ใบหย่าและคำดูถูก

เสียงกระดาษราคาแพงถูกกรีดผ่านคมมีดสเตนเลสจนเกิดเสียงดังแคว่ก... บาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของห้องทำงานเพดานสูงตระหง่าน บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเยียบเย็นของเครื่องปรับอากาศและโทนสีเทาเข้ม—สะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องได้อย่างสมบูรณ์แบบ รินรดากวาดสายตามองเอกสารแผ่นบางในมือด้วยหัวใจที่สงบนิ่งจนน่ากลัว ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีเสียงสะอื้น และไม่มีแม้แต่ร่องรอยความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลยสักนิด ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินหัวใจตลอดสามปีที่ผ่านมา บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความด้านชาและเด็ดเดี่ยว ผู้หญิงที่เคยวิ่งตามเงาของสามีอย่างไร้ค่าคนนั้น ได้ตายไปพร้อมกับความเงียบงันในค่ำคืนนี้แล้ว เหลือเพียง ‘แม่’ ผู้พร้อมจะปกป้องโลกทั้งใบให้ลูกชายตัวน้อยเท่านั้น "เซ็นซะ" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่เฉียบคมราวกับใบมีดถูกเอ่ยขึ้น พร้อมกับเอกสารที่เลื่อนไปตรงหน้าชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน คิรากรเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นฉายแววดูแคลนและรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง เขารู้จักภรรยาของตัวเองดี... ผู้หญิงที่ไร้ที่พึ่งและเกาะเขา ใช้อำนาจเงินทองของตระกูลเพื่อความอยู่รอด รินรดาก็เป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่น่าเบื่อหน่ายตัวหนึ่งเท่านั้น ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้แม้แต่จะก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยซ้ำ เพราะมั่นใจเต็มร้อยว่านี่คือเกมเรียกร้องความสนใจรูปแบบใหม่ของเธอ "เล่นมุกอะไรอีก รินรดา" คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "อยากได้กระเป๋าคอลเลกชันใหม่ หรืออยากเพิ่มค่า 용돈 (ยง돈 - เงิน 용돈 สำหรับใช้จ่ายส่วนตัว) อีกสักสิบล้าน ถึงได้ขนมุกเล่นละครฉากใหญ่ขนาดนี้... น่าเบื่อสิ้นดี รู้ตัวบ้างไหม" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแปลบปลาดยังคงแล่นริ้ว แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความสะใจที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยยอมมอบทั้งชีวิตให้ สายตาคู่นั้นไม่มีความรักหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าที่ทำให้อัลฟาหนุ่มอย่างคิรากรถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นผ่านสันหลัง "ฉันไม่ได้มาเล่นละคร... และไม่ได้อยากได้เงินโสโครกของคุณ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าชัดถ้อยชัดคำในทุกพยางค์ "เอกสารตรงหน้าคือใบหย่า ทรัพย์สินฉันไม่ขอสักบาท หนี้สินบริษัทของคุณฉันไม่เกี่ยว และที่สำคัญที่สุด... เราจบกันแค่นี้" คิรากรชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างพิจารณา ทิฐิและความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีของประธานหนุ่มไม่ยอมให้เขารู้สึกพ่ายแพ้ เขาวางแท็บเล็ตลงช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า กลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับความดุดันแผ่ซ่านออกมาราวกับสัตว์ป่าล่าเหยื่อ "หย่า? กล้าดีนี่ รินรดา" คิรากรพ่นลมหายใจเยียบเย็น มือหนาเอื้อมไปหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มหยันที่มุมปาก "คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะบินหนีจากกรงของฉันได้งั้นสินะ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเกาะอะไรกิน ถ้าไม่มีนามสกุลคิรากรหนุนหลัง เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่งที่เดินเร่ขายหน้าตาข้างถนนเท่านั้นแหละ!" คำพูดที่บาดลึกและตั้งใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ไม่ได้ทำให้รินรดาร้องไห้อีกต่อไปแล้ว... เธอกลับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คิรากรถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีเหตุผล มันไม่ใช่รอยยิ้มออดอ้อนแบบที่เคยเห็น แต่มันคือรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอ "ค่ะ... ฉันมันไร้ค่าในสายตาคุณมาตลอด" รินรดาเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงบนโต๊ะทำงานของเขามากดคลิกเสียงดังฟังชัด ก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่มีแม้แต่ความลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "เพราะฉะนั้น ช่วยกรุณาเซ็นชื่อปลดปล่อยผู้หญิงไร้ค่าคนนี้ออกไปจากชีวิตคุณเสียที... คิรากร" กึก! เสียงปากกาวางกระแทกกับกระจกโต๊ะทำงานอย่างแรง เอกสารสองแผ่นถูกผลักกลับไปหาเจ้าของบ้าน รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้ารูปด้วยท่าทีสง่างาม ไม่เหลือเค้าAลางของภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัวคนเดิมอีกต่อไป "ฉันให้เวลาคุณจัดการเรื่องเอกสารที่เหลือที่อำเภอให้เรียบร้อยภายในสัปดาห์นี้ ไม่อย่างนั้น... ฉันจะเป็นคนฟ้องหย่าและเรียกร้องทุกอย่างที่คุณคาดไม่ถึงเอง" พูดจบ เธอก็หันหลังให้ทันทีโดยไม่รอฟังคำด่าทอหรือคำดูถูกเหยียดหยามใดๆ อีก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบอ่อนๆ จางหายไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดและคิรากรที่นั่งขบกรามแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทายอำนาจ ชายหนุ่มคว้าใบหย่าขึ้นมาขยำด้วยมือเดียวด้วยความโมโหจัด เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะโยนมันลงถังขยะ สายตากลับเหลือบไปเห็นข้อความเพิ่มเติมที่ถูกเขียนด้วยลายมือบรรจงตวัดไว้ที่มุมล่างสุดของกระดาษ... บรรทัดข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด ถึงกับสะดุดกึก และหัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม *[หวังว่าคุณจะไม่เสียใจ... เมื่อรู้ว่าคุณเพิ่งเซ็นใบหย่าให้กับแม่ของลูกชายวัยสองขวบ ที่คุณไม่เคยชายตาแล]* คิรากรเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนขึ้นมาทันที ลูกชาย? รินรดาท้องงั้นเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! พรึบ! ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด ถือโทรศัพท์มือถือสั่นเทาเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงติดขัด "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณกวินทร์... เอ่อ... คุณกวินทร์พาน้องลีโอเด็กชายวัยสองขวบมารออยู่ที่ล็อบบี้ชั้นล่าง พร้อมกับประกาศกร้าวว่า... กำลังจะมารับ 'ภรรยาและลูกชาย' ของคุณกลับบ้านครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมแห่งการแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ