เด็กน้อยที่หน้าคุ้นตา

“คุณแม่ขา ลีโออยากได้ลูกบอลสีฟ้าลูกนั้นครับ แต่มันอยู่สูงจังเลย” เสียงเล็กใสแจ๋วที่เจือความออดอ้อนดังขึ้นข้างกาย ดึงรินรดาออกจากภวังค์แห่งความคิด เธอคลี่ยิ้มอ่อนโยนก่อนจะย่อตัวลงนั่งในระดับเดียวกับเด็กชายวัยสองขวบ ดวงตากลมโตที่ส่องประกายดุจดาราของ ‘น้องลีโอ’ กำลังจ้องมองลูกบอลที่ค้างอยู่บนกิ่งไม้เตี้ยๆ ของต้นไม้ประดับในสวนสาธารณะใจกลางเมือง รินรดาจัดเสื้อเชิ้ตตัวจิ๋วให้เข้าที่ พลางลูบศีรษะทุยสวยของลูกชายเบาๆ “คนเก่งของแม่ เดี๋ยวแม่หยิบให้เองนะคะ แต่อย่าเดินไปไกลจากตรงนี้เข้าใจไหมลูก” เธอลุกขึ้นยืน ขยับปีกหมวกสานให้บังแดดที่เริ่มทอดตัวยาว ความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจคือสิ่งที่เยียวยาทุกรอยแผลในอดีต เธอสร้างโลกใบเล็กที่มีเพียงเธอกับลูก โดยมีกวินทร์คอยเป็นเสาหลักที่มั่นคง แต่ถึงกระนั้น ทุกครั้งที่เธอหันไปเห็นรอยยิ้มของลีโอ ความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับใครบางคนก็มักจะย้อนกลับมาฉายซ้ำราวกับภาพหลอน ในอีกฟากหนึ่งของสวนสาธารณะ คิรากรกำลังก้าวเท้าเดินด้วยท่าทางหนักแน่น ใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยกลับดูหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ความเครียดจากการบริหารงานและแรงกดดันจากครอบครัวบีบคั้นให้เขาต้องหาพื้นที่พักพิงใจที่เงียบสงบ แต่ทว่า สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาอย่างประหลาด รินรดา... เขานิ่งงัน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบเหมือนมีใครมากระชาก ร่างระหงในชุดเดรสสีครีมดูสง่างามและเข้มแข็งกว่าวันที่เขาเคยรู้จัก เธอไม่ได้ดูโศกเศร้าหรือแตกสลาย แต่ดูเปล่งประกายด้วยความสุขที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้ ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของคิรากรไปยิ่งกว่านั้น คือเด็กชายตัวน้อยที่กำลังวิ่งไล่จับผีเสื้ออยู่ไม่ไกลจากเธอ คิรากรขมวดคิ้วแน่น ก้าวเท้าเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ทุกก้าวย่างของเขาเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง เด็กคนนั้น... ทำไมถึงมีดวงตาคู่เดียวกับเขา? โครงหน้าเล็กๆ นั่น... ราวกับภาพสะท้อนของเขาในวัยเยาว์ที่เขามักจะเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ของคุณปู่ไม่มีผิดเพี้ยน! “คุณริน?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้น กวินทร์เดินเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำในมือ เขายื่นมือไปโอบไหล่รินรดาอย่างสนิทสนมและเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มที่เขามอบให้นางเอกนั้นเต็มไปด้วยความรักและความหวังดี คิรากรชะงักกึก ความเดือดดาลพลุ่งพล่านขึ้นในอกราวกับไฟที่ถูกสาดน้ำมันเข้าใส่ ‘ความสาสม’ ที่เขาเคยคิดว่าเขาเป็นผู้กุมอำนาจ กลับกลายเป็นความพ่ายแพ้อย่างราบคาบเมื่อเห็นภาพครอบครัวที่แสนอบอุ่นเบื้องหน้า “ลีโอครับ มาหาแม่เร็วลูก” รินรดาเรียกเสียงใส ‘ลีโอ’... ชื่อนั้นกระแทกเข้าโสตประสาทของคิรากรอย่างรุนแรง เขายืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ ลมหายใจติดขัดจนแทบจะกลายเป็นความทรมาน เด็กชายวิ่งเข้าไปกอดขาผู้เป็นแม่ แล้วเงยหน้าขึ้นหัวเราะร่าด้วยความไร้เดียงสา ก่อนจะหันไปคว้ามือของกวินทร์แล้วเรียกคนคนนั้นว่า ‘คุณลุง’ ด้วยความรักใคร่ ภาพความสัมพันธ์ที่ไร้ซึ่งเงาของเขาเป็นเครื่องตอกย้ำว่า คิรากรได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้วจริงๆ เขาทำลายผู้หญิงที่รักเขาหมดใจด้วยอีโก้และความเย็นชา จนตอนนี้เขากลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ยืนมองดูความสุขของเธอจากที่ไกลๆ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความจริงบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้า เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัวขึ้นมาเสียก่อน เป็นสายจากเลขาฯ ที่รายงานเรื่องเอกสารลับบางอย่างที่เขาให้ตามหามาตลอดหลายเดือน “คุณคิรากรครับ ผลตรวจ DNA ที่คุณสั่งไว้... ออกแล้วครับ” คิรากรหน้าซีดเผือด เขามองไปที่รินรดาที่กำลังหัวเราะร่ากับกวินทร์และเด็กน้อยอีกครั้ง ลมหายใจของเขาสั่นไหว ความสับสนตีรวนจนแยกไม่ออกระหว่างความโกรธแค้นหรือความโหยหาที่กัดกินหัวใจอยู่ลึกๆ มือหนาสั่นเทาขณะล้วงหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่วางอยู่ใกล้ๆ ตรงม้านั่งยาว เขากวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน... ความสัมพันธ์ทางสายเลือด... 99.99 เปอร์เซ็นต์ ความสั่นสะท้านแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเด็กน้อยอีกครั้ง ลีโอกำลังจ้องกลับมาที่เขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความสงสัยราวกับรู้ว่าบุรุษแปลกหน้าที่จ้องมองอยู่นั้น คือเจ้าของลมหายใจที่ให้กำเนิดเขามา... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความเดือดดาลและร้าวรานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ