เมื่อโน้ตตัวแรกเริ่มเพี้ยน

"ถ้าคอร์ดแค่นี้ยังจับให้มันลงล็อกไม่ได้ ผมว่าคุณควรเปลี่ยนไปร้องเพลงประสานเสียงในโบสถ์ หรือไม่ก็ไปจับไมค์ร้องคาราโอเกะหยอดเหรียญหลังมอจะรุ่งกว่านะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันลอยละลิ่วข้ามห้องซ้อมดนตรีเก็บเสียงขนาดกลางของคณะดนตรี มินกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ดวงตากลมโตคู่สวยตวัดมองร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สตูลตัวสูง เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มและใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักจะติดบึ้งตึงเป็นเอกลักษณ์กำลังใช้ปลายนิ้วดีดสายกีตาร์โปร่งคลาสสิกตัวโปรดเล่นไปมาอย่างไม่ยี่ห้อ 'คีย์' มือกีตาร์อัจฉริยะประจำปีการศึกษา และเป็นไอ้ปากหมาอันดับหนึ่งที่เธอกำลังจะต้องทนร่วมงานด้วยไปตลอดโปรเจกต์จบการศึกษานี้ "พูดจาได้น่ารักมากนี่คีย์ อยากโดนเอาสันปกแฟ้มโปรเจกต์ฟาดหน้าสักทีไหม หรือสมองส่วนที่ใช้ประมวลผลดนตรีของคุณมันบล็อกกั้นความสุภาพไปหมดแล้ว ถึงไม่รู้ว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูด" มินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงใสแต่เฉียบคมราคมมีดโกน เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวยาวที่กองเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตและแท็บเล็ต ร่างเพรียวในชุดนักศึกษาเข้ารูปยืนเท้าสะเอว จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรัศมีอัจฉริยะของฝ่ายตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย คีย์ชะงักมือที่กำลังเกา สายกีตาร์ เสียงดนตรีเงียบลงทันที ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาสีนิลคมกริบคู่นั้นฉายแววท้าทายระคนหงุดหงิด เขากวาดสายตามองท่าทีพยศของหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดออกมาทางจมูกอย่างจงใจกวนประสาท "ปากเก่งดีนี่ครับ... หวังว่าความสามารถในการแต่งเพลงของคุณมันจะคมกําลังเท่ากับฝีปากที่คุณใช้เถียงผมนะ มิน" คีย์ยอกย้อนเสียงเรียบ แต่แววตากลับระยิบระยับด้วยความสนุกที่ได้เห็นคนตรงหน้าของขึ้น "งานกลุ่มชิ้นนี้ไม่ได้วัดกันที่ใครเถียงเก่งกว่า แต่วัดกันที่โน้ตตัวสุดท้ายมันต้องสมบูรณ์แบบ และบอกตามตรง... ท่อนฮุกที่คุณแต่งมาเมื่อกี้ มันฟังดูเหมือนแมวโดนเหยียบหางมากกว่าจะเป็นเพลงรักวัยรุ่น" "กรี๊ด! นี่คุณ!" มินเกือบจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อคนกวนประสาทอยู่รอมร่อ ถ้าไม่ติดว่าประตูห้องซ้อมถูกผลักเปิดออกเสียก่อนด้วยเสียงดังปั้ง! ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองผู้มาใหม่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารกองโตในมือ ห้องซ้อมดนตรีที่เคยร้อนระอุด้วยอุณหภูมิความขัดแย้งพลันเงียบสงบลง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความอึมครึมชั่วขณะ มินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอปรายตามองคีย์ที่กลับมาทำตีหน้าตายดีดกีตาร์ต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแผ่นอกกว้างที่กระเพื่อมไหวเล็กน้อยนั้นฟ้องชัดว่าพ่อหนุ่มปากร้ายคนนี้ก็กำลังซ่อนความหงุดหงิดไว้ภายใต้หน้ากากนิ่งขรึมเช่นกัน คีย์เหลือบมองมินที่กำลังสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง รอยยิ้มมุมปากหยักลึกปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที—รอยยิ้มที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความรำคาญเอาไว้มิดชิด ในจังหวะที่มินหันกลับมาเพื่อจะเถียงต่อให้ชนะ สายตาของเธอก็ต้องปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีนิลของคีย์ที่จ้องมองมาในระยะประชิดโดยไม่รู้ตัวว่าเขาลุกขึ้นมายืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้จนได้กลิ่นมินต์จางๆ จากตัวเขา หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างแรงอย่างไร้เหตุผล คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด สายตาคมกริบคู่นั้นจดจ้องริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดีของเธอ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะกระซิบแผ่วเบาจนแทบชิดริมหู "ถ้าคิดจะชนะผม... คุณต้องเข้าใกล้ผมมากกว่านี้นะครับ มิน" —โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ—