กวินทร์ผู้ปกป้อง

กลิ่นอายความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพีไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับคุกรุ่นไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ คิรากรนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์จดจ้องร่างระหงของรินรดาที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า อดีตภรรยาผู้เคยเป็นเพียงเงาตามตัวเขา บัดนี้กลับยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเองด้วยความมั่น and สูงส่งเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมมือคว้ากลับมาครอบครองได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว "คุณไม่มีสิทธิ์พาตัวลีโอออกไปจากที่นี่อย่างไร้เหตุผล ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้สั่งการคนทั้งบริษัทเอ่ยลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยพิษริษยาและทิฐิที่ถูกเหยียบย่ำจนแหลละเอียด เมื่อนึกถึงภาพเด็กชายตัวน้อยผู้มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน กำลังซบอยู่บนอกของชายอื่น "เหตุผลเหรอคะคุณคิรากร?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาสีดำสนิทสะท้อนภาพอดีสามีผู้เย่อหยิ่งอย่างไร้เยื่อใย "สิทธิ์ความเป็นแม่ของฉันมีมากกว่าสิทธิ์ของพ่อที่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีลูกเสียอีกค่ะ ลีโอไม่ใช่เครื่องมือในการเยียวยาความรู้สึกผิดของคุณ และที่สำคัญ... เขาไม่ได้ต้องการพ่อที่ใจร้ายกับแม่ของเขามาตลอดสองปีเต็ม" คำพูดนั้นแทงเข้าที่กลางใจของคิรากรราวกับมีคมมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเก่า เขาลุกพรวดขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำก้าวเข้าไปประชิดเธอกะทันหันด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวเพื่อดึงเข้ามาหาตัวตามสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่คุ้นชิน แต่ทว่า... หมับ! มือปริศนาคู่หนึ่งเอื้อมเข้ามาคว้าข้อมือของคิรากรไว้กลางอากาศ แรงบีบที่หนักหน่วงไม่แพ้กันทำให้คิรากรต้องชะงักและตวัดสายตาดุดันขึ้นมองผู้มาใหม่ "ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะครับว่ากำลังคุยอยู่กับใคร และที่สำคัญ... สุภาพสตรีตรงหน้าคุณ เขาไม่ได้อยู่ในสถานที่จะให้คุณมาใช้กำลังบังคับขู่เข็ญได้อีกแล้ว" เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลหากแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น กวินทร์ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองได้อย่างพอดิบพอดี ใบหน้าคมคายฉาบด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความท้าทายที่พร้อมจะปกป้องผู้หญิงข้างกายอย่างถึงที่สุด คิรากรแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความเดือดดาล เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นหน้าศัตรูหัวใจที่ตามวนเวียนอยู่ใกล้ชิดอดีตภรรยาของตนไม่ห่าง "กวินทร์! นี่มันเรื่องภายในครอบครัวของฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมารusเสือกเรื่องนี้ด้วยไม่ทราบ" "ครอบครัว?" กวินทร์ทวนคำนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้เลือดขึ้นหน้า "ถ้าผมจำไม่ผิด ใบหย่าที่คุณเซ็นด้วยความเต็มใจเมื่อสองปีก่อน ระบุเอาไว้ชัดเจนไม่ใช่เหรอครับว่าพวกคุณ 'ตัดขาด' จากกันทุกสถานะแล้ว และตอนนี้... รินรดาคือคนที่ผมกำลังดูแล และเธอก็พร้อมจะก้าวไปข้างหน้ากับผม... ในฐานะคนรัก" คำประกาศกร้าวของกวินทร์เปรียบเสมือนน้ำสาดเข้ากองเพลิง คิรากรพุ่งเข้ากระชากคอเสื้อของกวินทร์ทันทีด้วยความบันดาลโทสะ ความหึงหวงและอีโก้ที่สูงท่วมหัวพังทลายลงไม่เป็นท่า "แกพูดว่าอะไรนะ! กล้าดียังไง..." "หยุดนะคะคุณกร!" รินรดาร้องห้ามเสียงดังลั่น เธอรีบก้าวเข้ามาผลักอกอดีสามีออกสุดแรงด้วยความตกใจและโกรธจัด ดวงตากลมโตฉายแววรังเกียจอย่างปิดไม่มิด "อย่าทำตัวต่ำทรามต่อหน้าฉันอีกเลยค่ะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายใครทั้งนั้น และใช่... สิ่งที่กวินทร์พูดมันคือความจริง ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว คุณควรจะปล่อยฉันไปได้เสียที!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ คิรากรชะงักงันราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม หัวใจของเขาชาหนึบจนแทบหยุดเต้น เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากของผู้หญิงที่เคยรักเขาหมดหัวใจ ภาพอดีตที่เขาเคยหมางเมิน ทอดทิ้ง และเหยียบย่ำเธอสารพัดย้อนกลับมาทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขามองรอยยิ้มอ่อนโยนที่กวินทร์มอบให้รินรดา พร้อมกับมือหนาของฝ่ายชายที่โอบประคองเอวบางเอาไว้แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจนจุกอก น้ำลูกผู้ชายพาลจะเอ่อล้นออกมาแต่เขาต้องสะกดกลั้นมันไว้ด้วยความหยิ่งทรนง "ดี... ดีมาก รินรดา" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสสีเข้มจ้องมองเธอนิ่งราวกับจะจดจำภาพนี้ฝังลงไปในกระดูกดำ "คิดว่าหาคนใหม่มาคอยปกป้องแล้วจะหนีฉันพ้นอย่างนั้นสินะ ฝันไปเถอะ... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!" ร่างสูงใหญ่สะบัดหน้าหนีด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะสาวเท้าก้าวออกจากห้องรับรองไปอย่างรวดเร็ว แรงกระแทกของประตูที่ปิดลงสะท้อนถึงความพังทลายในจิตใจที่ยากจะเยียวยา เมื่อความวุ่นวายสงบลง รินรดาก็ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความโล่งอก เธอยกมือขึ้นลูบหน้าอกตัวเองเบื้องหน้าเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นที่พึ่งพิงในยามวิกฤต "ขอบคุณนะคะกวินทร์ สำหรับเรื่องวันนี้... ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงรับมือกับความบ้าคลั่งของเขาไม่ไหวแน่ๆ" กวินทร์ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือเรียวที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อยเอาไว้ "เพื่อรินแล้ว ผมเต็มใจเสมอครับ... แต่อย่าลืมสัญญาของเรานะ ว่าคืนนี้เราจะพาเจ้าตัวเล็กไปทานไอศกรีมฉลองกัน" รินรดายิ้มรับบางๆ ความรู้สึกปลอดภัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากตอบรับ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อโค้ตของเธอก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หญิงสาวหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏว่าเป็นเบอร์ของพี่เลี้ยงที่ดูแลน้องลีโออยู่ที่คอนโด "ฮัลโหลค่ะพี่นิด มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอเอ่ยรับสายด้วยน้ำเสียงปกติ [คุณรินคะ!แย่แล้วค่ะคุณริน!] ปลายสายละล่ำละลักด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ [ค... คือว่า... คุณคิรากรค่ะ จู่ๆ เขาก็พาการ์ดบุกขึ้นมาที่ห้อง แล้วอุ้มน้องลีโอ... อุ้มน้องลีโอขึ้นรถออกไปแล้วค่ะคุณริน!] โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน รินรดาชาวาบไปทั้งร่าง โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นพรมดังตุ้บ ขณะที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! - เพลิงกุหลาบดำ -