม่ด้วยภาษาที่ละมุนละไมและเข้ากับคอร์ดกีตาร์โปร่งอย่างประหลาด *"ก็แค่คนปากแข็ง... ที่กลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ให้ใครเห็น"* "นาย..." มินเงยหน้าขึ้นมองคนเขียนด้วยความตกตะลึง คำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก คีย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายกสมุดขึ้นมาดูผลงานตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความประหม่าที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าหูแดงๆ นั่น แม้จะพยายามทำเสียงให้เรียบเฉยที่สุดก็ตาม "อะแฮ่ม... ผมก็แค่แก้ให้มันร้องง่ายขึ้นเฉยๆ หรอกน่า อย่าคิดไปไกลว่าผมใส่ใจคุณนะ" คีย์รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น มือหนาคว้ากีตาร์ขึ้นมาสะพายไว้ตามเดิมอย่างลวกๆ "ถ้ายังจ้องหน้าผมอยู่แบบนี้ วันนี้เราคงไม่ได้กลับหอพักกันพอดี ร้องท่อนนี้ให้ผมฟังใหม่ซิ... เอาแบบไม่ต้องเกร็ง" มินเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะเสียอย่างนั้น ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ภายใต้คำพูดถางถางและท่าทีปากร้าย เจ้าบ้านี่กลับใส่ใจรายละเอียดทุกอย่างแม้กระทั่งความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนไว้หลังรอยยิ้มมั่นใจของตัวเอง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองสมุดโน้ตในมือสลับกับใบหน้าด้านข้างของมือกีตาร์หนุ่มที่กำลังตั้งสายกีตาร์กลบเกลื่อนความเขินอาย ก่อนจะเปล่งเสียงร้องท่อนที่ถูกแก้ไขออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นกว่าเดิม ท่วงทำนองจากกีตาร์โปร่งดีดคลอตามเบาๆ ประสานเป็นเสียงเพลงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เริ่มสั่นไหว เสียงดนตรีดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด จนกระทั่ง... *ปัง!* เสียงเปิดประตูกระแทกผนังด้านนอกดังลั่นห้องซ้อม จนทั้งมินและคีย์ต้องสะดุ้งสุดตัวหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทที่ทำให้มินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "อ้าว... ซ้อมกันอยู่เหรอครับ? ผมนึกว่ามาสวีทกันสองคนซะอีก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้ด้วยกันนะครับ