เมื่อความเงียบดังกว่าคำพูด

เสียงสายกีตาร์เบอร์สิบที่ถูกดีดพลาดจนเกิดเสียงแหลมบาดหูในห้องซ้อมสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ คือดนตรีที่ห่วยแตกที่สุดเท่าที่คีย์เคยได้ยินมาในชีวิต "ถ้าเล่นแล้วมันลำบากนัก จะหยุดพักแล้วไปเดินเล่นรับลมข้างนอกก่อนไหมครับ คุณนักร้องนำ" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ และเจือแววประชดประชันถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากของมือกีตาร์หนุ่มอัจฉริยะ คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สตูลตัวเดิม ดวงตาคมกราบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาด้วยความเย็นชา มือเรียวยาววางนิ่งสนิทอยู่บนบอดี้ไม้ของกีตาร์โปร่งคู่ใจ ไม่ยอมขยับไปแตะต้องมันแม้แต่น้อย นับตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวานที่โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนลงตรงวินาทีนั้น ระหว่างเขากับมินก็มีกำแพงล่องหนบางอย่างก่อตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ กำแพงที่สูงชันและหนาแน่นเสียจนไม่มีเสียงเพลงไหนทะลุผ่านไปได้อีก มินสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่ได้หันไปมองหน้าเขา แต่เลือกที่จะก้มลงมองกระดาษโน้ตยับยู่ยี่ในมือ รอยยิ้มมั่นใจที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยวหายวับไปตั้งแต่เมื่อวาน เหลือเพียงความดื้อรั้นและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมานั่งจับผิดนี่คีย์" มินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอแข็งกระด้างและเต็มไปด้วยหนามแหลมคม "ถ้าคิดว่าฉันเป็นตัวถ่วง ทำให้เพลงของคุณมันด่างพร้อยล่ะก็ เชิญเดินออกไปจากห้องนี้คนแรกได้เลย ไม่มีใครรั้งคุณไว้หรอกนะ" คำพูดเชือดเฉือนพุ่งเข้าใส่กันราวกับลูกธนูที่ถูกยิงสวนทางในระยะประชิด ห้องซ้อมที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงดีดกีตาร์คลอเบาๆ บัดนี้กลับเย็นเยียบราวนกับห้องแช่แข็ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว จนกระทั่งเสียงลมหายใจของทั้งคู่กลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน และเชื่อเถอะว่า... ความเงียบในตอนนี้มันดังหนวกหูเสียยิ่งกว่าเสียงระเบิดเสียอีก คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุขเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะวางโน้ตเพลงที่มินยืนอยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยแตะจมูกเธอ แต่มินไม่ถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา คล้ายแมวป่าตัวน้อยที่ต่อให้บาดเจ็บก็ไม่ยอมลดละความพยศ "ปากเก่งดีนี่" คีย์ก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามจะค้นหาความจริงบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว "แต่เสียงร้องของคุณในท่อนฮุกเมื่อกี้... มันแย่จนผมเกือบจะอ้วกออกมาเลยรู้ตัวไหมครับ" "ถ้ามันแย่มากนัก ทำไมคุณไม่แต่งท่อนนั้นใหม่ให้มันดีสมใจคุณล่ะ! หรือว่าสมองอัจฉริยะของคุณมันตันจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว ถึงได้มาลงกับฉันแบบนี้!" มินตวาดกลับ เสียงของเธั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจ ความฝันที่อยากจะเป็นศิลปินอาชีพ ความกดดันเรื่องการแต่งเพลง และความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกนับตั้งแต่ใกล้ชิดกับผู้ชายคนนี้ มันกำลังจะทำให้เธอระเบิดเป็นจุลอยู่แล้ว มินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่เธอจะไม่ยอมร้องไห้ต่อหน้าเขาเด็ดขาด... ไม่มีวันนั้นแน่ คีย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ แม้เจ้าตัวจะพยายามกะพริบตาไล่ความอ่อนแอออกไปแค่ไหนก็ตาม ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของเขาวาบขึ้นก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกๆ ที่แล่นริ้วเข้ามาในอก เขารู้ดี... เขารู้ดีกว่าใครว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้มีปัญหาเรื่องเสียงร้อง เธอกำลังเผชิญหน้ากับความกลัวที่ซ่อนอยู่ข้างใน กลัวว่าเพลงที่เธอแต่งจะไม่ดีพอ กลัวว่าความพยายามทั้งหมดจะสูญเปล่า และที่สำคัญที่สุด... เธอกลัวความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับเธอ แต่ความซึนเดเระและทิฐิที่ค้ำคออยู่ ทำให้คำพูดที่หลุดออกจากปากของคีย์มันกลับกลายเป็นอีกเรื่องโดยสิ้นเชิง "ถ้าคิดว่าร้องแค่นี้แล้วจะไปยืนบนเวทีใหญ่ได้ ก็เชิญฝันกลางวันต่อไปคนเดียวเถอะครับ" คีย์ผละตัวถอยหลัง สีหน้ากลับมาเย็นชาไร้เยื่อใยอีกครั้ง "วันนี้พอแค่นี้เถอะ ผมไม่อยากเสียเวลามานั่งฟังเสียงแมวหอบหายใจในห้องซ้อมอีกแล้ว" พูดจบ มินก็ยังไม่ทันได้อ้าปากเถียงกลับ คีย์ก็คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่ หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องซ้อมไปทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสภาพยับเยินของห้องและตัวเธอเลยสักนิด *ปัง!* เสียงประตูกระแทกปิดลงดังสนั่น ก้องกังวานอยู่ในความว่างเปล่า มินทรุดตัวลงนั่งลงกับเก้าอี้สตูลที่คีย์เพิ่งลุกขึ้นมา เข่าของเธอแทบจะไม่มีแรงพยุงตัวอีกต่อไป กำแพงที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความรู้สึกพังทลายลงในพริบตา หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้มานานไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างเงียบๆ ความเงียบในห้องซ้อมกลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ารำคาญเหมือนตอนที่มีเขาอยู่... มันคือความเงียบที่เวิ้งว้างและอ้างว้างจนน่ากลัว ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ... ทางด้านของคีย์ ที่เดินดุ่มๆ ออกมาจากตึกคณะดุริยางคศิลป์ ฝนเม็ดเล็กๆ เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งราวกับกลั่นแกล้งอารมณ์อันดำมืดของเขา ร่างสูงโปร่งหยุดยืนพิงกำแพงอิฐเปลือยด้านนอก ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างหงุดหงิด หัวใจข้างซ้ายเต้นกระหน่ำรัวด้วยความรู้สึกผิดและโกรธตัวเองเป็นบ้า เขารู้ว่าเขาปากร้ายเกินไป เขารู้ว่าสิ่งที่พูดออกไปมันทำร้ายจิตใจคนฟังมากแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนั้น กำแพงที่เขาconstrued ขึ้นมาเพื่อป้องกันหัวใจตัวเองมันสั่นคลอนเสียจนเขาต้องใช้คำพูดร้ายๆ มาเป็นเกราะกำบัง *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อกั๊กดังขึ้น คีย์หยิบมันขึ้นมาด้วยความรำคาญ นิ้วเรียวกดปลดล็อกหน้าจอด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็นข้อความตามงานจากอาจารย์หรือเพื่อนร่วมวงคนอื่น แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอกลับไม่ใช่ข้อความตัวอักษร มันคือไฟล์เสียงอัดสั้นๆ ความยาวเพียงสามวินาที ถูกส่งมาจากบัญชีที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... บัญชีของมิน คีย์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย นิ้วโป้งลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะกดเล่นไฟล์เสียงนั้น ท่ามกลางเสียงเม็ดฝนที่กระทบพื้นคอนกรีต เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาปะปนกับเสียงฮัมเพลงทำนองใหม่ที่ยังแต่งไม่จบ ลอยลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์... เป็นทำนองที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เขาเคยฟังมาในชีวิต หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ความเย็นชาทั้งหมดที่สะสมมาพังทลายลงในเสี้ยววินาที เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาสคมเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักได้ถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่เพิ่งทำลงไป เขากำลังจะหมุนตัววิ่งกลับไปที่ห้องซ้อมเพื่อเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจน แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่เท้าจะได้ก้าวออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่เอ่ยทักขึ้นในระยะประชิด "อ้าวน้องคีย์ มาทำอะไรตากฝนอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะครับ? แล้ว... เห็นน้องมินบ้างไหม พอดีพี่มีเรื่องด่วนต้องคุยกับนักร้องนำตัวแม่ซะหน่อย" ร่างของรุ่นพี่ปีสี่จากชมรมดนตรีสากลเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มกริ่มที่ประดับอยู่บนใบหน้านั้นทำให้คีย์ต้องชะงักกึก เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาที่ขมับอย่างรวดเร็ว เมื่อตระหนักได้ว่าบุคคลที่ไม่คาดฝันคนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังห้องซ้อมที่มินกำลังนั่งร้องไห้อยู่ลำพัง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟังเสียงหัวใจของคีย์และมินในตอนนี้นะครับ