ความจริงที่เริ่มสั่นคลอน

กลิ่นหอมอ่อนของแป้งเด็กและไอน้ำอุ่นจากห้องน้ำยังคงลอยวนอยู่ในห้องชุดหรูหรา รินรดาซับหยดน้ำบนเรือนร่างเล็กป้อมของลูกชายด้วยผ้าขนหนูเนื้อนุ่มอย่างเบามือ สัมผัสทุกตารางนิ้วเต็มไปด้วยความทะนุถนอมราวกับเด็กน้อยคือดวงใจทั้งดวงของเธอ "คุณแม่ครับ ลีโออยากใส่เสื้อรูปหมีตัวเก่ง" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นพร้อมดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ รินรดายิ้มรับด้วยความเอ็นดู หัวใจที่เคยแห้งผากจากมรสุมชีวิตในอดีตกลับมาพองโตและอบอุ่นขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนี้ "ได้เลยค่ะคนเก่ง เดี๋ยวคุณแม่หยิบให้นะคะ" เธอก้มลงจูบหน้าผากมนของลูกชายฟอดใหญ่ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ ทว่าในวินาทีนั้น เสียงเคาะประตูห้องพักกลับดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เพราะยามวิกาลเช่นนี้ ไม่ควรมีใครมาเยือน เว้นเสียแต่... เมื่อเปิดประตูออก ภาพของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่ยับย่นเล็กน้อยปรากฏแก่สายตา คิรากรยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาและมองข้ามเธอมาตลอด บัดนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยความสั่นไหวที่เจ้าตัวพยายามควบคุมอย่างสุดกำลัง "คุณมาทำไมอีกคะ คิรากร" รินรดาถามเสียงเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นเช่นในอดีต แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง แสดงถึงความเข้มแข็งที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากน้ำตา "ผม..." คิรากรกวาดสายตาผ่านร่างบางเข้าไปในห้อง กลิ่นอายความเป็นครอบครัวที่อบอวลอยู่ภายในทำให้หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบ "ผมขอเข้าไปข้างในหน่อยไม่ได้เหรอครับ... ผมแค่อยากเจอหน้าลูก" "ลูกฉัน ไม่มีพ่อค่ะ และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรทั้งนั้น" เธอกล่าวเสียงเฉียบขาด มือเรียวเตรียมจะผลักบานประตูเพื่อปิดกั้น แต่ทว่า ความเร็วของอดีตสามีมีมากกว่า คิรากรอาศัยจังหวะที่เธอกำลังลังเล แทรกกายผ่านช่องว่างเข้ามาในห้องอย่างไร้ความเกรงใจ สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับร่างเล็กของเด็กชายวัยสองขวบที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพรม หัวใจของคิรากรกระตุกวูบ ภาพเด็กชายคนนั้น... โครงหน้า จมูก ปาก และโดยเฉพาะดวงตาสูงศักดิ์คู่นั้น มันถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา ความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดตีแสกหน้าเข้าอย่างจังจนชาไปทั้งร่าง "ลีโอ... มาหาสะ..." "ถอยไปนะคะ!" รินรดาพุ่งเข้ามาขวางหน้าลูกชายไว้ทันที แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอปกป้องลูกน้อยด้วยชีวิต "อย่ามาแตะต้องลูกฉัน!" คิรากรชะงักไป เขากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุซัดสาด รอยแผลในอดีตที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นกำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม "ริน... ผมแค่อยากรู้ความจริง" เสียงของเขาสั่นพร่า ดวงตาคู่คมทอประกายเวทมนตร์อ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "ผมขอร้องล่ะ ให้ผมได้พิสูจน์อะไรบางอย่างเถอะนะ" รินรดายืนนิ่ง ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่น ความเจ็บปวดในอดีตกรีดลึกในอก เธอไม่ยอมให้เขากลับมาทำลายความสงบสุขของเธอกับลูกอีกเป็นอันขาด "เชิญคุณกลับไปซะ! ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งข้อหาบุกรุก!" คิรากรกัดฟันกรอด เขารู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มีแต่จะแย่ลง จึงยอมถอยหลังออกไปช้าๆ สายตาอาลัยอาวรณ์ทอดมองเด็กน้อยที่กำลังกอดขาแม่ด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ร่างบางทรุดตัวลงกอดลูกชายแน่น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอคิดว่าเรื่องราวทั้งหมดจะจบลงแล้วเสียอีก เหตุใดเขาถึงยังตามมาหลอกหลอนไม่เลิกรา ทว่า... รินรดาไม่รู้เลยว่า ในจังหวะที่คิรากรเดินเข้ามาประชิดตัวลูกชายเมื่อครู่ สายตาอันเฉียบคมของนักธุรกิจผู้เจนจัดไม่ได้มองเพียงแค่ความน่ารักของเด็กน้อย แต่มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูท ได้แอบหยิบ "หวีซี่เล็ก" ที่มีเส้นผมติดอยู่เส้นหนึ่งของน้องลีโอติดมือมาด้วยอย่างแนบเนียน ภายในรถหรูคันยาวที่จอดสงบนิ่งอยู่ใต้ตึก คิรากรนั่งหายใจหอบถี่ มือหนาที่ถือถุงซิปล็อกบรรจุเส้นผมของเด็กชายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขามองวัตถุชิ้นเล็กนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัวระคนกัน ผลตรวจ DNA ที่จะไขความจริงทั้งหมดกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า... และมันกำลังจะสั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างที่รินรดายึดถือไว้จนหมดสิ้น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เพลิงกุหลาบดำ