เสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

กาแฟดำแก้วนั้นอุณหภูมิลดลงจนแทบจะเท่ากับอุณหภูมิห้องแล้ว แต่ธันวายังคงใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะทำงานเบาๆ เป็นจังหวะซ้ำๆ ขณะที่สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตา กำลังจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตซึ่งเปิดแปลนสวนหย่อมที่พู่กันเพิ่งส่งเข้ามาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว มันไม่ใช่แปลนที่สมบูรณ์แบบตามตำราสถาปัตยกรรมที่เขายึดถือ เส้นสายบางจุดมีความโค้งเว้าที่ดูไร้ระเบียบ ต้นไม้บางชนิดถูกจัดวางไว้ในมุมที่ถ้ามองในแง่ของวิศวกรรมการดูแลรักษามันคือความยุ่งยากในระยะยาว แต่แปลก... ยิ่งมองนานเข้า เขากลับพบว่าความ "ไม่สมบูรณ์แบบ" เหล่านี้แหละที่กำลังทำให้พื้นที่สีเขียวบนหน้าจอดูลมหายใจเข้าออกได้จริงๆ เหมือนตัวตนของเจ้าของผลงานไม่มีผิด "ถ้าแก้ตรงมุมนี้อีกนิด... มันจะเพอร์เฟกต์แบบที่นายต้องการเลยล่ะคุณธันวา" เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตเด้งขึ้นมาขัดจังหวะความคิด ธันวาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของ "เมฆา" ปรากฏอยู่บนหน้าจอ พร้อมกับไฟล์ภาพร่างโปรเจกต์คู่แข่งที่ถูกส่งมาเยาะเยศกลายๆ เมฆาพยายามดึงตัวพู่กันไปร่วมงานด้วยทุกวิถีทาง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสงบรู้สึกหงุดหงิดอย่างไร้เหตุผล—ไม่ใช่เพราะกลัวเสียหน้าในเชิงธุรกิจ แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อยากให้รอยยิ้มกวนๆ ของยัยตัวแสบต้องไปเฉิดฉายอยู่ภายใต้ร่มเงาของคนอย่างเมฆา ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์사이즈กับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ จะโผล่ศีรษะเข้ามา พร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ที่พยายามส่งมาประจบ "คุณธันวาขา... คือว่า กาแฟหมดพอดี ฉันชงมาเผื่อแก้วหนึ่งนะ" พู่กันวางแก้วเซรามิกสีขาวลงบนโต๊ะทำงานของเขาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะระเบิดใส่หน้าตัวเอง ธันวาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ผมไม่ใช่คนโปรดปรานเครื่องดื่มรสชาติหวานเจี๊ยบแบบที่คุณชอบหรอกนะพู่กัน แล้วอีกอย่าง แปลนที่คุณส่งมาเมื่อกี้... มีจุดที่ต้องแก้ไม่ต่ำกว่าสิบจุด" "โห! คุณนี่มันมนุษย์หินกระด้างจริงๆ ด้วย!" พู่กันย่นจมูกใส่เขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่งลงโดยไม่ได้รับอนุญาต "นี่ฉันตั้งใจทำจนไม่ได้นอนมาสองคืนนะยะ จะติอะไรนักหนา ฮึ? หรือว่าอิจฉาที่ฉันออกแบบสวยกว่าที่คุณคิดล่ะสิ" "อิจฉา?" ธันวาทวนคำ น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่แววตากลับพราวระยับ "ถ้าแปลนสวนที่เต็มไปด้วยความอินดี้จนแทบจะปลูกต้นไม้กลับหัวแบบนี้เรียกว่าสวย งั้นตำราสถาปัตยกรรมทั่วโลกคงต้องเผาทำลายทิ้งแล้วล่ะครับคุณนักออกแบบแลนด์สเคป" "ปากร้าย!" พู่กันทำAegyoใส่ด้วยการเบะปากคว่ำใส่เขา แต่นั่นกลับทำให้ธันวาต้องซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ท่าทีขรึมๆ บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปรดเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่พู่กันนั่งอยู่ มือหนายื่นออกไปเลื่อนแท็บเล็ตให้เธอดูกranแปลนจุดที่เขาต้องการจะสื่อสาร แต่ในจังหวะที่โน้มตัวลงไปนั้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอกลับลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กจางๆ ลอยมาแตะจมูก ปลุกความรู้สึกบางอย่างที่ธันวาพยายามกดไว้ให้อยู่ลึกที่สุด พู่กันชะงักค้าง เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มคู่นั้นไม่ได้มองที่หน้าจอแท็บเล็ตเลย แต่มันกำลังมองตรงมาที่เธอ... มองด้วยสายตาที่อ่อนโยนจนเกินกว่าที่ผู้ชายปากจัดคนนี้จะเคยแสดงออกมา "ตรงนี้..." ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แผ่วเบาราวกับกระซิบ "ผมไม่ได้หมายความว่ามันไม่ดี... แต่ผมเป็นห่วง" "ห... ห่วงอะไรของคุณคะ?" พู่กันกะพริบตาปริบๆ หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ความกวนประสาทเมื่อครู่วันนี้หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม "ผมหมายถึง... ห่วงว่าถ้าคุณยังโหมงานหนักจนไม่ยอมพักผ่อน งานนี้มันอาจจะพังก่อนที่จะได้สร้างจริงต่างหากล่ะครับ" ธันวาแก้ตัวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบขึ้น แต่ปลายนิ้วที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะใกล้กับมือเธอกลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด เขาเอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมไหมพรมสีเทาที่พาดอยู่บนพัสดุข้างๆ มาคลุมไหล่ให้เธออย่างเงียบๆ โดยไม่มีคำพูดใดๆ เพิ่มเติม ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากเนื้อผ้าและสัมผัสแผ่วเบานั้น ทำให้พู่กันรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบเชียบ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา สบตากับผู้ชายที่ใครๆ ก็บอกว่าเข้าถึงยากคนนี้ และเพิ่งสังเกตเห็นว่า... แววตาของธันวาในยามนี้ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่จริงใจซ่อนอยู่หลังท่าทีดุๆ นั้น "คุณธันวา..." พู่กันเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากเดิม กริ๊งงงงง! เสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในห้องทำงานดังขึ้นทำลายความเงียบงันและบรรยากาศสีชมพูจางๆ นั้นลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ธันวาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะผละตัวออกไปรับสาย "ครับ... ธันวาพูดครับ" ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เสียงทุ้มคุ้นเคยของเมฆาจะเอ่ยลอดเข้ามาผ่านลำโพงด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันที่จงใจให้ได้ยินกันทั้งห้อง "ไงครับคุณธันวา... หวังว่าโปรเจกต์รีสอร์ตล็อตนี้ของคุณคงจะยังทันกำหนดส่งนะ พอดีผมเพิ่งนัดดินเนอร์กับพู่กันเรื่องงานใหม่คืนนี้ คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับถ้าผมจะยืมตัวเธอสักคืนสองคืน?" ธันวานิ่งงัน ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าพู่กันทันที ขณะที่พู่กันเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะเธอยังไม่เคยตกลงนัดหมายอะไรกับเมฆาเลยแม้แต่น้อย "คุณธันวา... ฟังฉันก่อนนะคะ ฉันไม่ได้..." พู่กันรีบละล่ำละลักปฏิเสธทันทีด้วยความร้อนรน แต่ธันวากลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม รอยยิ้มเย็นชาที่เธอคุ้นเคยกลับมาประดับบนริมฝีปากของเขาอีกครั้ง แต่แววตากลับลุกโชนด้วยประกายบางอย่างที่น่ากลัวเกินกว่าจะคาดเดา "ตามสบายครับคุณเมฆา..." ธันวาเอ่ยตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทและราบเรียบที่สุด "เชิญพู่กันไปดินเนอร์ตามที่คุณต้องการได้เลยครับ... เพราะยังไงซะ พรุ่งนี้เช้า เธอก็ต้องมาเซ็นสัญญาเอ็กซ์คลูซีฟร่วมงานกับผมอยู่ดี" พูดจบ ธันวาก็กดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดต่อ แล้วหันขวับมาจ้องหน้าหญิงสาวที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เอ็กซ์คลูซีฟ... อะไรนะคะคุณธันวา? ฉันไปตกลงกับคุณตั้งแต่ตอนไหน!" พู่กันลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าอย่างเอาเรื่อง ลืมความหวั่นไหวเมื่อครูwไปจนหมดสิ้น ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนพู่กันต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือด้านหลัง แผ่นอกกว้างของเขากั้นเธอไว้ทุกทาง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนเธอต้องหลบสายตา "ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป... และคุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเหงาที่อบอุ่นนี้ด้วยกันนะครับ สายลมแผ่วเบา