ลางสังหรณ์

ความเงียบงันภายในห้องนอนเพนต์เฮوسหรูใจกลางเมือง ไม่เคยน่ากลัวเท่ากับเงาความทรงจำที่ตามหลอกหลอนคิรากรในยามวิกาลเลยสักครั้ง นาฬิกาเรือนหรูบนผนังบอกเวลาตีสามสิบหนาทีกว่า ทว่าเปลือกตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกลับไม่มีทีท่าว่าจะปิดสนิท ความเย็นชาและอีโก้ค้ำคอที่เคยเป็นเกราะกำบังให้เขาเหยียบย่ำหัวใจของรินรดาอย่างไร้ความปรานีในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นคมมีดนับร้อยที่ย้อนกลับมาเฉือนเนื้อตัวเองอย่างช้า ๆ ทุกค่ำคืนที่ลมหายใจเข้าออกเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความผิดบาปที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้นมาเอง คิรากรสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราด้วยความรู้สึกอึดแน่นราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราายกับกลองศึก ดวงตาคมกริบเบิกโพรงท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าลอดผ่านม่านมู่ลี่เข้ามาสลัว ๆ ในความฝัน... เขายังคงเห็นผู้หญิงคนนั้น รินรดาในชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความภักดีเมื่อครั้งวันวาน บัดนี้กลับเลือนรางราวกับภาพฝันที่เอื้อมคว้าเท่าไหร่ก็มีแต่ความว่างเปล่า ในความฝันนั้น... เธอกำลังก้าวเดินถอยห่างจากเขาไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางสายฝนโปรยปราย มือเรียวบางที่เขาเคยปัดป่ายทิ้งอย่างไม่ไยดี กำลังโอบอุ้มร่างเล็กจ้อยของเด็กชายคนหนึ่งไว้แนบอก ดวงตากลมโตคู่สวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะขยับเปล่งเสียงแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ *‘คุณไม่เคยรัก... และไม่สมควรได้รับโอกาสนั้นอีกแล้วค่ะ คิรากร’* "ริน..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดลอดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก มือหนายื่นออกไปคว้าความว่างเปล่าเบื้องหน้าตามสัญชาตญาณ หัวใจไหววูบด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจหาคำอธิบาย ความรู้สึกเจ็บแปลบเสียดแท่นหน้าอกซ้ายราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง มันไม่ใช่ความฝันธรรมดา แต่มันคือภาพสะท้อนของความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเอง คิรากรยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ชุ่มเหงื่อลวก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงกว้าง ก้าวเดินด้วยฝีเท้าหนักหน่วงไปยังระเบียงห้อง ลมยามดึกพัดปะทะร่างเปลือยท่อนบนที่เต็มไปด้วยร่องรอยกล้ามเนื้อสมส่วน ทว่าความเย็นเยียบภายนอกกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหนาบดบังในอก ภาพในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำราวกับแผ่นฟิล์มที่ถูกกรอวน วันที่รินรดายืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่หน้าประตูกระจก พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กและเอกสารหย่าที่เธอเซ็นชื่อสละสิทธิ์ทุกอย่างเพื่อแลกกับการเป็นอิสระจากผู้ชายใจร้ายอย่างเขา ในวันนั้น... เขามองเธอเป็นเพียงภาระ เป็นความน่ารำคาญที่เข้ามาขัดขวางความทะเยอทะยานในโลกธุรกิจของตนเอง เขาสาดคำพูดเชือดเฉือน เย็นชา และขับไลไสส่งเธอออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย โดยไม่เคยเอะใจเลยสักนิดว่า ผู้หญิงที่ยอมก้มหัวให้เขาทุกอย่างคนนั้น ได้แบกความลับอะไรไว้ในครรภ์บ้าง ยิ่งเวลาผ่านไป ความจริงที่เขาเพิ่งสืบทราบเมื่อไม่นานมานี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนคนใกล้ตาย รินรดามีลูก... ลูกชายวัยสองขวบที่ถอดแบบโครงหน้า คิ้ว และนัยน์ตาคมกริบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ความคิดนั้นทำให้คิรากรต้องหลับตาลงแน่น มือหนาบำระราวระเบียงกระจกจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความรู้สึกโหยหาตีรวนขึ้นมาพร้อมกับความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ เขาอยากกอดเธอ อยากขอโทษ อยากชดเชยทุกหยดน้ำตาที่เธอต้องเสียไป แต่ทว่า... กำแพงทิฐิที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปี และศักดิ์ศรีของนักธุรกิจใหญ่ ก็ยังคงคอยกระซิบเตือนว่า เขานี่แหละคือคนที่ผลักไสเธอไปสู่อ้อมกอดของคนอื่น ทว่า... ภาพของกวินทร์ เพื่อนสนิทที่ผันตัวมาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจและคอยเคียงข้างปกป้องรินรดาในวันที่เธอล้มละลายทางความรู้สึก ยิ่งตอกย้ำให้ความหึงหวงบ้าคลั่งแผดเผาช่องท้องจนร้อนรุ่ม รินรดารอดพ้นจากมรสุมชีวิตได้เพราะผู้ชายคนนั้น และบัดนี้... ทั้งสองคนกำลังสร้างครอบครัวใหม่ร่วมกันโดยมีสายเลือดของเขาเป็นโซ่ทองคล้องใจอย่างนั้นหรือ? "ไม่มีวัน..." คิรากรพึมพำกับความมืด นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันและเด็ดเดี่ยวขึ้นมาวูบหนึ่ง ความเจ็บปวดเปลี่ยนรูปเป็นพลังงานดิบเถื่อนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อทวงสิ่งที่ควรเป็นของเขาคืนมา "รินรดา... เธอเป็นภรรยาของฉัน ลูกของฉัน... เขาต้องกลับมาอยู่ในอาณาจักรของคิรากร ไม่มีวันให้ผู้ชายหน้าไหนมาแย่งไปได้เด็ดขาด" ชายหนุ่มหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอน คว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนหัวเตียงขึ้นมากดโทรหาเลขคนสนิทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเยือกเย็นที่สุดเท่าที่เคยมีมา "เช็คพิกัดของรินรดาในเวลานี้ให้ผมทันที... และเตรียมรถ เราจะไปที่นั่นกันเดี๋ยวนี้" คำสั่งนั้นเด็ดขาดราวกับประกาศิต ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะกดวางสาย เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากเบอร์แปลกปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาบนหน้าจอ คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย นิ้วแกร่งกดเปิดข้อความรูปภาพที่ถูกส่งเข้ามาสด ๆ ร้อน ๆ และเพียงแค่สายตาคู่คมกวาดมองภาพบนหน้าจอ หัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความโกรธเกรี้ยวก็คล้ายกับหยุดเต้นไปดื้อ ๆ ลมหายใจสะดุดกิ๊ก ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในทันที ในภาพถ่ายนั้น... รินรดากำลังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ในอ้อมแขนของกวินทร์ ภายในร้านอาหารกึ่งผับหรูแห่งหนึ่ง ใบหน้าของเธอระบายด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่เคยได้รับมันมานานนับปี แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของคิรากรเดือดพล่านจนแทบคลั่ง... ภาพถัดมา... เป็นภาพโคลสอัปใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยวัยเตาะแตะที่กำลังหัวเราะร่าเริงอยู่บนตักของกวินทร์ พร้อมกับแคปชันสั้น ๆ แต่บาดลึกถึงกระดูกดำที่ส่งตรงมาจากเบอร์ปริศนา *‘พ่อตัวจริง... เขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้หรอกนะ คุณคิรากร’* เพลิงกุหลาบดำขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดร้าวรานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ