บันทึกของคนไม่ยอมใคร

“ข้อเสนอของคุณ... รบกวนช่วยเก็บกลับไปพร้อมกับมารยาทที่ลืมไว้ที่บ้านด้วยนะครับคุณเมฆา” ธันวานั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหนาประสานกันแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดนูน สายตาคมดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ตรงหน้าพู่กัน บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พู่กันมองสลับระหว่างซองเอกสารกับใบหน้าบึ้งตึงของสถาปนิกหนุ่มข้างกายที่ดูจะพร้อมบวกได้ทุกวินาที “ใจเย็นน่าธันวา ผมแค่มาเสนอ ‘โอกาส’ ให้คุณพู่กัน ไม่ได้จะมาวางมวย” เมฆายกยิ้มมุมปาก พลางเอื้อมมือมาแตะขอบซองเอกสารเบาๆ “โปรเจกต์ของบริษัทคุณมันก็แค่กล่องคอนกรีตไร้วิญญาณ แต่ถ้าคุณพู่กันมาร่วมงานกับผม เราจะเปลี่ยนที่นั่นให้เป็นสวรรค์บนดิน... โดยไม่ต้องทนฟังคำบ่นของสถาปนิกขี้เก๊กคนนี้ไงครับ” “ขอบเขตของโปรเจกต์นี้ถูกเซตไว้ชัดเจนแล้วครับ” พู่กันแทรกขึ้น เสียงของเธอไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย แม้ในใจจะแอบหวั่นกับสายตาของธันวาที่มองมาเหมือนจะกดทับให้เธอจมลงไปในเก้าอี้ “และฉันเชื่อในวิสัยทัศน์ของงานชิ้นนี้... ถึงมันจะมาจากปากจัดๆ ของคนบางคนก็ตาม” ธันวาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่อ่านยาก “งั้นเหรอครับ? น่าเสียดายนะ” เมฆาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทให้เข้าที่ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูพู่กัน “คิดให้ดีนะครับพู่กัน... งานที่ไร้ความเข้าใจ ไม่ต่างอะไรกับการสร้างกรงขังหรอกนะ” เมื่อร่างของเมฆาเดินลับตาไป พู่กันก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้พลางเหลือบมองธันวาที่ยังคงนิ่งเงียบ “คุณ... โกรธเหรอ?” เธอถามเสียงอ้อมแอ้ม “เปล่าครับ” ธันวาตอบทันควัน ก่อนจะหยิบพิมพ์เขียวตรงหน้าขึ้นมาตรวจเช็กจังหวะการหายใจเขาลึกและสม่ำเสมอ แต่พู่กันที่รู้จักเขาดีรู้ว่านั่นคือกลไกป้องกันตัวของคนปากแข็ง “ผมแค่คิดว่า... กาแฟมื้อนี้เสียรสชาติไปเยอะเลย” *** ค่ำคืนนั้น ในห้องทำงานที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ธันวานั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงแบบร่างแลนด์สเคปที่พู่กันเป็นคนออกแบบ มันเป็นดีไซน์ที่มีชีวิต... มีความขี้เล่นซุกซนแฝงอยู่ในเส้นสายที่ดูเหมือนจะไร้ระเบียบ แต่เมื่อมองรวมกันกลับลงตัวอย่างประหลาด เขาดึงสมุดปกหนังสีดำเล่มเก่าออกมาจากลิ้นชัก ปลายปากกาหมึกซึมจรดลงบนกระดาษอย่างลังเล ก่อนจะเริ่มเขียน *‘บันทึกประจำวันที่ 11... วันนี้พู่กันทำตัวได้น่ารำคาญที่สุดในโลก เธอเอาดอกไม้ป่ามาวางบนโต๊ะเขียนแบบโดยไม่สนใจว่ามันจะทำให้ฝุ่นเกาะงานของผม เธอโต้เถียงกับเมฆาด้วยความมั่นใจเกินตัว ทั้งที่จริงๆ ควรจะกลัวเสียบ้าง... แต่ก็นั่นแหละครับ ถ้าเธอไม่เป็นแบบนี้ ผมคงไม่รู้สึกว่าโปรเจกต์ที่แห้งแล้งของผมมีสีสันขึ้นมาบ้าง’* ธันวาวางปากกาลง นิ้วเรียวยาวเคาะที่ขอบโต๊ะเป็นจังหวะ *‘ความซื่อตรงของเธอเหมือนน้ำค้างในตอนเช้า มันสดชื่นจนบางทีผมก็กลัวว่าถ้าเผลอจับแรงเกินไป มันจะระเหยหายไปกับความปากจัดของผมเอง... ผมควรจะบอกเธอไหมว่าจริงๆ แล้วที่ผมบ่นงานของเธอทุกวัน ไม่ใช่เพราะมันไม่ดี แต่มันดีจนผม... กลัวใจตัวเอง’* เขากดปิดไดอารี่ ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปเห็นแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้าม ความเหงาที่เคยเป็นเพื่อนสนิทมาตลอดหลายปี ดูเหมือนจะจางลงไปบ้างในวันนี้ เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้นในความเงียบ ธันวารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจากพู่กันส่งมาตอนห้าทุ่มครึ่ง [พู่กัน]: นี่ธันวา... เรื่องที่เมฆาพูดวันนี้ ฉันไม่ได้คิดอะไรนะ [พู่กัน]: แต่ฉันสงสัยอย่างนึง... [ธันวา]: สงสัยเรื่องอะไรครับ? (พิมพ์ตอบทันทีโดยไม่ทันคิด) [พู่กัน]: ทำไมเวลาคุณโกรธ แทนที่จะด่าตรงๆ คุณถึงชอบทำหน้าเหมือนคนกำลังกลั้นหายใจตลอดเวลาเลยล่ะ? 555555 [ธันวา]: ก็เพราะถ้าผมด่าตรงๆ คุณก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งน่ะสิครับ [พู่กัน]: มั่นหน้า! ใครจะร้องไห้? [ธันวา]: ก็คนที่ชอบแอบมาส่องดูผมทำงานไงครับ [พู่กัน]: ...!!! ธันวาชะงักเมื่อเห็นสถานะ 'อ่านแล้ว' ของอีกฝ่าย เขาเผลอกดส่งสติกเกอร์รูปแมวทำหน้าตลกไปหนึ่งตัว ก่อนจะรีบกดกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'บันทึกข้อความเสียง' ที่เขาเคยอัดทิ้งไว้ตอนกำลังละเมอเพ้อพกเกี่ยวกับความรู้สึกจริงๆ ของตัวเอง ไอคอนบันทึกเสียงยาว 15 วินาทีถูกส่งออกไปแล้ว! เขารีบกดลบจากฝั่งเขาทันที ใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด *ติ๊ง!* ข้อความตอบกลับจากพู่กันเด้งขึ้นมาทันที [พู่กัน]: ฉันยังไม่ได้ฟังหรอกนะ... แต่ธันวา... เมื่อกี้ฉันเห็นคุณยืนอยู่ที่หน้าต่างตึกฝั่งตรงข้าม ใช่ไหมครับ? หัวใจของธันวากระตุกวูบ เขาค่อยๆ หันมองออกไปนอกหน้าต่าง และพบว่าที่ระเบียงห้องของพู่กัน ซึ่งอยู่ตึกฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ กัน... มีเงาร่างเล็กในชุดนอนยืนกอดอกมองมาทางนี้พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกว่า... คืนนี้คงไม่ได้นอนอีกต่อไปแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกที่ซับซ้อนของธันวานะครับ สายลมแผ่วเบา