พายุที่กำลังก่อตัว

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือของคิรากรสั่นเทาเล็กน้อย—ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอัดอั้นจากโทสะและความจริงที่เพิ่งถูกกระชากหน้ากากออก แสงไฟสลัวจากห้องทำงานส่วนตัวในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะทำงานกระจกใสเต็มไปด้วยรายงานการสืบสวนที่เขาใช้เงินมหาศาลซื้อมา เพื่อแลกกับการตามล่าเงาของอดีตภรรยาผู้เคยถูกเขาเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี "เจอตัวแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโหยหา สำนึกผิด และกระหายใคร่รู้ รินรดา... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงดอกไม้ไร้ค่าประดับบ้าน ผู้หญิงที่เขาขับไลไสส่งอย่างไร้เยื่อใยในคืนวันที่เธอถือใบหย่าเดินจากไปพร้อมกับความว่างเปล่า สี่สิบแปดชั่วโมงก่อนหน้านี้ เขายังคงเป็นนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งผู้เชื่อมั่นว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง รวมถึงการตามหาคนคนหนึ่ง แต่ยิ่งสืบสวนลึกลงไปเท่าไหร่ กำแพงทิฐิที่เขาส้างไว้ก็ยิ่งพังทลายลงเท่านั้น ภาพในรายงานระบุชัดเจนว่า เธอไม่ได้หลบหนีไปอย่างไร้จุดหมาย แต่เธอกำลังสร้างอาณาจักรเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมาใหม่ในเมืองริมทะเลอันเงียบสงบ พร้อมกับเด็กชายวัยสองขวบที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้น... ซึ่งถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน คิรากรขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน หัวใจที่ด้านชามานานหลายปีกลับเต้นรัวระรัวราวกับจะทะลุกอกจากอกเสื้อ รอยแผลเป็นในอดีตกรีดลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของเธอในวันนั้น—วันที่มีเพียงน้ำตาหยดเดียวแต่เจ็บปวดยิ่งกว่าร้อยพันคำด่าทอ *“คุณไม่เคยรักฉัน... และต่อให้ฉันตายต่อหน้าคุณ คุณก็คงไม่แม้แต่จะชายตามอง”* เสียงนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เป็นดั่งโซ่ตรวนที่พันธนาการหัวใจของเขาไว้ในความมืดมิด ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าความเงียบงันคือการชนะ เขาคิดว่าอิสรภาพที่มอบให้เธอคือความเมตตา แต่เปล่าเลย... มันคือการโยนเพชรแท้ทิ้งลงกองขยะด้วยมือของตัวเอง และตอนนี้ เมื่อเขารู้ว่าเธอยังมีลมหายใจแถมยังมี 'โซ่ทองคล้องใจ' ที่เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อน ความกระหายที่จะทวงคืนทุกอย่างก็ปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้ ภูเขาไฟ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่นะ รินรดา..." เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วกร้านลูบไล้ไปบนภาพถ่ายใบเล็กที่สายสืบแอบถ่ายไว้ เป็นภาพด้านข้างของรินรดากำลังย่อตัวลงอุ้มเด็กชายตัวน้อย รอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอนั้นงดงาม เจิดจ้า และเปี่ยมไปด้วยความสุข—รอยยิ้มแบบที่เธอไม่เคยส่งให้เขาเลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตแต่งงานร่วมกัน ความอิจฉาริษยาและความโกรธขึงพุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก เธอมีความสุขได้... โดยไม่มีเขาอย่างนั้นหรือ? เธอกล้าดียังไงถึงกล้าซ่อนเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไว้จากโลกใบนี้ถึงสองปีเต็ม! เสียงกริ่งหน้าห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะความคิดอันดำมืด มาร์ค มือขวาคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถือแท็บเล็ตในมือมารายงานสถานการณ์ล่าสุด "นายครับ ทีมสายสืบรายงานเพิ่มเติมเข้ามา... ดูเหมือนว่าคุณกวินทร์จะอยู่ที่นั่นด้วยครับ" ชื่อของ 'กวินทร์' ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันทีราวกับติดลบ คิรากรเงີบหน้าขึ้น นัยน์ตาสีเข้มดุจพญาเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า กวินทร์... เพื่อนสนิท (ที่ทรยศความไว้วางใจ) ของเขาเอง ผู้ชายที่คอยวนเวียนอยู่ใกล้ชิดรินรดามาตลอด และเป็นคนเดียวกับที่ช่วยเธอวางแผนหนีหายไปในคืนนั้น "มันอยู่ที่นั่นด้วยงั้นเหรอ..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนมาร์คต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว "ดี... ดีมาก พวกมันคงคิดว่าหนีพ้นสินะ" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทราคาแพงถูกจัดให้เข้าisทรงอย่างเนี๊ยบ ไอร้อนระอุแห่งการแก้แค้นแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว คิรากรไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมปล่อยให้ของสำคัญของตัวเองถูกแย่งชิงไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อของสิ่งนั้นคือภรรยาตามกฎหมายและทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล "เตรียมเครื่องบินส่วนตัว เราจะไปที่นั่นคืนนี้" คำสั่งเด็ดขาดหลุดจากริมฝีปากหยักลึกที่เหยียดยิ้มเย็น "ฉันจะไปทวงของๆ ฉันคืน... และไปดูให้เห็นกับตาว่า ผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากฉัน จะกล้าเชิดหน้าใส่ฉันได้อีกนานแค่ไหน" พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือท้องทะเลอันเงียบสงบ และมันพร้อมที่จะกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างให้ราบคาบไม่เว้นแม้แต่หัวใจของคนที่เคยใจร้ายที่สุด ในขณะที่คิรากรกำลังก้าวเท้าออกจากห้องทำงานเพื่อมุ่งหน้าสู่สนามบิน โดยไม่ล่วงรู้เลยว่า... แผนการทั้งหมดที่เขากำลังจะไปเผชิญ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่สายสืบหาพบ แต่เป็น 'เกม' ที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างประณีตโดยฝีมือใครบางคน และเมื่อประตูห้องพักริมทะเลเปิดออก ภาพแรกที่คิรากรได้เห็นไม่ใช่รินรดาที่หวาดกลัว... แต่เป็นร่างระหงของอดีตภรรยายืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาราบเรียบไร้เยื่อใย ข้างกายเธอมีเด็กชายตัวน้อยหลบอยู่หลังเรียวขา และถัดไปไม่ไกลคือรอยยิ้มเย้ยหยันของกวินทร์ที่ยืนรอต้อนรับเขาอยู่ก่อนแล้ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดร้าวรานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ