ความหึงหวงที่ไร้ที่มา

เสียงกระแทกของแก้วกาแฟเซรามิกสีดำสนิทลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย ไม่ได้ดังพอจะทำลายสมาธิของใครในออฟฟิศ แต่เสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่ตามมาติดๆ นั้น สร้างแรงกระเพื่อมในอากาศจนพู่กันต้องเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต "คุณธันวาครับ ถ้าแก้วใบนี้มีปาก มันคงฟ้องศาลแรงงานข้อหาใช้งานเกินเวลาไปแล้วนะครับ" พู่กันเอ่ยแซوพลางเลิกคิ้วมองสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งที่ยืนกอดอกตีหน้ายุ่งอยู่ข้างโต๊ะ "ผมไม่ได้ใช้งานมันเกินเวลา แต่ผมกำลังใช้สายตาตรวจสอบความคืบหน้าของโปรเจกต์รีสอร์ท ซึ่งดูเหมือนว่า... พาร์ทเนอร์ฝั่งแลนด์สเคปจะเอาเวลาไปใส่ใจกับเรื่องอื่นมากกว่างานตรงหน้า" ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหน้าจอของเธอที่ค้างภาพแบบแปลนสวนหย่อมสลับกับแชตสีเขียวที่เด้งรัวไม่หยุด พู่กันกลั้วหัวเราะในลำคอ หญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หมุนอย่างไม่สะทกสะท้านกับรังสีความเย็นชาที่อีกฝ่ายจงใจปล่อยออกมา "อ๋อ หมายถึงเมฆาน่ะเหรอครับ เขาก็แค่ทักมาถามเรื่องต้นไม้ที่จะใช้ในโซน A เท่านั้นเอง คนเป็นมืออาชีพเขาก็คุยกันเรื่องงานทั้งนั้นแหละครับ หรือว่าคุณธันวา... กลัวว่าผมจะโดนแย่งตัวไปร่วมงานด้วยจริงๆ" ประโยคหลังเธอจงใจลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกที่ได้เห็นคนเจ้าระเบียบอย่างธันวาแสดงอาการฮึดฮัดทางอ้อม แม้ภายนอกเขาจะพยายามปั้นหน้าให้เรียบเฉยแค่ไหน แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนั่นแหละ คือหลักฐานชั้นดีว่าความอดทนของเขากำลังเดินทางมาถึงเส้นยาแดงผ่าแปด "ผมไม่ได้กลัวใครแย่งงาน แต่ผมเกลียดความไม่มืออาชีพ และการเอาเวลางานไปตอบแชตเล่นหัวกับคู่แข่งทางธุรกิจ มันก็เข้าข่ายหย่อนยานในหน้าที่นะครับ คุณพู่กัน" ธันวาตอกกลับเสียงต่ำ เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก จนพู่กันต้องแกล้งเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายอยู่บน ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เวลาหึง ทำไมถึงได้ฟอร์มจัดและปากแข็งขนาดนี้นะ "นี่คุณธันวา พูดให้มันดีๆ นะครับ ผมเคลียร์งานเสร็จตามกำหนดตลอด ไม่เคยเบื้องหน้าเบื้องหลังสักหน่อย อีกอย่าง เมฆาเขาก็แค่นัดจะเอาแคตตาล็อกพันธุ์ไม้หายากมาให้ดูตอนบ่ายนี้เอง... ผมผิดตรงไหนล่ะครับ" พู่กันลอยหน้าลอยตาเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ สิ้นคำว่า 'นัดจะเอาแคตตาล็อกมาให้ดูตอนบ่าย' อุณหภูมิรอบตัวธันวาก็ลดฮวบลงจนแทบติดลบ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย มือหนาที่กอดอกอยู่คลายออกแล้วทาบลงบนขอบโต๊ะของเธอโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงอย่างน่าใจหาย "นัดกันนอกรอบในเวลางานเนี่ยนะ คุณพู่กัน... ดูท่าทางคุณจะว่างมากสินะครับ ถึงได้มีเวลาไปเดินเลือกต้นไม้กับคู่แข่งตัวฉกาจของบริษัทเรา" น้ำเสียงของธันวาแหบพร่าลงเล็กน้อย เจือความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้เต็มประดา พู่กันชะงักไปนิดเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่สะท้อนเงาของเธออยู่ข้างใน ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่ความดื้อรั้นก็ยังทำหน้าที่ได้ดี เธอจึงเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วสวนกลับทันควัน "ก็คุณไม่เห็นชวนผมไปไหนนอกจากตรวจแปลนคอนกรีตแข็งๆ นี่ครับ เมฆาเขาชวนไปจิบกาแฟฟังเรื่องสวนสวยๆ ตั้งใจทำงานเอาใจผมขนาดนั้น ถ้าผมจะใจอ่อนบ้าง มันก็ไม่แปลกหรอกมั้งครับ" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวยังไม่อยากยอมรับ เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่ริมฝีปาก "อยากไปจิบกาแฟกับผมใช่ไหมครับ งั้นเย็นนี้... เลิกงานแล้วห้ามไปไหนทั้งนั้น ผมจะพาไปดูสวนที่ผมออกแบบเองทั้งหมด ตั้งแต่ต้นไม้ต้นแรกจนถึงแปลงสุดท้าย... และรับรองว่ามันจะทำให้คุณลืมไอ้คุณเมฆาไปเลย" ธันวากระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังเป็นที่สุด ก่อนจะผละตัวถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พู่กันนั่งหน้าแดงก่ำหัวใจเต้นรัวระส่ำอยู่บนเก้าอี้ โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวรับมือกับข้อเสนอเผด็จการนั้น ทว่า ในขณะที่พู่กันกำลังจะอ้าปากเถียงกลับแก้เขิน หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของเธอก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชต เมฆาส่งภาพโลเคชั่นร้านกาแฟชื่อดังพร้อมข้อความสั้นๆ ว่า *"ผมรออยู่ที่ร้านแล้วนะครับ คุณพู่กัน สะดวกมาเลยไหมครับ"* ธันวาที่ยืนหันหลังเตรียมเดินกลับโต๊ะตัวเอง ชำเลืองหางตามาเห็นข้อความนั้นพอดี นัยน์ตาสีเข้มวาววับขึ้นมาอีกครั้งด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด สถาปนิกหนุ่มหยุดเดิน หันขวับกลับมามองหน้าเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อันตรายที่สุดเท่าที่พู่กันเคยเห็นมา "ถ้าคุณเลือกเดินออกจากประตูนี้เพื่อไปหาเมฆา... คุณเตรียมตัวรับมือกับโปรเจกต์ใหม่ที่จะต้องแก้งานสิบแปดรอบติดต่อกันได้เลยครับ คุณพู่กัน" พู่กันอ้าปากค้าง มองรอยยิ้มพญามารบนใบหน้าหล่อเหลานั้นสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ในมือ สมองประมวลผลแทบไม่ทันว่าเธอควรจะลุกขึ้นไปซัดหน้าคนเจ้าเล่ห์คนนี้ หรือควรจะวิ่งหนีออกไปจากห้องทำงานนี้ดี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ สายลมแผ่วเบา