ง้อแบบฉบับนายซึน

"ถ้าคิดจะเข้ามาจีบแฟนผม ช่วยหัดเช็คโปรไฟล์ให้ดีกว่านี้หน่อยนะครับรุ่นพี่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้นตัดหน้าประตูห้องซ้อมดนตรีเก่า คีย์ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปยืนขวางระหว่างรุ่นพี่ปีสี่ตัวสูงโปร่งกับมินที่กำลังนั่งเงยหน้ามองด้วยดวงตาแดงก่ำ แผ่นหลังกว้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในชมรม กลายเป็นโล่กำบังชั้นดีในเสี้ยววินาทีที่มินตั้งตัวไม่ทัน หัวใจดวงน้อยที่กำลังเคว้งคว้างจากการทะเลาะกันเมื่อครู่กระตุกวูบ ความอึดอัดระคนตกใจฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย เธอเม้มริมฝีปากแน่นในขณะที่สมองกำลังประมวลผลว่าเหตุใดคนปากแข็งอย่างคีย์ถึงโผล่มาตรงนี้ได้ในเวลาแบบนี้ รุ่นพี่ปีสี่หัวเราะในลำคอ สีหน้าไม่ได้มีความเกรงกลัวเด็กปีสองอย่างคีย์เลยแม้แต่น้อย "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็มือกีตาร์ตัวแสบนี่เอง น้องมินเขากำลังเสียใจเรื่องเพลงอยู่ไม่ใช่เหรอวะ พี่แค่แวะมาปลอบใจตามประสารุ่นพี่ที่หวังดี... หรือว่าหวง?" "ผมไม่ได้หวง แต่ผมรำคาญ" คีย์ตอกกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "แล้วอีกอย่าง เพลงของมิน จะเสร็จหรือไม่เสร็จ จะห่วยหรือจะเจ๋ง มันก็เรื่องของผมกับเขา รุ่นพี่ไม่มีสิทธิ์เอาความหวังดีปลอมๆ มาป้วนเปี้ยนแถวนี้ ไสหัวไปซะก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" บรรยากาศหน้าห้องซ้อมตึงเครียดจนแทบมีประกายไฟแลบ รุ่นพี่ปีสี่ยัก 1 ไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเหลือบมองมินที่นั่งอยู่ด้านหลังแล้วยอมเดินถอยหลังออกไป พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ทิ้งไว้ให้เจ็บใจเล่น "ปากเก่งนักนะมึง... ระวังเถอะ ของอยู่ในมือจะไม่ใช่ของตัวเอง" เสียงพึมพำลอดไรฟันก่อนที่ร่างสูงนั้นจะลับตาไป เมื่อความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง คีย์ก็ยังคงยืนหันหลังให้มิน ไหล่กว้างสะท้อนขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่ยังไม่สงบดี เจ้าตัวยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ดวงตากลมโตของมินไหวระริก เธอพยายามกะพริบตาไล่หยาดน้ำใสไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอต่อหน้าเขา แต่มันช้าไป... คีย์เห็นมันหมดแล้ว "ร้องไห้ทำไม?" คำถามแรกที่หลุดออกจากปากคนปากร้าย ช่างสวนทางกับแววตาที่ไหววูบอย่างปิดไม่มิด มินแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา เชิดหน้าขึ้นด้วยศักดิ์ศรีที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร "แล้วมันเรื่องอะไรของนายล่ะ นายอยากจะด่าว่าเพลงฉันห่วยแตกไม่ใช่เหรอ จะมาสมเพชอะไรตอนนี้อีก" "ฉันไม่ได้สมเพช!" คีย์สวนกลับเสียงดังลั่นห้องซ้อม จนสะท้อนก้องไปกับผนังปูนเปลือย เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวมินที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูล บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยปริยาย "ใครบอกว่าเพลงเธอห่วย? อย่ามาใส่ร้ายฉันนะมิน" "ก็เมื่อกี้..." "เมื่อกี้ฉันโมโหที่เธอไม่ยอมฟังเหตุผลต่างหากเล่า!" คีย์ขัดขึ้นเสียงแข็ง แต่ทว่า... สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างอย่างหนักหน่วง เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกันกับเธอ มือเรียวยาวของมือกีตาร์อัจฉริยะยกขึ้นช้าๆ ก่อนจะวางกล่องกระดาษใบเล็กยับยู่ยี่ลงบนตักของหญิงสาว มินก้มลงมองด้วยความงุนงง "อะไร..." "เปิดดูสิครับ หรือต้องให้ฉันเปิดให้ดูเอง" คีย์หลบสายตาไปทางอื่น ใบหูสองข้างขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด ตัดกับผิวขาวๆ ของเจ้าตัวอย่างสิ้นเชิง ท่าทางเก้ๆ กังๆ แบบนั้นทำเอาความโกรธของมินสะดุดกึก นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเปิดฝากล่องกระดาษออก ด้านในไม่ใช่สิ่งของมีค่าราคาแพง แต่มันคือ สมุดโน้ตกระดาษฟูลแลปที่ฉีกเป็นแผ่นๆ แผ่นแล้วแผ่นเล่า... ทุกแผ่นเต็มไปด้วยลายมือยุ่งเหยิงของคีย์ ที่มีการขีดฆ่า แก้ไข โน้ตดนตรีที่ถูกเรียบเรียงใหม่นับร้อยบรรทัด และที่มุมกระดาษทุกแผ่น มีชื่อเพลงของเธอเขียนกำกับไว้ด้วยลายมือที่ตั้งใจบรรจงเป็นพิเศษ มินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เมื่อพลิกดูหน้าสุดท้าย มันคือโครงสร้างคอร์ดเพลงที่เธอแต่งค้างไว้ แต่ถูกเติมเต็มด้วยท่วงทำนองที่สมบูรณ์แบบ ทรงพลัง และไพเราะจนหยดสุดท้าย ฝีมือของมือกีตาร์อันดับหนึ่งของชมรม "นี่มัน..." เสียงของมินขาดห้วง "ฉันไม่ได้บอกว่าเพลงเธอห่วย..." คีย์พึมพำเสียงเบาลง บรรยากาศซึนเดเระที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเขินจนทำตัวไม่ถูก "ฉันแค่อยากให้ท่อนฮุกมันกระแทกใจคนฟังมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นที่เธอฝันอยากจะเป็นศิลปินมันจะไม่มีทางเป็นจริง... ฉันพูดแรงไปหน่อย ยอมรับก็ได้" มินเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจ มันเป็นความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านลามเลียไปทั่วทั้งทรวงอกจนแทบหายใจไม่ออก คนปากร้ายคนนี้... ลงทุนอดหลับอดนอนแก้เพลงให้เธอทั้งคืน เพื่อเอามาตอกย้ำว่าเขาแคร์ความฝันของเธอมากแค่ไหนอย่างนั้นหรืองี่เง่าชะมัด! "นายเนี่ยนะ..." มินหัวเราะทั้งน้ำตา หยดน้ำใสไหลอาบแก้มแต่มุมปากกลับคลี่19ิย้มกว้าง "ปากบอกว่ารำคาญ แต่ลับหลังกลับมานั่งแกะคอร์ดให้เนี่ยนะ นายมันบ้าหรือเปล่าคีย์" "ใครบ้า! ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาดูถูกผลงานของคนในชมรมต่างหากเล่า" คีย์รีบแก้ตัวเสียงแข็ง ใบหน้าแดงแจ๋ลามไปถึงต้นคอ เขาเบือนหน้าหนีไม่อยากสบตาคู่สวยที่กำลังมองมาด้วยแววตาหวานเชื่อมจนหัวใจเขาแทบวาย "เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้วน่า เหม็นขี้หน้า" "ปากแข็งชะมัด" มินยื่นมือไปหยิกแขนแกร่งเบาๆ อย่างหมั่นไส้ แต่คีย์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อย ฝ่ามืออุ่นจัดกุมมือเธอไว้หลวมๆ ความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นโครมครามเข้ามาแทนที่บทสนทนาทั้งหมด ระยะห่างระหว่างใบހน้าลดลงทีละน้อย คีย์ช้อนตาขึ้นมองเธอ ปรารถนาจะเอ่ยคำบางคำที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน "มิน..." เสียงทุ้มเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ไร้ซึ่งความกวนประสาท มีเพียงความจริงจังที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น มินหยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รอคอยคำสารภาพที่เฝ้ารอมาตลอด ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร และกำลังจะบรรจบกันในบรรยากาศที่แสนจะโรแมนติก *ปัง!* ประตูห้องซ้อมดนตรีถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตะโกนโ؈ววกเวกของเพื่อนร่วมชมรมที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ไอ้คีย์! มิน! แย่แล้วเว้ย! อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกประชุมด่วนเรื่องงานเทศกาลดนตรีมหาลัย เพลงที่พวกเธอแต่งต้องขึ้นแสดงเปิดเวทีสัปดาห์หน้าแล้วโว้ย!" คีย์ชะงักกึก ดวงตาคมตวัดมองข้ามไหล่มินไปอย่างหัวเสียสุดขีด ส่วนมินสะดุ้งสุดตัวรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน ใบหน้าหล่อเหลาของมือกีตาร์หนุ่มบึ้งตึงขึ้นมาทันทีในระดับติดลบ เขากัดฟันกรอด สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญแบบไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหม คีย์ค่อยๆ หันกลับมามองมินที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูก เขาถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ากีตาร์โปร่งคู่ใจขึ้นมาสะพายไหล่ แล้วโน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกันครับคุณนักร้องนำ" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้คอร์ดเพลงนี้บรรเลงต่อได้เรื่อยๆ นะครับ