ดวลดีไซน์สไตล์คู่กัด

"ถ้าคุณจะวางน้ำพุไว้ตรงกลางทางเดินแบบนี้ ผมแนะนำให้รื้อผังไปเรียนอนุบาลใหม่ดีกว่าไหมครับพู่กัน นี่สวนหย่อมนะ ไม่ใช่วงเวียนอนุสาวรีย์ชัยฯ" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากกระดาษไขที่เขากำลังรัวดินสอลงไปอย่างบ้าคลั่ง เสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาทชนิดที่ทำให้คนฟังอยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กฟาดลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรูเสียให้เข็ด พู่กันวางดินสอแท่งโตลงแรงๆ จนเกิดเสียงดัง *ปึก* เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มือเท้าสะเอว จ้องมองชายหนุ่มที่ยังคงก้มหน้าก้มตาแก้แบบสวนบ้านคุณหญิงนลินด้วยท่าทางถือดี "อนุบาลหรอกครับ แต่เป็นอนุบาลที่มีเทสต์มากกว่าสถาปนิกที่ยึดติดกับสมมาตรจนน่าเบื่อ! น้ำพุนี่คือจุดนำสายตา (Focal Point) คุณธันวาช่วยเปิดสมองส่วนที่โดนความเจ้าระเบียบกินไปแล้วรับฟังเหตุผลทางศิลปะบ้างนะครับ" ธันวาหยุดมือที่กำลังวาดเส้นขอบแปลงดอกไม้ เขาเงยหน้าขึ้น แว่นสายตากรอบบางขยับเล็กน้อยตามจังหวะการหันมอง ใบหน้าคมสันนั้นนิ่งสนิท ทว่าดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยประกายท้าทาย "ศิลปะกับความรกมันมีเส้นกั้นบางๆ นะครับ และแบบของคุณกำลังจะเหยียบข้ามเส้นนั้นไปเหยียบขี้โคลนแล้ว ถ้าเอาตามนี้ สวนจะดูเหมือนตลาดนัดจตุจักรมากกว่าที่พักผ่อนหย่อนใจ" "ปากจัด!" พู่กันพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะหยิบยางลบมาถูส่วนที่ธันวาเพิ่งจะแต้มจุดตำหนิไว้อย่างตั้งใจ "เอาแบบนี้ไหม เราดวลกันเลย ใครออกแบบพื้นที่ส่วนสวนกลางเสร็จก่อน และทำให้เจ้าของบ้านถูกใจมากกว่า คนนั้นได้สิทธิ์ตัดสินใจผังทั้งหมดของโครงการนี้... ว่าไงครับ กล้าไหมคุณสถาปนิกผู้สูงส่ง" ธันวาเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ใช่คนใจอ่อนและแน่นอนว่าไม่เคยยอมใครในเรื่องงาน แต่นัยน์ตาที่วาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่นของพู่กันมันกลับดึงดูดเขายิ่งกว่าแบบร่างที่วางอยู่ตรงหน้า "ได้ครับ" เขาวางดินสอลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันด้วยส่วนสูงที่เหนือกว่า "แต่ถ้าคุณแพ้ คุณต้องเลี้ยงข้าวผมหนึ่งสัปดาห์ ห้ามบ่น ห้ามเบี้ยว" "ถ้าผมชนะ คุณต้องเลิกทำหน้าเป็นยักษ์เฝ้าศาลเจ้าใส่ผมสักเดือนหนึ่งด้วย! ดีลไหมครับ?" พู่กันยื่นมือเล็กออกมา ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือหนาไปกุมมือเธอเอาไว้ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้บรรยากาศในออฟฟิศเงียบสงัดลงทันทีราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่าน มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความหงุดหงิดจากการถกเถียงหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความสั่นไหวที่เขาไม่อยากยอมรับ ทั้งคู่แยกย้ายกันไปมุมโต๊ะที่อยู่คนละฝั่ง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานขนาดใหญ่ มีเพียงเสียงดินสอฝนลงบนกระดาษและเสียงพลิกกระดาษไขที่ดังเป็นระยะ ธันวาบรรจงวางลายเส้นที่เน้นความหรูหรา สงบ และคลาสสิก ในขณะที่พู่กันกำลังเนรมิตสวนที่เต็มไปด้วยสีสันและการจัดวางที่ขัดแย้งแต่ทว่าลงตัวอย่างน่าประหลาด สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งธันวาวางดินสอลงเป็นครั้งสุดท้าย เขาสูดหายใจเข้าลึก พลางมองผลงานตัวเองด้วยความมั่นใจ ก่อนจะหันไปทางพู่กันที่กำลังเก็บรายละเอียดสุดท้ายด้วยความประณีต "หมดเวลาแล้วครับ" เขาเอ่ยทำลายความเงียบ พู่กันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะวางดินสอลง เธอหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูซุกซน "เสร็จพอดีครับ สถาปนิกปากจัดเตรียมตัวเสียเงินเลี้ยงข้าวผมได้เลย" ทว่าก่อนที่ใครจะได้เดินไปดูผลงานของกันและกัน เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง—*เมฆา* ข้อความบนหน้าจอปรากฏขึ้น: *"ขอบคุณที่ช่วยขัดเกลาพู่กันให้นะครับธันวา แบบที่เธอออกแบบให้ผมน่ะ... มันสวยกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย หวังว่าคุณคงไม่เสียใจที่เลือกให้เธอไปทำงานอิสระกับผมในโปรเจกต์ข้างหน้านะครับ"* ธันวาชาวาบไปทั้งตัว ดวงตาคมกริบเบนไปมองพู่กันที่กำลังเก็บของอยู่ พู่กันไม่รู้เรื่องนี้... หรือเธอรู้แล้วแต่กำลังหลอกใช้เขา? "พู่กัน..." ธันวาเอ่ยเสียงต่ำจนอีกฝ่ายชะงัก "คุณไปรับงานเมฆาตั้งแต่เมื่อไหร่" พู่กันหันมาเลิกคิ้ว "งานอะไรนะครับ ผมไม่เข้าใจ..." ธันวายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอเห็น ข้อความนั้นทำเอาพู่กันหน้าถอดสี มือที่ถือกระดาษแบบอยู่ถึงกับสั่นเทา ก่อนที่เสียงเคาะประตูห้องทำงานจะดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่พวกเขาไม่อยากเจอที่สุด เมฆายืนยิ้มอยู่ที่หน้าประตู มือข้างหนึ่งถือซองเอกสารสีน้ำตาล "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ พอดีผมนำสัญญาฉบับสุดท้ายมาให้คุณพู่กันเซ็นยืนยันเรื่องโปรเจกต์ที่เราคุยกันไว้... เอ๊ะ เหมือนผมจะมาผิดจังหวะหรือเปล่านะ?" ธันวาสบตาพู่กันที่กำลังยืนอึ้ง ดวงตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยคำถามที่รอคำตอบอย่างทรมานใจที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ สายลมแผ่วเบา