การตามล่าเริ่มต้นขึ้น

กลิ่นอายความชื้นของฝนยามค่ำคืนในเมืองชายทะเลแห่งนี้ ไม่ได้ช่วยให้ไฟในอกของคิรากรเย็นลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ยับยู่ยี่จากการเดินทางไกลยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัด ปลายทางที่เขาใช้เวลาสืบเสาะนานแรมเดือนกว่าจะแกะรอยผู้หญิงที่กล้าหาญชาญชัยพอจะหันหลังให้ตระกูลอัครเดชากุลได้สำเร็จ รินรดา... เธอคิดจริง ๆ หรือว่าซ่อนตัวอยู่สุดปลายแผนที่แล้วเขาจะตามหาไม่เจอ ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวทอดมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องพักชั้นสามที่เปิดม่านระบายอากาศไว้เพียงน้อยนิด แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากด้านในลอดผ่านช่องว่างออกมา ราวกับเย้ยหยันความมืดมิดและหนาวเหน็บในใจของเขา ทิฐิ ความเย็นชา และความมั่นใจในอดีตพังทลายลงไม่เป็นท่า นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วพบเพียงใบหย่าที่เซ็นชื่อไว้อย่างไร้เยื่อใย กับความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดี เขาก้าวเท้าขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบ ราวกับเสือร้ายที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่ออันโอชะ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น ทั้งโกรธขึง โหยหา และต้องการคำตอบ... คำตอบว่าเหตุใดผู้หญิงที่เคยยอมก้มหัวให้เขาตลอดมา ถึงกล้าพอที่จะตัดขาดเขาออกไปจากชีวิตได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มันไม่ใช่การเคาะเพื่อขออนุญาต แต่เป็นการประกาศกร้าวว่าเขามาถึงแล้ว และไม่มีทางยอมถอยกลับไปมือเปล่าเด็ดขาด ภายในห้องพัก รินรดาที่กำลังงงงวยกับการจัดเตรียมของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ให้ลูกชายตัวน้อยชะงักกึก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้นตามติด สัญชาตญาณความเป็นแม่และอดีตภรรยาที่คุ้นเคยกับเงาตามตัวของผู้ชายคนนั้นดีกรีดร้องเตือนภัย เธอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก "คุณแม่ครับ เสียงอะไรเหรอฮะ?" เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอ วัยสองขวบเศษดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อม ๆ ที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาเกาะชายกระโปรง ดวงตากลมโตใสซื่อกะพริบปริบ ๆ มองมาที่เธออย่างสงสัย รอยยิ้มบริสุทธิ์ของเด็กชายทำให้หัวใจที่กำลังหวาดผวาของรินรดากลับมามีความเข้มแข็งขึ้นมาฉับพลัน เธอทรุดตัวลงสวมกอดลูกชายแน่น ฝังใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มเพื่อสูดเอาความกล้าหาญเข้าปอด "ไม่มีอะไรค่ะคนเก่ง... ลูกไปนั่งเล่นต่อตรงนั้นก่อนนะ เดี๋ยวแม่ไปดูเอง" เธอพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ว่ามือทั้งสองข้างจะเย็นเฉียบราวกับคนเป็นไข้ รินรดาก้าวช้า ๆ ไปหยุดอยู่หลังบานประตู หัวใจเต้นโครมครามรากับกลองศึก เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจบิดลูกกลอนและดึงประตูเปิดออกเพียงครึ่งช่อง ทว่า... แรงผลักอันทรงพลังจากด้านนอกกลับกระแทกประตูเปิดผางออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตความเป็นส่วนตัวของเธอทันที กลิ่นกายคุ้นเคยที่เจือจางด้วยกลิ่นอายการเดินทางผสมความเยียบเย็นพัดปะทะจมูก รินรดาผงถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะผสมความเจ็บปวดร้าวลึกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "คir... คุณ!" เสียงอุทานของเธอขาดห้วงเมื่อถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรง แรงปะทะทำให้ร่างบางเซถลาเข้าปะทะแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ "คิดจะหนีฉันไปให้พ้นหรอกเหรอมistressรินรดา?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดขมับของเธอ ความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกมาผ่านการบีบรัดที่ข้อมือจนขึ้นรอยแดง "เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าทะเบียนสมรสใบนั้นจะไร้ความหมาย แค่เพราะเธอกล้าดียังไงถึงกล้าทิ้งฉันไว้ข้างหลังคนเดียว!" "ปล่อยฉันนะคะคุณคิรากร!" รินรดากัดฟันกรวด พยายามบิดข้อมือหนีจากพันธนาการอย่างสุดกำลัง ความกลัวในอดีตถูกแทนที่ด้วยความเดือดดาล เธอมองหน้าอดีสามีด้วยสายตาที่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน "เราหย่ากันขาดแล้ว! ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคุณอีก! เชิญคุณกลับไปโลกอันเยือกเย็นของคุณซะ!" "หย่าเหรอ? ใครอนุญาตให้เธอหย่า!" คิรากรคำรามลั่นในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและอีโก้ที่ถูกเหยียบย่ำ เขาต้อนร่างบางจนแผ่นหลังของเธอแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ก่อนจะใช้ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ในวงแขน ทอดมองริมฝีปากอิ่มที่เคยเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวด้วยสายตาหิวกระหายและรauร้าว รินรดาตื่นตระหนกเมื่อตระหนักว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นแทบไม่เหลือ รัศมีอันตรายจากตัวตนของเขาแผ่ซ่านจนเธอแทบหายใจไม่ออก ความทรงจำอันเร่าร้อนแต่เจ็บปวดในอดีตพรู "ออกไปนะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนหลงตัวเองให้หายแค้น แต่มือเรียวกลับถูกมือใหญ่รวบจับไว้ได้อย่างรวดเร็วแล้วตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจร้อนระอุรดรินอยู่เหนือริมฝีปากที่เม้มแน่นของเธอ สายตาดุดันกวาดมองใบหน้าหวานที่ฉายแววพยศอย่างท้าทาย ความโกรธในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจควบคุม ร่างกายของเขาร่ำร้องหาเรือนร่างนี้มาเนิ่นนานเกินไป เนิ่นนานจนความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ่ง "ปากเก่งนักนะริน..." เสียงกระซิบพร่าเลือนชิดริมฝีปาก "อยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าฉันลงโทษเธอให้สาสมกับความดื้อด้านนี้ เธอยจะยังกล้าไล่ฉันให้ออกจากชีวิตอีกไหม" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว คิรากรก็ประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่สุมอกมานานนับปี รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง พยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่เรียวปากแข็งแกร่งก็ยังคงรุกรานอย่างไร้ความปรานี ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสจูบที่ทั้งเจ็บปวด เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยแรงเสน่หาอันดิบเถื่อนทำให้สมองของเธอมึนงงไปหมด มือใหญ่อีกข้างที่ไม่ว่างจากการตรึงข้อมือ เลื้อยลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิท ไออุ่นจากร่างกายของเขาร้อนผ่าวทะลุเนื้อผ้าเข้ามา แผดเผาทุกความตั้งใจที่จะผลักไส รินรดาครางอือในลำคอเมื่อความรู้สึกคุ้นเคยและพ่ายแพ้ต่อสัมผัสเริ่มกัดกินสติปัญญา ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นเทาทางอารมณ์ที่เธอเกลียดชังตัวเองนักที่ยังคงตอบสนองเขาอย่างไม่รักดี ในจังหวะที่ไฟพิศวาสกำลังโหมกระหน่ำจนทั้งสองแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ และเสียงใสแจ๋วก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน "คุณแม่ฮะ... คุณป๋าใจร้ายคนนี้ เป็นใครเหรอฮะ?" คิรากรชะงักกึก ลมหายใจหอบกระชั้นหยุดชะงักลงทันที ริมฝีปากที่กำลังครอบครองความหวานผละออกช้า ๆ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ เมื่อเขาค่อย ๆ หันกลับไปมองตามเสียงเรียก เด็กชายตัวน้อยวัยสองขวบหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกันกำลังยืนกอดตุ๊กตาเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย นัยน์ตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... และโครงหน้าที่ถอดพิมพ์เขียวของเขามาไม่มีผิดเพี้ยน หัวใจของคิรากรกระแทกเข้ากับซี่โครงอย่างแรง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดร้าวรานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ