การเดินทางไปต่างจังหวัด

"ถ้าคุณยังขับรถด้วยความเร็วที่ทำเอาวิญญาณผมจะหลุดออกจากร่างแบบนี้ ผมจะยึดกุญแจรถคืนแล้วขับเองนะครับพู่กัน" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท มือหนากำที่จับประตูรถแน่นจนขึ้นข้อ ในขณะที่พู่กันหักพวงมาลัยหลบหลุมบนถนนลูกรังเข้าสู่เขตพื้นที่เหมืองหินอ่อนด้วยความชำนาญชนิดที่คนนั่งข้างๆ ได้แต่ถอนหายใจยาว "ใจเย็นน่ะคุณสถาปนิก ถ้าไม่ทำเวลา เราก็ไปไม่ถึงโรงโม่ก่อนปิดหรอกครับ อีกอย่าง... นี่มันเป็นทักษะการขับรถในพื้นที่ก่อสร้าง ไม่ได้เรียนในตำราหรอกนะ" พู่กันหันมาแลบลิ้นใส่กวนๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งส่งผ่านทางลาดชันของหุบเขา "การขับรถแบบคุณ เขาเรียกว่าทักษะการไปพบยมทูตมากกว่าครับ" ธันวาแค่นยิ้มมุมปาก ถึงจะบ่นไปแบบนั้นแต่สายตากลับจับจ้องใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่ดูมุ่งมั่นเกินเหตุ วันนี้พวกเขาเดินทางมาต่างจังหวัดเพื่อดูแหล่งวัสดุหินธรรมชาติที่จะใช้ในโปรเจกต์ใหญ่ แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าพู่กันจนเห็นไรขนอ่อนๆ เธอดูสดใสกว่าทุกวันที่ต้องจมอยู่กับกองแบบในออฟฟิศ กลิ่นอายความอึดอัดจากเรื่องงานเมื่อหลายวันก่อนดูเหมือนจะจางหายไปแทนที่ด้วยบรรยากาศของสองเราท่ามกลางหุบเขาเงียบสงบ เมื่อถึงหน้าโรงโม่หินพู่กันดับเครื่องยนต์ ความเงียบเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงนกร้องแว่วมาจากพุ่มไม้ไกลๆ ทั้งสองก้าวลงจากรถพร้อมกัน บรรยากาศรอบข้างที่เต็มไปด้วยกองหินธรรมชาติขนาดใหญ่นั้นให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่และกดดันในเวลาเดียวกัน "สวยจัง..." พู่กันพึมพำขณะเดินไปแตะผิวสัมผัสของแผ่นหินอ่อนสีเทาเมฆที่วางเรียงราย เธอหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปด้วยท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ ธันวายืนมองอยู่ห่างๆ ความสมบูรณ์แบบที่เขาเคยยึดติดดูจะด้อยค่าไปถนัดตาเมื่อเทียบกับความงามของธรรมชาติที่ไร้การปรุงแต่ง เขาก้าวเข้าไปหาพู่กันช้าๆ จนระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ "คุณรู้ไหมพู่กัน... ความสวยงามที่แท้จริงน่ะ ไม่ได้อยู่ที่ว่าวัสดุนั้นราคาสูงแค่ไหน" ธันวาพูดเบาๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาสะท้อนกับผนังหินรอบข้าง "อ้าว แล้วอยู่ที่ไหนล่ะครับคุณชาย?" พู่กันหันมาเลิกคิ้วถาม ดวงตากลมโตสะท้อนภาพใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม "อยู่ที่ว่าเราเลือกที่จะมองมันกับใครต่างหาก" ธันวาตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ความนิ่งสงบของเขาเริ่มสั่นคลอนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พยายามเก็บกดมาตลอด พู่กันชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ เธอมักจะกวนประสาทเขาเพื่อปกปิดความประหม่าเสมอ แต่วินาทีนี้ บรรยากาศรอบตัวมันอุ่นเกินกว่าจะทำตัวแสบใส่ได้ "พูดจาเลี่ยนจังนะครับวันนี้ กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า?" "ผมพูดความจริงครับ ไม่ใช่คนกินอะไรผิดสำแดง" เขาขยับเข้าไปใกล้อีกจนไหล่ชนกัน พู่กันไม่ได้ถอยหนีเหมือนทุกครั้ง กลับกัน เธอยืนนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด ขณะที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้ง เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาทันที หน้าจอโชว์ชื่อของ 'เมฆา' ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขามองหน้าจอด้วยความหงุดหงิดก่อนจะกดรับสาย "ผมบอกแล้วไงว่าอย่าโทรมาในช่วงเวลาที่ผมทำงาน" (โถ่ ธันวา... แค่โทรมาเตือนว่าโปรเจกต์เหมืองหินเนี่ย ผมเองก็สนใจเหมือนกันนะ และดูเหมือนว่า 'คนของนาย' ก็กำลังจะเปลี่ยนใจมาหาผมในไม่ช้านี้ด้วย จริงไหมพู่กัน?) เสียงปลายสายผ่านลำโพงชัดเจนจนพู่กันที่ยืนข้างๆ ได้ยินทุกคำ เธอหน้าซีดลงเล็กน้อยก่อนจะคว้าโทรศัพท์จากมือธันวาไปกดวางสายทันที "ไม่ต้องฟังมันครับ" พู่กันพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "เขาแค่พยายามจะปั่นหัวเรา" ธันวามองพู่กันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เขาไม่ได้โกรธที่เมฆาโทรมา แต่เขากำลังกลัว... กลัวว่าสิ่งที่เมฆาพูดจะเป็นเรื่องจริง "พู่กัน... คุณมีอะไรจะบอกผมไหม? เรื่องของเมฆา" ธันวาถามตรงๆ พู่กันเม้มปากแน่น เธอหยิบกระดาษจดงานในมือขึ้นมาขยำจนยับยู่ยี่ ก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "วันนี้ฉันมีเรื่องจะบอกคุณเรื่องหนึ่ง... แต่มันไม่ใช่เรื่องงาน" ยังไม่ทันที่พู่กันจะได้เอ่ยคำสารภาพ เสียงรถยนต์คันหรูที่คุ้นตาก็ขับเข้ามาจอดปิดทางออกของรถพวกเขา เมฆาก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนจะเป็น 'ข้อเสนอ' ที่พู่กันเคยปฏิเสธไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "มาดูวัสดุ หรือมาดูใจกันครับ?" เมฆาพูดพลางมองทั้งคู่ด้วยสายตาสมเพช "แต่ดูเหมือนใจของน้องพู่กันจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนะธันวา" หัวใจของธันวากระตุกวูบ เขาหันไปมองพู่กันที่ตอนนี้ก้มหน้าลงต่ำราวกับกำลังแบกรับความลับบางอย่างไว้ไม่อยู่ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ สายลมแผ่วเบา