จังหวะที่คนไม่ซื่อสัตย์จะบอกรัก

"ถ้าคุณยังเดินวนเป็นหนูติดจั่นอยู่แบบนั้น รับรองว่าโปรเจกต์รีสอร์ทบนดอยนี่ได้กลายเป็นสุสานช้างตายทั้งตัวแน่ๆ ครับคุณพู่กัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความระอาเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของระเบียงไม้สักทอง ธันวาในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ยืนกอดอกพิงเสาเรือนด้วยท่าทีผ่อนคลาย สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างบางที่กำลังเดินกระสับกระส่ายไปมาจนพื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญหู "ก็เพราะใครล่ะคะ... เอ้ย! เพราะใครล่ะครับที่เอาแต่แก้แบบแปลนสวนหย่อมของฉันรอบที่เจ็ดเข้าไปแล้ว!" พู่กันสะดุ้งสุดตัวเกือบหลุดสรรพนามคุ้นเคยออกไป เธอรีบเปลี่ยนคำแทนตัวเองอย่างกะทันหันจนเกือบลิ้นพันกัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนคนตัวสูงที่ยังคงยืนยันคำเดิมด้วยใบหน้านิ่งสนิท "ผมเป็นสถาปนิก ผมมีมาตรฐานและความสมบูรณ์แบบที่ต้องรักษาครับ การที่แลนด์สเคปของคุณมันเบี้ยวไปสองเซนติเมตร อาจจะดูเป็นศิลปะในสายตาฮิปสเตอร์แบบคุณ แต่สำหรับผม มันคือความหายนะในเชิงโครงสร้าง" ธันวายักไหล่เบาๆ เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ปะปนไปกับกลิ่นไอสนและดินชื้นยามค่ำคืน "นี่! ปากแบบนี้เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาบ้างคะ... เอ้ย! ครับ!" พู่กันชี้หน้าคาดโทษด้วยความหมั่นไส้ เธออยากจะหยิกแขนแกร่งนั่นสักทีให้หายแค้น แต่ติดที่ว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันช่างน้อยนิดเสียเหลือเกิน จนเผลอๆ ถ้าก้าวพลาดอีกก้าวเดียว เธอคงล้มไปซบแผงอกอุ่นๆ นั่นเป็นแน่ ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือยอดดอยสูงในคืนนี้ไร้ซึ่งเมฆหมอก ดวงดาวนับล้านดวงส่องประกายระยิบระยับราวกับมีใครเอาเพชรมาโปรยปรายลงบนกำมะหยี่สีดำสนิท บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงจิ้งรีดเรไรขับกล่อมประสานไปกับเสียงลมหนาวที่พัดพาเอาความเย็นยะเยือกมาปะทะผิวแก้ม ธันวาเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะทอดสายตาลงมาหยุดอยู่ที่ดวงหน้าหวานที่กำลังเง้างอน แววตาของสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งไหววับชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับและควบคุมมันมาตลอดหลายเดือน กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนนี้ ปมในใจเรื่องความสมบูรณ์แบบที่เคยครอบงำทุกลมหายใจของเขา ดูเหมือนจะพังทลายลงอย่างง่ายดาย เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มและแววตาซุกซนของผู้หญิงคนนี้ "พู่กัน..." เสียงเรียกแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากของธันวา น้ำเสียงนั้นไม่มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันนุ่มนวลและจริงจังจนคนฟังถึงกับชะงัก พู่กันกะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะ เธอยกมือขึ้นทาบอกโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นสายตาที่ธันวาทอดมองมา "คะ... อะไรของคุณ อยู่ๆ ก็ทำเสียงน่ากลัว" "ผมไม่ได้น่ากลัวสักหน่อย" ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนเธอต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชิดกับราวระเบียงไม้ "ผมแค่... กำลังคิดว่า บางทีความสมบูรณ์แบบที่ผมตามหามาทั้งชีวิต มันอาจจะไม่ใช่แบบแปลนที่ไร้ที่ติ หรือเส้นกริดที่ตรงเป๊ะหรอกนะ" "แล้ว... มันคืออะไรล่ะคะ... ครับ" พู่กันเริ่มพูดติดๆ ขัดๆ สมองตื้อตันไปหมดเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้ม ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นวางท้าว  ณ ขอบระเบียงกั้นร่างบางเอาไว้ตรงกลาง ราวกับต้องการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาเพียงผู้เดียว ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริก "มันคือความยุ่งเหยิง..." ธันวาเว้นจังหวะ เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนลงเล็กน้อย "ความยุ่งเหยิงที่มีชื่อว่าคุณ... พู่กัน" โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงลมหนาวที่พัดผ่านกลายเป็นเสียงเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนดังสะท้อนอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากหยักได้รูปขยับจะเอื้อnเอ่ยคำพูดที่เก็บซ่อนไว้ลึกสุดใจ คำพูดที่คนปากแข็งอย่างเขาไม่เคยคิดว่าจะหลุดปากบอกใครได้ "จริงๆ แล้วผม..." "พี่ธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ! เมฆาพาคนบุกเข้ามาที่ไซต์งานด้านล่างแล้วค่ะ!" เสียงตะโกนพร้อมกับร่างของทีมงานฝึกงานที่วิ่งหน้าตาตื่นพรวดพราดขึ้นมาบนระเบียง ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นจนกระเจิงไม่เป็นท่า ธันวาผละตัวถอยหลังอย่างหัวเสีย ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด พู่กันหน้าแดงก่ำ หายใจหอบถี่ รีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มและอาการเขินอายจนตัวสั่น ธันวาปรายตามองลูกน้องด้วยสายตาพิฆาต ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อขึ้นมา นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิดที่ยังค้างคาในใจ *‘ผมรักคุณเข้าแล้ว... ยัยตัวแสบ’* เขากดส่งข้อความนั้นไปหาคนตรงหน้าทันทีโดยไม่ทันยั้งคิด แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมาเมื่อเห็นชื่อผู้รับบนหน้าจอ... ธันวาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกด "ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน" อย่างลิบลน แต่ทว่า... ปรากฏสัญลักษณ์แจ้งเตือนขึ้นมาบนหน้าจอว่า *(คุณได้อ่านข้อความนี้แล้ว)* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ สายลมแผ่วเบา