การเผชิญหน้าครั้งแรก

กลิ่นอายของชาอูหลงชั้นดีลอยกรุ่นเคล้าอยู่กับความเงียบงันในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แต่สิ่งที่หนักหน่วงยิ่งกว่าบรรยากาศรอบตัว กลับเป็นการเผชิญหน้าระหว่างคนสองคนที่เคยใช้ลมหายใจร่วมกัน... ทว่าวันนี้ กลับแปลกหน้าเสียยิ่งกว่าคนแปลกบนท้องถนน รินรดานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ร่างกายในชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตาส่งเสริมให้เธอดูสง่างาม เย็นชา และทรงพลัง ผิด กับผู้หญิงซอมซ่อคนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความรักจากเขาเมื่อหลายปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบขนตางอนงามไม่ได้ไหวระริกด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกจนน่ากลัว ตรงข้ามกับเธอ... คิรากร นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางเย่อหยิ่งตามวิสัยของนักธุรกิจหนุ่มผู้ผูกขาดความสำเร็จ ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นและปลายนิ้วที่เคาะลงบนพนักแขนเบาๆ กำลังทรยศความนิ่งสงบนั้น เขากำลังมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนระคนค้นหา "ไม่คิดเลยว่า... คนอย่างคุณริน จะก้าวขึ้นมาเป็นตัวแทนเจรจาของพาร์ทเนอร์รายใหญ่คนนี้ได้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่จงใจกดให้ต่ำลงเพื่อข่มขวัญ ทว่ามันกลับไม่สามารถสั่นคลอนหัวใจที่เคยแหลกสลายจนด้านชาของเธอได้เลยแม้แต่น้อย รินรดาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา รอยยิ้มที่คิรากรจำได้แม่น... แต่มันไม่เคยถูกส่งมาให้เขาในรูปแบบนี้ "โลกมันกลมดีนะคะ คุณคิรากร หรือความจริงแล้ว... มันเป็นเพราะกฎแห่งกรรมที่ชอบเหวี่ยงให้คนที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่สูง ตกลงมาเจอคนที่เขาเคยเหยียบย่ำต่างหากล่ะคะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนนั้นทำให้คิรากรชะงักไป ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ อีโก้ของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังถูกท้าทายจากอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าทิ้งขว้างอย่างไรก็ได้ "คุณเปลี่ยนไปมาก... ริน" คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะกระจกตัวเตี้ยที่กั้นกลางระหว่างเขากับเธอ ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นกายหอมเย็นเอกลักษณ์ของเขาโชยเข้าจมูก แต่รินรดากลับไม่ถอยหลังหนี เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย "ไม่มีใครหยุดอยู่กับที่หรอกค่ะ โดยเฉพาะคนที่เคยตายทั้งกลมเพราะความใจร้ายของคนอื่น... พอฟื้นขึ้นมาได้ เขาก็ต้องเลือกที่จะแข็งแกร่งขึ้น เพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนกลับมาย่ำยีได้อีก" คำพูดนั้นกรีดลึกเข้าไปในความทรงจำของคิรากร ภาพวันที่เธอเซ็นใบหย่าด้วยรอยคราบน้ำตาและเนื้อตัวที่สั่นเทาผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ได้รับเชิญ หัวใจของเขาเกิดอาการกระตุกวูบอย่างประหลาด ความรู้สึกแปลกปลอมที่เขาไม่เคยนิยามมันว่าอะไรกำลังกัดกินช่องอกด้านซ้าย "เรื่องในอดีต... ผม..." คิรากรกำลังจะเอ่ยคำแก้ตัวที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก แต่รินรดากลับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทางรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "อย่าพูดเลยค่ะ เสียเวลาเปล่าๆ วันนี้เรามาคุยกันเรื่องธุรกิจในฐานะตัวแทน ไม่ใช่ในฐานะอดีตสามีภรรยา... เพราะคำว่าสามีภรรืาระหว่างเรา มันตายไปตั้งแต่คุณเซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนั้นแล้วค่ะ" ความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอทำให้คิรากรพูดไม่ออก เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความโกรธเกรี้ยว ความหลงใหลที่หลงเหลืออยู่ลึกๆ และความอยากเอาชนะตีรวนขึ้นมาในอกพร้อมกัน เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนปฏิเสธความสนใจได้อย่างเยือกเย็นขนาดนี้มาก่อน ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาและความเกลียดชังที่ผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ กวินทร์ ก้าวเข้ามาในห้องรับรองด้วยท่าทางสบายๆ ในมือถือแฟ้มเอกสารสำคัญ รอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นมิตรถูกส่งให้รินรดาก่อนจะหันมาปะทะสายตากับคิรากร ประธานหนุ่มผู้เย็นชา "ขอโทษทีครับที่มาช้า พอดีผมแวะไปดูลูกชายตัวน้อยของคุณรินที่ห้องพักรับรองชั้นบนมาครับ แกซนใหญ่เลย บอกว่าคิดถึงคุณแม่ใจจะขาดแล้ว" กวินทร์จงใจเน้นคำว่า "ลูกชาย" และ "คุณแม่" พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากให้คิรากรอย่างมีความหมาย ชื่อของเด็กน้อยและสรรพนามที่กวินทร์เอ่ยถึง ทำให้คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องรับรองที่เปิดกว้างไว้ก็ปรากฏร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสองขวบคนหนึ่งวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามา เพราะความซนที่หนีการดูแลของพี่เลี้ยงหลุดเข้ามาในโซนวีไอพี "คุณแม่ขา! น้องลีโอหิว..." เสียงใสแจ๋วของเด็กชายหยุดชะงักลง เมื่อดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นกวาดมองไปเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า คิรากรนิ่งงราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ ร่างสูงแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเมื่อมองใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้น... มันคือพิมพ์เดียวกับเขาราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็ก! ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก สมองขาวโพลนขึ้นมาทันทีเมื่อปฏิกิริยาทางสายตาและสัญชาตญาณบอกเข่าอย่างชัดเจนว่า เด็กชายตัวน้อยคนนี้... มีสายเลือดของเขาไหลเวียนอยู่เต็มเปี่ยม! รินรดารuบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่แววตากลับฉายความเด็ดเดี่ยวขึ้นมาวับวาม เธอรีบก้าวเข้าไปอุ้มเด็กชายขึ้นมาแนบอก ปิดกั้นการมองเห็นของลูกน้อยจากอดีตสามีทันที คิรากรก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็นของอดีตภรรยา ถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันตั้งตัว... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความเดือดดาลและร้าวรานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ