งานเลี้ยงที่ไม่มีใครเชิญ

"ถ้าคุณเมฆาว่างมากจนไม่มีโปรเจกต์ไหนให้ออกแบบแล้ว รบกวนช่วยเอาเวลาว่างไปนั่งพับกบหรือจัดระเบียบสมองตัวเองใหม่นะครับ ตรงนี้พื้นที่ส่วนตัวของไซท์งานเรา ไม่ใช่สถานที่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" น้ำเสียงของธันวาเรียบสนทนาจนเกือบจะเป็นความเย็นชา แต่แววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักไหมพรม พู่กันที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแปลนสวนหินอยู่ถึงกับชะงักมือ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วขยับเข้าไปยืนเคียงข้างสถาปนิกหนุ่มโดยอัตโนมัติ แม้ปากจะชอบบ่นว่าเขาเป็นตาแก่เจ้าระเบียบ แต่เวลาที่ธันวาโหมดปกป้องพื้นที่ทำงานขึ้นมาทีไร มันชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างประหลาดทุกที เมฆายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบนักธุรกิจเจ้าเล่ห์ที่พู่กันเห็นแล้วอยากจะเอาแบบแปลนฟาดหน้าสักทีสองที ชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบตัดกับรองเท้าหนังราคาแพงระยับดูขัดตาเหลือเกินเมื่อมายืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นปูนและกองหินจัดสวน "ใจเย็นน่าคุณธันวา ผมไม่ได้มาหาเรื่อง ผมแค่ผ่านมารับลมแถวนี้... แล้วบังเอิญได้ยินว่าโปรเจกต์รีสอร์ทนี้กำลังมีปัญหาเรื่องการส่งมอบงวดสุดท้ายพอดี" เมฆาจงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท สายตาคมปลาบเบนมาหยุดอยู่ที่หญิงสาวข้างกายธันวา "ว่าแต่คุณพู่กันครับ... ข้อเสนอที่ผมเคยคุยไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ว่าด้วยเรื่องอิสระในการออกแบบที่ไม่มีกรอบเฮงซวยของใครมาครอบงำ... สนใจเก็บไปคิดดูใหม่อีกรอบไหมครับ?" บรรยากาศในไซต์งานเงียบกริบลงทันตาเห็น เสียงเครื่องมือช่างระยะไกลเหมือนถูกกลืนหายไปกับความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น ธันวาไม่ขยับตัวหนີ เขาก้าวเท้าเข้าไปบังร่างบางของพู่กันไว้ครึ่งหนึ่ง เป็นการแสดงความเป็นเจ้าandเข้าเขตหวงห้ามโดยไม่ต้องเอ่ยปาก "ถ้าสมองของคุณเมฆาจำอะไรได้ไม่ค่อยดี ผมยินดีจะรื้อความจำให้ฟังนะครับว่า สัญญาว่าจ้างของบริษัทเรากับทางโครงการ มี clause เรื่องลิขสิทธิ์งานออกแบบและความเป็นมืออาชีพอยู่ชัดเจน การพยายามเข้ามาแทรกแซงและซื้อตัวทีมงานระหว่างโปรเจกต์ดำเนินอยู่... มันไม่เรียกว่าวิสัยทัศน์ทางธุรกิจหรอกครับ เขาเรียกมารยาททราม" "ปากคอระคนคมกริบเหมือนเดิมนะธันวา สมแล้วที่เป็นสถาปนิกผู้รักความสมบูรณ์แบบจนแฟนเก่าทิ้งไปเพราะความน่าเบื่อ" คำพูดนั้นสะกิดเข้าที่จุดเปราะบางอย่างจัง ธันวาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อบริเวณกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งสนิท แต่พู่กันที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อมกลับสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่าปมเรื่องความสมบูรณ์แบบและอดีตเป็นสิ่งที่ไม่ควรมีใครเอามาล้อเล่น ก่อนที่ธันวาจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบชนิดที่อีกฝ่ายต้องหน้าชา พู่กันก็ชิงตัดหน้าก้าวออกไปยืนเผชิญหน้ากับเมฆาเสียก่อน รอยยิ้มหวานหยดแบบฉบับสาวแลนด์สเคปผู้ไม่เคยกลัวใครถูกคลี่ขึ้นบนใบหน้า "ขอบคุณนะคะ... เอ้ย ขอบคุณนะครับที่คุณเมฆาอุตส่าห์เป็นห่วงเรื่องอนาคตของฉัน" พู่กันแกล้งทำเป็นพูดผิดคำลงท้ายเพื่อกวนประสาท ก่อนจะหรี่ตามองด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "แต่พอดีว่าฉันเป็นคนเรื่องเยอะ เลือกมาก และที่สำคัญ... เกลียดคนมารยาททรามเป็นที่สุด งานจะออกมาเป็นยังไงไม่รู้ แต่ถ้าต้องร่วมงานกับคนที่มีสันดานฉวยโอกาสแบบคุณ ฉันยอมเอาดินมาถมหน้าตัวเองตายเสียยังดีกว่าค่ะ... อ๊ะ ขอโทษทีครับ ติดปากไปหน่อย พอดีช่วงนี้เจอแต่คนหน้าด้าน เลยเผลอใช้น้ำเสียงแบบคุ้นเคยไปนิด" เมฆาหน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้ากระตุกเกร็ง ดวงตาฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นมาวูบหนึ่งแต่ก็ต้องรีบเก็บอาการไว้เพราะเกรงเสียฟอร์ม "ปากดีทั้งคู่... หวังว่าผลงานงวดสุดท้ายจะออกมาดีสมกับความปากดีนะ" เมฆายักไหล่ทำเป็นไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดขวางทางเข้าออกไซต์งานอยู่ พู่กันพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาจากปากด้วยความหมั่นไส้ เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วหันไปมองค้อนคนข้างๆ ที่ยังคงยืนเงียบไม่ยอมพูดจา "นี่! ยืนทื่อเป็นเสาเข็มตอกเข็มกลั้นใจอยู่ทำไมคะ... เอ้ย ทำไมครับ! ปล่อยให้หมามันเห่าอยู่ได้ตั้งนาน ทำไมไม่สวนกลับไปให้หงายเงิบกว่านี้ล่ะ" ธันวาหันมามองหน้าหญิงสาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ผ่อนคลายลงทีละน้อย ความอบอุ่นระคนโล่งอกฉายชัดขึ้นในดวงตาสองชั้นคู่นั้น เขายกมือขึ้นขยี้ผมของเธอจนยุ่งเหยิงโดยลืมตัว พู่กันร้องโวยวายพร้อมกับปัดมือเขาออกทันที "ผมจัดการได้น่า... อีกอย่าง ผมไม่ได้เป็นคนใจร้อนเหมือนคุณเสียหน่อย" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความอ่อนโยนไว้จนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างไม่มีสาเหตุ "ใครใจร้อนกันคะ! ฉันแค่ปกป้องสิทธิ์ของทีมเราต่างหากเล่า" พู่กันเถียงอุบอิบ พยายามหลบสายตาคมคายที่มองมาด้วยความหมายลึกซึ้ง ซึ่งเธอไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าภายใต้แว่นตานั้น เขากำลังคิดอะไรอยู่ บรรยากาศรอบตัวเริ่มกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง แสงแดดช่วงบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง ทอดเงายาวของโครงสร้างอาคารทับซ้อนกันบนพื้นคอนกรีต ธันวาถอนหายใจยาวนานราวกับต้องการระบายความอึดอัดทั้งหมดทิ้งไป เขาก้าวเข้าไปใกล้พู่กันอีกนิด จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว "เรื่องที่มันพูด... เรื่องอดีตของผม..." ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ร่องรอยของความลังเลปรากฏให้เห็นในจังหวะการเว้นวรรคคำพูด "คุณ... อยากรู้ไหมครับ?" พู่กันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวความลับ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำลังจะอ้าปากเอ่ยปฏิเสธเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของธันวาก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดจังหวะ เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่งเพื่อจะกดปิดเสียง ทว่า... เพียงแค่สายตาปะทะเข้ากับข้อความแจ้งเตือนล่าสุดที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟน ร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มก็แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สีหน้าที่เคยสุขุมนุ่มลึกกลับซีดเผือดลงในพริบตาเดียว ดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับเมฆาเสียอีก พู่กันสังเกตเห็นความผิดปกติจึงชะโงกหน้าเข้าไปมองด้วยความสงสัย "ใครส่งข้อความมาเหรอคะ หน้าตาเครียดเชียว... หรือว่าจะมีปัญหาอะไรกับทางโครงการอีก?" ธันวารีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าเสื้อทันทีอย่างลุกลี้ลุกลน พิรุธพรั่งพรูออกมาจนน่าสงสัย รอยยิ้มฝื่อนๆ ถูกฝืนส่งมาให้เธอบางเบar "เปล่าครับ... ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องไร้สาระน่ะ" ธันวาตอบเสียงตะกุกตะกัก ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตการทำงานของเขา "เรา... เราไปตรวจหน้างานต่อกันเถอะครับ ใกล้จะมืดแล้ว" พูดจบเขาก็รีบหมุนตัวเดินหนีไปทางกองวัสดุก่อสร้างทันที ทิ้งให้พู่กันยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กลางไซต์งาน แต่หญิงสาวตาไวเกินกว่าจะปล่อยผ่าน... เพราะเสี้ยววินาทีที่หน้าจอสว่างวาบก่อนที่เขาจะกดปิด เธอทันได้เห็นชื่อผู้ส่งข้อความไลน์ปริศนาข้อความนั้นชัดเจนเต็มสองตา... และมันไม่ใช่ชื่อของลูกค้า หรือชื่อของทีมงานคนไหนในบริษัทอย่างแน่นอน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความหวังครั้งใหม่นี้นะครับ สายลมแผ่วเบา