ไม่เคยมีค่าพอ

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแรงกดดันอันน่าอึดอัด ทำให้บรรยากาศหรูหราในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ถึงกับเย็นเยียบลงถนัดตา คิรากรละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้า ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่คมจับจ้องร่างของเลขาธิการส่วนตัวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าประตูด้วยความไม่สบอารมณ์ "คุณกำลังเสียมารยาทมหาศาล... กิตติ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเรียบเฉย แฝงไว้ด้วยอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าเข้ามาขัดจังหวะเวลาอันมีค่าของเขา "ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า ช่วงเวลานี้ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด" "ท่านประธานครับ... คือว่า..." กิตติกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบดิบ เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มกรอบหน้า "แขกที่ไม่ได้รับเชิญขึ้นมาถึงหน้าห้องแล้วครับ ผมพยายามห้ามแล้วแต่... แต่คุณกวินทร์เขา..." ปัง! ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แรงเหวี่ยงนั้นทำให้บานไม้เนื้อดีกระแทกกับผนังจนเกิดเสียงดังสนั่น คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ทว่าความโกรธเกรี้ยวในแววตากลับต้องสะดุดกึก เมื่อร่างสูงสง่าของ 'กวินทร์' อดีตเพื่อนสนิทที่ผันตัวมาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญ ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับจูงมือเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูวัยราวๆ สองขวบเอาไว้มั่น เด็กชายคนนั้น... ดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักได้รูป ช่างถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับผู้ชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานอย่างไม่ผิดเพี้ยน! หัวใจของคิรากรกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ภาพจำในอดีตซ้อนทับขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ รินรดา... ผู้หญิงคนที่เขาเคยตีตราว่าไร้ค่า ผู้หญิงคนที่เขาเป็นคนผลักไสไล่ส่งให้ออกไปจากชีวิตเมื่อสองปีก่อนด้วยข้อหา 'ผู้หญิงหน้าเงิน' "ไง... คิรากร ไม่ได้เจอกันนานนะเพื่อนรัก" กวินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายช่างบาดตาบาดใจ "ตกใจอะไรล่ะ? หรือว่าจำไม่ได้แล้วว่าเด็กคนนี้หน้าตาละม้ายคล้ายใคร" คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่ภายใต้ชุดสูทราคาแพงสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาคมกริบมองสลับระหว่างกวินทร์กับเด็กชายตัวน้อยที่กำลังซุกตัวอยู่ข้างกายอีกฝ่าย ดวงตากลมโตคู่นั้นช่างจ้องมองมาที่เขาด้วยความไร้เดียงสา แต่มันกลับทรงพลังยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ในโลก "นายพาเด็กนี่มาที่นี่ทำไม... กวินทร์" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ "แล้วรินรดา... เธออยู่ที่ไหน?" "รินรดาน่ะเหรอ..." กวินทร์หัวเราะในลำคอ แววตาสعาดสะท้อนความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง "ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงไร้ค่าที่นายจะเหยียบย่ำได้อีกต่อไปแล้วคิรากร เธอเป็นภรรยาของฉัน... และลีโอก็คือลูกชายของฉัน ที่สำคัญที่สุด วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อต่อปากต่อคำกับนาย แต่ฉันมาเพื่อสะสางเรื่องเอกสารสำคัญที่นายค้างคาไว้กับอดีตภรรยาต่างหากล่ะ!" กวินทร์สะบัดมือเปิดแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะทำงานของคิรากร เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบงัน เอกสารชุดนั้นคือข้อตกลงหย่าร้างและสละสิทธิ์ทุกอย่างที่คิรากรเคยบังคับให้รินรดาเซ็นเมื่อครั้งอดีต แต่ทว่า... ด้านล่างสุด มีกระดาษแผ่นใหม่ถูกแนบมาด้วย มันคือ 'ใบฟ้องร้องเรียกร้องสิทธิ์' และ 'หนังสือมอบอำนาจ' ที่รินรดาเซ็นชื่อมอบให้กวินทร์มาจัดการทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเธอกลับคืนมา! "เซ็นซะ..." กวินทร์ยื่นปากกาหมึกซึมราคาแพงให้ "เซ็นยอมรับความพ่ายแพ้ของนายซะคิรากร นายมันก็แค่ผู้ชายตาบอดที่ปล่อยเพชรเม็ดงามหลุดมือไปเอง สมน้ำหน้า..." คิรากรก้มมองเอกสารเหล่านั้น มือหนาที่ถือปากกาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมไม่ให้มันสั่นเทา ความอีโก้ ความเย่อหยิ่ง และความเย็นชาที่เขาสสั่งสมมาทั้งชีวิตกำลังถูกทุบทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี เขามองหน้าเด็กชายตัวน้อยที่ชื่อ 'ลีโอ' อีกครั้ง ลมหายใจของเขาสะดุดกึกเมื่อเด็กน้อยเอียงคอแล้วเอ่ยปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว "ปะป๊าฮะ... คุณลุงคนนี้หน้าดุจังเลย" คำว่า 'ปะป๊า' ที่เด็กน้อยเอ่ยเรียกกวินทร์ เปรียบเสมือนคมมีดกรีดลงกลางใจของคิรากรอย่างเลือดเย็น ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความเจ็บปวดร้าวลึกผสมปนเปกันจนแทบจะระเบิดออกมา เขารู้ดีว่ารินรดารักเขามากแค่ไหนในอดีต ผู้หญิงคนนั้นยอมทนทุกข์ทรมาน ถูกเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีสารพัดเพียงเพราะคำว่ารัก แล้วทำไม... ทำไมตอนนี้เธอถึงไปอยู่กับกวินทร์? ทำไมเธอถึงมีลูกชายที่อายุไล่เลี่ยกับวันที่เธอเดินออกไปจากชีวิตเขา? หรือว่า... เด็กคนนี้จะเป็นสายเลือดของเขาเองจริงๆ? ความคิดนั้นทำให้คิรากรแทบคลุ้มคลั่ง เขากัดกรามแน่นจนสันนูน ดวงตาสีนิลแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นระคนเสียใจ ทิฐิอันสูงส่งบอกให้เขาฉีกเอกสารพวกนั้นทิ้งเสีย แล้วขับไล่ผู้ชายกับเด็กคนนี้ออกไปให้พ้นหน้า แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับกรีดร้องว่าเขากกำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล "หึ..." คิรากรเค้นเสียงหัวเราะออกมาอย่างน่าสมเพชตัวเอง ดวงตาคมกริบตวัดมองหน้ากวินทร์ด้วยแววตาดุดันน่ากลัว "คิดว่าฉันจะกลัวงั้นเหรอ? คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะหลุดพ้นไปจากเงื้อมมือของฉันได้ง่ายๆ งั้นสินะ!" "เชิญทำตามสบายเลยคิรากร นายอยากจะฉีกมันทิ้ง หรืออยากจะฟ้องร้องให้ถึงที่สุดก็ตามใจ" กวินทร์ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า รินรดาในวันนี้ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่นายจะทำร้ายจิตใจได้อีกต่อไปแล้ว เธอเกลียดนาย... เกลียดจนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า ถ้าไม่เชื่อ นายก็ลองเซ็นแล้วตามไปดูที่งานแถลงข่าวเปิดตัวบริษัทใหม่ของเธอสิ วันนี้แหละที่เธอจะเหยียบย่ำบริษัทของนายให้จมดิน!" สิ้นคำพูดนั้น คิรากรก็คว้าปากกาหมึกซึมขึ้นมาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย ความโมโหและทิฐิบดบังความรู้สึกนึกคิดทั้งหมด เขาก้มลงจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว ลายเซ็นต์หวัดๆ ที่ทรงพลังถูกเขียนลงไปจนกระดาษแทบขาด "ฉันเซ็นให้แล้ว!" คิรากรโยนปากกาทิ้งลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองกวินทร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "บอกรินรดาด้วยว่า ต่อให้เธอจะหนีไปสุดขอบโลก หรือต่อให้เธอจะซุกตัวอยู่ใต้กระโปรงของผู้ชายสารเลวอย่างแก ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลากตัวเธอกลับมาลงทัณฑ์ในกรงขังที่เธอจากมา... ด้วยตัวเอง!" กวินทร์เพียงแค่ยحมุมปากยิ้มหยันอย่างผู้ชนะ เขาอุ้มเด็กชายลีโอขึ้นแนบอก ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้คิรากรยืนหายใจหอบกระชั้นอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและความเคียดแค้นที่สุมอก คิรากรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างคนหมดแรง สายตาคมกริบมองเอกสารการหย่าร้างที่เซ็นชื่อสมบูรณ์แล้ว ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ร่วงหล่นลงมาจากแฟ้มเอกสาร เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาดู หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น... มันคือ 'สำเนาใบสูติบัตร' ของเด็กชายลีโอ... และช่องชื่อบิดาที่ว่างเปล่า ถูกเติมเต็มด้วยลายมือชื่อของเขาเอง... ที่รินรดาแอบไปแจ้งเกิดไว้ตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้ว! เพลิงกุหลาบดำขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดร้าวลึกนี้ด้วยกันนะคะ