ความผิดปกติของหัวใจ

“คุณอาขา… อันนี้ของลีโอ หรือของคุณอาคนดุคะ” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสองขวบดังขึ้น ทลายความเงียบงันภายในห้องรับรองส่วนตัวของร้านอาหารหรูลงอย่างสิ้นเชิง รินรดาแทบหยุดหายใจ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นว่าลูกชายตัวน้อยกำลังยื่นตัวต่อเลโก้รูปทรงประหลาดให้กับใคร… ผู้ชายคนที่เธียรพยายามหลบหน้าหนีมาตลอดสองปีเต็ม คิรากรชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟ แววตาคมกริบที่เคยราบเรียบเย็นชา บัดนี้กำลังเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเด็กชายตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวรับตัวต่อชิ้นนั้นมาอย่างเผลอไผล ทว่าสัมผัสที่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาอย่างประหลาดโดยที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน ดวงตาสีเข้มคู่2คมกวาดมองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีแก้วป่องน่าฟัด ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ และรอยยิ้มที่เผยให้เห็นฟันน้ำนมเรียงสวย… ภาพสะท้อนในความทรงจำสีดำมืดเมื่อสองปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในหัว คิรากรจำมันได้แม่นยำ รอยยิ้มแบบนี้ แววตาซุกซนแบบนี้ มันช่าง… เหมือนตัวเขาในวัยเด็กราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกัน “ลีโอ! มาหาแม่นี่ค่ะลูก” รินรดาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงที่พยายามดึงให้ราบเรียบสั่นเครือจนปิดไม่มิด มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าแขนเล็กของลูกชายเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับแม่นกที่กำลังปกป้องลูกน้อยจากเงื้อมมือของเหยี่ยวร้าย “คุณ… ริน” คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาแผ่ขยายทาบทับร่างบางจนมิด ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ดวงตาคมกวาดมองอดีตภรรยาที่เคยอ่อนแอและร้องไห้อ้อนวอนเขาในวันที่ถูกหย่าขาด แต่วันนี้… รินรดาในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปดูสง่างาม เข้มแข็ง และเต็มไปด้วยกำแพงความเย็นชาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “บังเอิญจังนะคะที่ได้เจอคุณที่นี่” รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ซ่อนความหวาดหวั่นไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็นที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี “แต่ขอตัวก่อนนะคะ ลูกฉันคงไม่อยากมารบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหรอกค่ะ” “เดี๋ยวก่อน…” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อnเอ่ยขึ้น พร้อมกับขายาวก้าวเข้ามาขวางทางก้าวเดินของเธอไว้ คิรากรไม่ได้สนใจมารยาททางสังคมในวินาทีนี้ สายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยเด็กชายตัวน้อยที่ซุกหน้าลงกับไหล่บางของรินรดา ดวงตาคมกวาดมองซอกคอและโครงหน้าด้านข้างของเด็กน้อยอย่างพิจารณาถี่ถ้วน หัวใจที่เคยด้านชาและตายด้านไปนับตั้งแต่สูญเสียครอบครัว กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบ มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ… และมันไม่ใช่แค่ความคล้ายคลึง โครงสร้างกระดูกสันจมูกโด่งรั้น รูปปากหยักที่แม้จะยังเป็นเด็กแต่มันคือพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! “เด็กคนนี้…” คิรากรเว้นจังหวะ น้ำเสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความสงสัยที่สะสมมาตั้งแต่เห็นภาพลับๆ ในแฟ้มสืบสวนปะทุขึ้นจนแผดเผาช่องอก “อายุเท่าไหร่แล้วครับ… ริน” “เรื่องนั้นคงไม่เกี่ยวกับคุณค่ะ” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาในอก สองปีที่เธอกลืนเลือดตัวเอง ประคับประคองชีวิตที่แตกสลาย เลี้ยงดูลูกน้อยด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาโดยไม่มีแม้แต่เงาของผู้ชายใจร้ายคนนี้ วันนี้เขามีสิทธิ์อะไรมาถามอายุของลูกเธo! “ผมถามว่า… แกอายุเท่าไหร่” คิรากรย้ำเสียงเข้ม แววตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งความตกใจ ความสงสัย และความจริงบางอย่างที่กำลังจะสั่นคลอนโลกทั้งใบของเขา “และที่สำคัญที่สุด… แกเป็นลูกใครกันแน่” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ติดขัด ลูกน้อยในอ้อมกอดเริ่มขยับตัวด้วยความอึดอัด มือเล็กๆ กำเสื้อของเธอแน่นราวกับรับรู้ได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว “แกจะเป็นลูกใคร… มันก็เรื่องของฉันค่ะ คิรากร!” รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ดวงตากลมโตจ้องมองอดีตสามีอย่างไร้ความเกรงกลัว “คุณเป็นคนเซ็นใบหย่า ไล่เราสองคนออกไปจากชีวิตคุณเองไม่ใช่เหรอคะ? เพราะฉะนั้น ตอนนี้… คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาถามชื่อของแกด้วยซ้ำ!” คำพูดเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของคิรากรราวกับมีดกรีด รอยแผลเป็นจากความผิดพลาดในอดีตถูกฉีกกระชากออกจนเลือดอาบ ทิฐิและความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้าเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ มองพวกเขา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กวินทร์ที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน พร้อมกับโอบไหล่บางของรินรดาไว้อย่างปกป้อง “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ริน… อ้าว คิรากร” กวินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาท้าทายปรากฏขึ้นชั่วพริบตาก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบ “ดูเหมือนคุณจะล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของคนอื่นเกินไปหน่อยนะครับ” คิรากรหันไปมองมือของกวินทร์ที่วางอยู่บนไหล่ของรินรดา เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัด ความหึงหวงและโทสะพุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่ ผู้ชายคนนี้… อยู่เคียงข้างเธอในวันที่เขาผลักไสไล่ส่งงั้นหรือ? “ถอยไป กวินทร์” คิรากรคำรามในลำคอ เสียงต่ำทุ้มแฝงความเหี้ยมเกราะ “นี่มันเรื่องครอบครัวของฉัน” “ครอบครัว?” กวินทร์หัวเราะในลำคอด้วยรอยเหยียดหยัน “คุณเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าหย่ากันแล้ว สิทธิ์ความเป็นพ่อของคุณมันหมดไปตั้งแต่วันที่คุณเลือกเซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนั้นแล้ว คิรากร” หมัดหนาของคิรากรกำเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ สายตาสีเข้มคมกริบละจากกวินทร์แล้วกลับมาหยุดอยู่ที่เด็กชายในอ้อมกอดของรินรดาอีกครั้ง ลีโอยื่นมือเล็กๆ ไปจับนิ้วมือของกวินทร์ พร้อมกับเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา “คุณอากวินฮะ ทำไมคุณอาคนดุถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยล่ะฮะ?” คำพูดซื่อๆ ของเด็กน้อยราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของคิรากร ความจริงบางอย่างที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดตีแสกหน้าเข้าอย่างจัง ดวงตาของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ รินรดาใจหายวาบ เธอรีบอุ้มลูกชายหมุนตัวเตรียมก้าวเดินหนีไปจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ทันที ไม่อยากให้ลูกต้องมาเห็นความพินาศสันตะโรใดๆ และไม่อยากให้คิรากรเข้าใกล้สายเลือดของเธอไปมากกว่านี้ “รินรดา… หยุดเดี๋ยวนี้!” คิรากรตะโกนลั่น ขายาวก้าวตามไปหมายจะคว้าแขนเธอไว้ แต่กวินทร์ก็ก้าวมาขวางหน้าเขาไว้อย่างรวดเร็ว หมัดของสองหนุ่มใหญ่เตรียมจะปะทะกันอยู่รอมร่อท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของผู้คนรอบข้าง ทว่า… ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวว่าความลับทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย แผ่นกระดาษแผ่นเล็กๆ สีขาวที่ร่วงหล่นออกจากกระเป๋าเสื้อสูทของคิรากรขณะที่เขาพยายามเอื้อมมือมาคว้าตัวเธอ ก็ปลิวมาตกแทบเท้าของเธอพอดี รินรดาก้มลงมองแผ่นกระดาษนั้นแวบหนึ่ง… และลมหายใจของเธอก็แทบหยุดสะ kh ฉับพลัน มันคือผลตรวจ DNA ฉบับจริง… ระหว่าง “คิรากร” และ “เด็กชายรวินทร์” ที่ระบุความสัมพันธ์ทางสายเลือดไว้อย่างชัดเจนถึง 99.99% ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความเดือดดาลและร้าวรานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ