จังหวะที่หัวใจเต้นไม่ตรงกัน

เสียงสายกีตาร์โปร่งเบอร์สิบที่ถูกดีดพลาดจนเกิดเสียงบอดทุ้มต่ำในห้องซ้อมสี่เหลี่ยมแคบๆ ทำให้มินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอโยนสมุดโน้ตเพลงยับยู่ยี่ลงบนตักอย่างหัวเสีย "ถ้าจะดีดห่วยขนาดนี้ วางลงแล้วไปนั่งเงียบๆ เป็นหุ่นไล่างยังจะมีประโยชน์เสียกว่านะครับ, คุณนักร้องนำ" เสียงทุ้มติดจะหงุดห่วนของคีย์ดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างสูงของมือกีตาร์หนุ่มอัจฉริยะกำลังนั่งไขว่ห้าง กอดอกพิงผนังด้วยท่าทางกวนประสาทตามเคย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบผมสีเข้มมองตรงมาอย่างเยาะหยัน มินตวัดสายตากลับไปทันที ไม่มีทางที่เธอจะยอมให้อีกฝ่ายเหยียบย่ำความมั่นใจไปมากกว่านี้ ปากเก่งๆ ของเธอพร้อมทำงานเสมอเมื่อเจอหน้าผู้ชายคนนี้ "ถ้ารำคาญนัก ก็เชิญออกไปสูดอากาศข้างนอกสitคะ—เอ๊ย ออกไปสิครับ! ฉันจะซ้อมตรงนี้ จะทำไมล่ะ" มินเกือบหลุดปากพูดสำเนียงประชดประชันออกไปตามความคุ้นชิน แต่รีบเปลี่ยนคำลงท้ายแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่อยากเสียฟอร์มให้คนตรงหน้าหัวเยาะ คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวมินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายเฉพาะตัวของคีย์ลอยเข้ามาแตะจมูก ทำให้มินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ปากดีจังนะครับ... แต่เมื่อกี้ท่อนฮุกที่ร้องออกมาเมื่อกี้ โน้ตมันเพี้ยนจนแก้วหูผมแทบพังรู้ตัวไหม" คีย์ก้มหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ชิดริมใบหู จนมินรู้สึกวูบวาบไปทั้งแถบอย่างน่าหงุดหิุด "ก็... ก็มันแต่งยากนี่นา!" มินเผลอหลุดเสียงสั่น เธอยอมรับออกมาด้วยความคับ ข้องใจโดยไม่ทันระวังตัว แววตาที่มักจะแข็งกร้าวและดื้อรั้นมาตลอดเมื่ออยู่ต่อหน้าคีย์ ในตอนนี้กลับสั่นไหวและฉายแววความอ่อนล้าอย่างปิดไม่มิด ความฝันที่อยากจะเป็นศิลปินอาชีพ ความกดดันที่ต้องแต่งเพลงเองให้ได้การยอมรับ มันกำลังบดขยี้หัวใจดวงเล็กๆ นี้จนแทบแหลกสลาย แต่มินเลือกที่จะซ่อนมันไว้ใต้รอยยิ้มหยันมาตลอด จนกระทั่งวินาทีนี้... วินาทีที่ความเหนื่อยล้ามันพังทลายกำแพงทั้งหมดลง คีย์ชะงักไปเล็กน้อย แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อเห็นหัวไหล่บางที่ไหวสะท้อนน้อยๆ และดวงตากลมโตที่เริ่มมีน้ำใสคลอเบ้า ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องซ้อมทันที ไม่มีเสียงดีดกีตาร์ ไม่มีคำพูดเชือดเฉือน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ มินรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนหยดน้ำตาที่เอ่อล้น เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่สุด เกลียดการร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้ "นี่..." เสียงของคีย์อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความแข็งกระด้างในน้ำเสียงเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น มือเรียวยาวของมือกีตาร์หนุ่มเอื้อมออกไปแตะที่ข้อศอกของมินเบาๆ เป็นสัมผัสที่ไม่ได้ล่วงเกิน แต่มันเต็มไปด้วยความลังเลและอบอุ่นอย่างประหลาด มินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้สะบัดหนี เธอเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นสะอื้น "ผมไม่ได้... ตั้งใจจะพูดให้คุณรู้สึกแย่ขนาดนั้นหรอกนะครับ" คีย์ถอนหายใจยาว แววตาของเขาในยามนี้ไม่มีฟิลเตอร์ของความซึนเดเระหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงอะงะ "แค่... เห็นคุณพยายามฝืนตัวเองจนเกินไปแล้วมันน่าหงุดหงิดต่างหากเล่า" มินหันกลับมามองคีย์ด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคู่สวยแดงเรื่อ "นาย... นายกำลังปลอบฉันอยู่หรือไง?" เธอถามเสียงสั่น เจือความประชดประชันเล็กน้อยตามนิสัย "เปล่าซะหน่อย ใครปลอบคุณกัน" คีย์รีบชักมือกลับทันที ใบหูข้างขวาขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด เขาเสมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "ผมแค่พูดความจริง สมุดโน้ตเปื้อนน้ำตาของคุณมันทำให้กีตาร์ผมสกปรกต่างหากล่าวล่ะ" มินเผลอหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เธอใช้หลังมือปาดน้ำตาลวกๆ แล้วค้อนใส่คีย์วงใหญ่ "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะนายคีย์!" "แต่ก็ทำให้คุณยอมหยุดร้องไห้ได้นี่ครับ" คีย์หันกลับมาสบตา พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาท แต่มันอบอุ่นและจริงใจจนหัวใจของมินกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของหัวใจในอกข้างซ้ายเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำ มันไม่ตรงจังหวะเมโลดี้เพลงไหนเลย แต่มันกลับเต้นรัวเร็วอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ทำให้มินเผลอจ้องมองริมฝีปากและดวงตาคมของคีย์โดยไม่รู้ตัว เช่นเดียวกับคีย์ที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น หัวใจของทั้งสองคนเต้นรัวแข่งกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างห้องซ้อม คีย์หลับตาลงครึ่งหนึ่ง มือใหญ่เอื้อมขึ้นมาประคองข้างแก้มเนียนของมินแผ่วเบา นิ้วหัวแม่เกลี่ยคราบน้ำตาออกให้อย่างทะนุถนอม มินเองก็หลับตาพริ้ม ยอมปล่อยให้ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นนำพาหัวใจไป "มินครับ... คือว่าผม..." เสียงทุ้มต่ำของคีย์กระซิบแผ่วเบiริมฝีปาก ขณะที่เขากำลังจะเอื้อนเอ่ยความในใจที่เก็บซ่อนไว้นานออกไป *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องซ้อมดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นจนกระเจิง "ไอ้คีย์! มิน! พวกแกสองคนรีบดูนี่เร็ว ชิบหายแล้ว... คลิปซ้อมเมื่อวานหลุดลงเพจมหาลัย ยอดวิวทะลุแสนแล้วโว้ย!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้ด้วยกันนะครับ