ความเหงาหลังเที่ยงคืน

ปลายนิ้วอุ่นจัดที่กุมข้อมือของพู่กันไว้ไม่ได้ออกแรงบีบคั้นจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและหนักแน่นเสียจนเสียงทุ่มห้าวของเมฆาที่กำลังจะเอ่ยประโยคอวดดีต่อต้องกลืนหายลงคอไปดื้อๆ ดวงตาคมกริบของธันวาไม่ได้เหลือบแลคู่แข่งทางธุรกิจที่ยืนหน้าเสียแม้แต่น้อย เขาสบตากับพู่กันนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวของห้องประชุมใหญ่สถาปนิกย่านอารีย์ราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยคำรามเบาๆ กลายเป็นความเงียบงันที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ "ผมคิดว่าโปรเจกต์อุทยานริมน้ำนี้... ทางเรามีข้อตกลงร่วมกันเรียบร้อยแล้วนะครับ คุณเมฆา" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "การที่บริษัทอื่นจะเข้ามาแทรกแซงในขั้นตอนสุดท้ายโดยไม่ดูขอบเขตงาน เกรงว่าจะเสียมารยาทไปหน่อย" เมฆากัดกรามกรอดด้วยความเจ็บใจ รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วหัวเราะในลำคอ "ครับ... หวังว่าผลงานที่ออกมาจะสมบูรณ์แบบสมกับความปากแข็งของคุณนะครับ คุณธันวา" เมฆาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างประชดประชัน ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง โดยทิ้งความตึงเครียดไว้เบื้องหลัง ทันทีที่ประตูกระจกปิดลง พู่กันก็รีบดึงมือตัวเองกลับราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าเรียวเล็กขึ้นสีแดงจัดด้วยความกรุ่นโกรธและอาการเขินอับสน108ที่ตีรวนกันมั่วไปหมด เธอกอดอกแล้วจ้องหน้าสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งทันที "นี่คุณ! ใครอนุญาตให้มาจับมือฉันไม่ทราบคะ... เอ๊ย! ครับ!" พู่กันเกือบหลุดปากคำคุ้นชินออกมา แต่เปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของธันวาเริ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ "เมื่อกี้คุณเกือบหลุดปากเรียกผมแบบเดิมแล้วนะครับ คุณนักออกแบบ" ธันวาผละตัวออกจากเก้าอี้ทำงาน ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิดจนพู่กันต้องผถอยหลังไปชนขอบโต๊ะประชุม "แล้วอีกอย่าง... เมื่อกี้ถ้าผมไม่ดึงคุณไว้ คุณก็จะยืนเอ๋อให้เขาหลอกใช้เป็นเครื่องมือดิสเครดิตผมสินะครับ" "ฉันไม่ได้เอ๋อเสียหน่อย!" พู่กันเถียงคอเป็นเอ็น ดวงตากลมโตตวัดมองค้อน "ฉันแค่กำลังคิดหาทางด่าเขาแบบเจ็บๆ แสบๆ ต่างหากล่ะคะ... เอ๊ย! ครับ! บ้าจริง ทำไมฉันต้องมาติดสำนวนคุณเนี่ย!" ธันวาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงทุ้มต่ำที่มักจะตีหน้าขรึมอยู่เสมอยามอยู่ในโหมดทำงานเวลานี้กลับมีความอ่อนโยนเจืออยู่จางๆ เขาถอดแว่นสายตากรอบบางออก ใช้มืออีกข้างนวดคลึงหว่างสันจมูกเบาๆ คล้ายกับคนกำลังอ่อนล้าสะสม "เลิกงานหรือยังครับ" จู่ๆ น้ำเสียงก็เปลี่ยนโทนลง นุ่มนวลขึ้นจนพู่กันที่กำลังจะอ้าปากเถียงต่อถึงกับชะงักไป "หะ... อะไรนะคะ... อะไรครับ?" "ผมถามว่าเลิกงานหรือยัง ถ้ายัง... ไปหาอะไรกินกันหน่อยไหมครับ ผมเลี้ยงเอง ไถ่โทษเรื่องที่เสียมารยาทจับมือคุณเมื่อกี้" ธันวาเอ่ยชวนหน้าตาเฉย โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ พรางคว้าเสื้อสูทสีเข้มพาดบ่าแล้วเดินนำออกไปก่อน "นี่! ใครบอกว่าจะไปกินด้วยเล่า คุณธันวา! รอฉันด้วยสิคะ! ครับ! ย๊าห์!" --- ความเงียบสงบหลังเที่ยงคืนโรยตัวปกคลุมห้องพักขนาดกะทัดรัดของพู่กัน เสียงคีย์บอร์ดแล็ปท็อปกระทบเบาๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง เม็ดฝนปรอยๆ เริ่มเคาะกระจกหน้าต่างด้านนอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างบรรยากาศเหงาๆ ที่ชวนให้คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นด้วยการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทยอดฮิต *(23:45)* **ธันวา:** นอนหรือยังครับ พู่กันกะพริบตาปริบๆ มองข้อความที่เด้งขึ้นมากลางดึกของวันจันทร์ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง เธอเพิ่งกลับมาจากโปรเจกต์หน้าไซต์งานและแยกย้ายกับเขาเมื่อสองชั่วโมงก่อน ไม่คิดว่าคนเจ้าระเบียบอย่างธันวาจะส่งข้อความมาหาเธอในยามวิกาลแบบนี้ *(23:46)* **พู่กัน:** ยังค่ะ... เอ๊ย! ยังครับ! กำลังแก้แบบแลนด์สเคปโซนสวนหย่อมใหม่อยู่ คุณธันวาล่ะคะ... เอ๊ย! ครับ! ทำไมยังไม่นอน พรุ่งนี้มีประชุมบอร์ดบริหารตอนเช้าไม่ใช่เหรอคะ... ครับ! (โว้ยยย พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกหมดแล้วเนี่ย!) *(23:47)* **ธันวา:** หึๆ พิมพ์มาแก้ไปแบบนั้น ระวังปวดหัวนะครับ **ธันวา:** นอนไม่หลับครับ... ข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ทำเอาพู่กันชะงักค้าง นิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์แซวกลืนหายลงไปในลำคอ ความเงียบของห้องนอนรอบตัวดูเหมือนจะกว้างขึ้นถนัดตา เมื่อนึกถึงใบหน้ายามที่เขาถอดแว่นและนวดคลึงหว่างสันจมูกในรถเมื่อหัวค่ำ เธอเพิ่งสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาคู่นั้น *(23:49)* **พู่กัน:** เป็นอะไรหรือเปล่าครับ หรือเครียดเรื่องโปรเจกต์กับเมฆา? *(23:50)* **ธันวา:** ไม่ใช่เรื่องงานหรอกครับ... *(23:51)* **ธันวา:** ความจริงแล้ว... ผมเป็นคนนอนไม่ค่อยหลับมาหลายปีแล้วครับ ตั้งแต่บริษัทเริ่มเติบโตขึ้น ทุกอย่างมันต้องเป๊ะ ทุกรายละเอียดต้องไม่มีที่ติเพราะความคาดหวังของคนอื่น... จนบางครั้งผมก็ลืมไปว่า การนอนหลับสนิทมันรู้สึกยังไง หัวใจของพู่กันกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นปนความเหงาแปลกๆ ซัดเข้าสู่กลางอกอย่างจัง เธอไม่เคยคิดเลยว่าสถาปนิกหนุ่มผู้แสนเพอร์เฟกต์ ปากร้าย และชอบกวนประสาทเธอคนนั้น จะมีมุมที่เปราะบางและโดดเดี่ยวซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มเรียบนิ่ง *(23:53)* **พู่กัน:** ถ้าอย่างนั้น... เปิดเพลงฟังไหมคะ... เอ๊ย! ครับ! หรือไม่ก็... ลองโทรมาคุยกันไหมล่ะคะ เผื่อเสียงบ่นของฉันจะช่วยให้คุณรำคาญจนหลับได้ง่ายขึ้น (พิมพ์ไปแอบเขินไป ยัยพู่กัน เธอเสนอตัวให้เขาโทรมาเหรอเนี่ย!) *(23:54)* **ธันวา:** ข้อเสนอไม่เลวเลยนะครับ... *(23:55)* **ธันวา:** งั้นผมขออนุญาต... โทรไปรบกวนคุณพู่กันนะครับ ติ๊ด! หน้าจอโทรศัพท์เปลี่ยนเป็นหน้าจอสายโทรเข้าทันทีโดยที่พู่กันยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดรับสายแล้วแนบโทรศัพท์ไว้ข้างหู "ฮะ... ฮัลโหลค่ะ... เอ๊ย! ครับ!" เสียงของเธอติดจะตะกุกตะกักเล็กน้อย *(เงียบไปครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงฝนตกกระทบกระจกฝั่งโน้น)* "ขอบคุณนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์ ตรงเข้ามากระแทกใจคนฟังจนวูบไหว "ที่คุณยังอยู่ฟังผมในเวลาแบบนี้... พู่กัน" สรรพนามที่เปลี่ยนไปจากการเรียกชื่อเต็มหรือนามสกุล มาเป็นชื่อเล่นห้วนๆ สั้นๆ แต่น้ำเสียงกลับอบอุ่นและละมุนละไมจนคนฟังหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู *(23:59)* **ธันวา:** (ส่งข้อความเข้ามาซ้ำในแชทอีกบรรทัดหนึ่ง ท่ามกลางสายที่ยังไม่วาง) *“ความจริงแล้ว... ผมไม่ได้นอนไม่หลับเพราะงานหรอกนะครับ แต่เพราะผมเอาแต่คิดถึงรอยยิ้มของคุณตอนที่เถียงผมเมื่อเย็นต่างหากล่ะครับ พู่กันคนดื้อ”* พู่กันเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความล่าสุด หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่น สมองขาวโพลนคิดคำตอบอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว และในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยตอบปลายสาย หัวใจของเธอก็ต้องหยุดเต้นกริบ... เมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น "ก๊อกๆๆ" สามครั้งอย่างหนักแน่นจากหน้าห้องพักของเธอในยามเที่ยงคืนยี่สิบนาที! --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกอุ่นๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะนี้นะครับ