คนปากร้ายกับยัยปากดี

"ถ้าคิดว่าคอร์ดกีตาร์ราคาถูกของคุณจะสู้กับโปรเกรสชันระดับมืออาชีพของผมได้... ก็ลองส่งเพลงเดוโมแรกมาให้ผมหัวเล่นดูสิครับ" ปลายนิ้วเรียวยาวของคีย์เคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้สักของห้องซ้อมดนตรีคณะอย่างเป็นจังหวะ สายตาคมกริบมองลอดกรอบแว่นสายตา ทอดมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อยากจะคว้าไม้บรรทัดมาฟาดให้หายหมั่นไส้สักที ฉัน—มิน กำลังยืนกอดอกแน่น เม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง บรรยากาศรอบตัวคุตุกรุ่นไปด้วยประกายไฟแห่งความท้าทายจากโจทย์วิชา *Advanced Songwriting* ที่อาจารย์สุดโหดเพิ่งประกาศกร้าวเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ให้เราสองคนที่ถูกโหวตว่าฝีมือจัดจ้านที่สุดในคลาส ต้องมาทำเพลงแข่งกัน... แบบตัวต่อตัว "อย่ามั่นหน้าให้มันมากนักเลยค่ะ... เอ๊ย! ให้มันมากนักเลยนะครับ คุณคีย์" ฉันเกือบหลุดคำพูดติดปากออกไป แต่ก็รีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหมอนี่ชอบหยิบเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มาแซะให้ฉันหัวเสียเล่น "หืม? เมื่อกี้คุณเกือบหลุดคำว่า 'ค่ะ' ออกมานะ มิน" คีย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างจับผิด รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่วันนี้เซ็ตผมมาซะดูดีเกินเหตุ "หรือว่าลึกๆ แล้วคุณแอบยอมจำนนต่อเสน่ห์ของผมจนสับสนทางเพศไปแล้วล่ะครับ" "เพ้อเจ้อ!" ฉันสวนกลับทันควัน เสียงหัวใจในอกเต้นรำกระหน่ำจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ฉันแค่จะบอกว่า... สไตล์เพลงโฟล์กกีตาร์โปร่งเก่าๆ ของคุณ มันเชยระเบิด! โลกนี้เขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว คุณยังจะวนเวียนอยู่กับคอร์ด G ไป D อยู่หรือไง" "อ๋อเหรอครับ..." คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกับกลิ่นอายความสะอาดลอยเข้าแตะจมูกจนฉันเผลอกลั้นหายใจ "แล้วเพลงป๊อปแดนซ์สังเคราะห์เสียงโหลๆ ของคุณล่ะครับ? มีดีแค่บีบหัวใจคนฟังด้วยเสียงสังเคราะห์ แต่ตัวตนจริงๆ ของคุณซ่อนอยู่ตรงไหน... หาเจอหรือยัง?" คำพูดนั้นสะกิดใจฉันเข้าอย่างจังจนฉันชะงักไปชั่ววินาที ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความท้าทายและ... บางอย่างที่ฉันไมกล้าแปลความหมาย มันใกล้ชิดเสียจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองชัดเจน นึกถึงคำพูดทิ้งท้ายเมื่อตอนที่แล้วที่เขากระซิบไว้ *“ถ้าคิดจะชนะผม... คุณต้องเข้าใกล้ผมมากกว่านี้นะครับ มิน”* ตอนนี้เขากำลังทำตามคำพูดนั้นจริงๆ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว มือใหญ่ข้างหนึ่งของเขาเท้าขอบโต๊ะไว้ กักตัวฉันให้อยู่ในวงแขนโดยปริยาย "ถอยไปนะ..." ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนความสั่นไหวไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย "เรากำลังคุยเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว" "สำหรับผม... ทุกเรื่องที่มีคุณ มันคือเรื่องเดียวกันหมดแหละครับ" คีย์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนฉันต้องเงยหน้าขึ้นมอง ปลายจมูกของเราแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ จังหวะดนตรีในหัวใจของฉันรวนเรไปหมด หมอนี่เป็นแบบนี้เสมอ... ปากคอเราะร้าย ชอบพูดจาถางถ่างให้โมโห แต่การกระทำและสายตากลับหลอมละลายเกราะป้องกันของฉันจนหมดสิ้น "นายมัน..." ฉันเม้มปากแน่น หัวสมองตื้อตันคิดคำด่าไม่ออกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับขนนก แต่กลับทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนผิวเนื้อ "ปากเก่งให้ได้ตลอดนะครับ มิน" คีย์กระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรดต้นคอจนขนลุกซู่ "เดโมแรกส่งเที่ยงคืนนี้... ถ้าคุณทำเพลงออกมาได้แค่ครึ่งๆ กลางๆ เตรียมตัวโดนผมลงโทษได้เลย" พูดจบเขาก็ผละถอยออกไปหยิบกีตาร์โปร่งคู่ใจขึ้นสะพายหลัง ทิ้งให้ฉันยืนหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียวกลางห้องซ้อมที่เงียบงัน ฉันยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา *ตั้งสติหน่อยยัยมิน! แกจะมาแพ้ให้กับสายตาแพรวพราวของนายปากร้ายนี่ไม่ได้เด็ดขาด!* เดโมเพลงแรกถูกเปิดขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อป เสียงดนตรีผสมผสานระหว่างเสียงกีตาร์โปร่งอันเป็นเอกลักษณ์ของคีย์และบีบอิเล็กทรอนิกส์ล้ำสมัยที่ฉันใส่เข้าไปดังประสานกันอย่างไม่น่าเชื่อ แม้เราจะทะเลาะกันเรื่องแนวเพลงแทบตาย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เมื่อโน้ตของเขารวมเข้ากับโน้ตของฉัน มันกลับสร้างเคมีที่ลงตัวอย่างน่าประหลาด ฉันกดปุ่มบันทึกเสียงร้องท่อนฮุคสุดท้ายลงไป เสียงใสๆ ของฉันประสานเข้ากับเสียงทุ้มของคีย์ที่แอบอัดไว้ตอนที่เราซ้อมด้วยกันเมื่อวาน มันเป็นท่วงทำนองที่สมบูรณ์แบบ... สมบูรณ์แบบจนใจเต้นแรง *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานประตูห้องซ้อมจะถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของใครบางคนที่เราไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ ร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ 'กรณ์' โปรดิวเซอร์ชื่อดังจากค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ สายตาคมกวาดมองเราสองคนสลับกันไปมา "เพลงน่าสนใจนี่... น้องมิน น้องคีย์" รุ่นพี่กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แววตากลับเป็นประกายวิบวับ "สนใจเอาเดโมนี้ไปเสนอให้โปรเจกต์เดبิวต์ดูไหมครับ? พอดีค่ายกำลังหาดูโอ้แนว 'Acoustic Meets Electronic' พอดีเลย" ฉันอ้าปากค้าง หันขวับไปมองหน้าคีย์ทันที ดวงตาคมกริบของมือกีตาร์หนุ่มสายซึนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มเจ้าเลื้อ P คราวนี้ไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาท แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบอย่างแรง "เห็นไหมครับ..." คีย์หันมาสบตาฉัน เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน "ผมบอกแล้ว... ว่าเราหนีกันไม่พ้นหรอกครับ มิน" *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้ด้วยกันนะครับ)*