ใครบางคนในความทรงจำ

กลิ่นอายความหรูหราของแกลเลอรีศิลปะใจกลางเมืองในยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่ด้านชาของคิรากรอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขายืนจิบไวน์ชั้นดีอยู่มุมหนึ่งของห้องโถง สายตากวาดมองภาพวาดแนวแอ็บสแตรกต์ตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า ทว่าในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวคนหนึ่ง—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันมีค่าพอจะให้อยู่ในสายตา รินรดา ในวันที่เธอเดินจากไปพร้อมกับทะเบียนหย่า เธอยังทิ้งรอยแผลแห่งความเย่อหยิ่งไว้ให้เขาเจ็บแปลบจนถึงทุกวันนี้ "คุณคิรากรคะ ทางเรามีคอลเลกชันใหม่จากศิลปินรับเชิญกิตติมศักดิ์มาจัดแสดงเป็นพิเศษในโซนวีไอพีด้านในค่ะ เรียนเชิญทางนี้เลยนะคะ" ผู้จัดการแกลเลอรีสาวเดินเข้ามาโค้งตัวต้อนรับด้วยรอยยิ้มพินิศพิเทาน ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาก้าวเดินตามร่างระหงนั้นเข้าไปในโซนส่วนตัวที่เงียบสงบกว่า แสงไฟสลัวขับเน้นให้บรรยากาศดูน่าค้นหา ทว่าวินาทีที่เขาปรายตาไปยังภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่กลางห้อง... ฝีเท้าของมหาเศรษฐีหนุ่มก็ชะงักกึกราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปู ภาพนั้นคือรูปหญิงสาวหันข้าง เธอกำลังก้มลงโอบกอดเด็กชายตัวน้อยวัยเตาะแตะอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอบ่งบอกถึงความสุขล้นปรี่ที่ต่อให้ใช้เงินทั้งชีวิตของเขาก็ซื้อไม่ได้... รินรดา! นั่นคือรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน! และเด็กชายคนนั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นนั่น มันถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกับเขาตอนเด็กไม่มีเพี้ยน! หัวใจของคิรากรกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก ความตระหนก สายฟ้าฟาดแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน เขากวาดสายตามองหาเจ้าของร่างในภาพทันที หัวใจเต้นระทึกจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "คุณรินรดา ศิลปินผู้วาดภาพชุดนี้กำลังทักทายแขกอยู่ที่ระเบียงด้านนอกค่ะ..." เสียงของผู้จัดการแกลเลอรีลอยเข้าหูมาแบบรางเลือน แต่คิรากรไม่ได้ยินรายละเอียดอื่นใดนอกจากชื่อนั้น ขายาวก้าวพรวดพราดออกไปยังระเบียงกระจกใสที่เปิดโล่งรับลมยามค่ำคืน สายตาดุดันกราดมองฝูงชนที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส จนกระทั่งสะดุดเข้ากับร่างระหงในชุดเดรสยาวสีเขียวมรกตที่คุ้นตา กำลังยืนหันหลังให้เขาโดยมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนเคียงข้าง—กวินทร์! "ริน!" คิรากรเผลอเปล่งเสียงเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยความลืมตัว สัญชาตญาณดิบเถื่อนสั่งให้เขารีบพุ่งเข้าไปหาเธอทันที ทว่าราวกับสัญชาตญาณอันเฉียบคมของอดีตภรรยาที่เคยถูกเขาเหยียบย่ำได้ทำงานขึ้นมาพร้อมกัน รินรดาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะหันไปทางต้นเสียง เธอกลืนก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอลงไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยฉายแววไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและเด็ดเดี่ยวที่น่ากลัว เธอยกมือขึ้นแตะแขนกวินทร์เบาๆ เป็นสัญญาณเชิงบังคับ "กวินทร์คะ... พาฉันไปจากตรงนี้ทีค่ะ" เสียงกระซิบที่แฝงความร้อนรนทำให้กวินทร์หันมามองตามสายตาเธอก่อนจะพบร่างสูงใหญ่ของคิรากรที่กำลังสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความเร่งร้อน กวินทร์ไม่รอช้า เขาโอบเอวบางของรินรดาไว้หลวมๆ แล้วพาเธอแทรกตัวหลบหายเข้าไปในกลุ่มผู้คนฝั่งประตูฉุกเฉินอย่างรวดเร็วราวกับปลาไหล "หยุดนะ! รินรดา!" คิรากรพุ่งเข้ามาคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ปลายจมูกของเขายังคงได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบป่าที่ติดอยู่กับตัวเธอ แต่วินาทีที่เขาผลักประตูออกไป... สายตากลับพบเพียงความว่างเปล่าของลานจอดรถ และรถยนต์หรูสีดำคันหนึ่งที่กำลังแล่นทะยานออกไปสู่ถนนใหญ่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาคมกริบุกประกายกร้าวด้วยความคลุ้มคลั่งและโกรธเกรี้ยวระคนตกใจ เขาถูกหลอก... เธอจงใจหลบหน้าเขา และที่สำคัญที่สุด... เด็กคนนั้นคือใครกันแน่! ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทดังขึ้นตัด3 ผ่านความเงียบ คิรากรหยิบขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย หน้าจอแสดงภาพถ่ายจากนักสืบส่วนตัวที่เขาเคยจ้างไว้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ขยี้หัวใจเขาจนแหลกเหลว *(ไฟล์ภาพ: ผลตรวจ DNA อย่างไม่เป็นทางการ และประวัติการรักษาพยาบาล)* *ข้อความจากนักสืบ: "คุณคิรากรครับ... เด็กชายลีโอ วัยสองขวบ บุตรชายของ [คุณรินรดา] มีผลตรวจทางพันธุศาสตร์ตรงกับท่านหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ และที่สำคัญ... คุณกวินทร์กำลังจะยื่นเรื่องขอรับรองบุตรบุญธรรมในสัปดาห์หน้าครับนาย!"* ดวงตาของคิรากรเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก ลมหายใจสะดุดกึก ร่างสูงเซถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่กลางแสกหน้า โซ่ตรวนแห่งความสำนึกผิดและโทสะพุ่งพล่านขึ้นมาบีบรัดลำคอจนแทบหายใจไม่ออก ในเมื่อเธอกล้าดียังไงถึงคิดจะเอาสายเลือดของเขาไปยกให้ไอ้ผู้ชายสารเลวคนอื่น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความเดือดดาลและร้าวรานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ