ลูกคือหัวใจ

“ถ้าคุณคิรากรยังไม่เลิกเอาของพวกนี้มาให้ลีโอ รินคงต้องพิจารณาเรื่องการย้ายที่อยู่ใหม่จริงๆ ค่ะ” คำประกาศกร้าวที่มาพร้อมแววตาสั่นระริกของรินรดา ทำให้คิรากรที่กำลังย่อตัวลงนั่งในระดับเดียวกับเด็กชายตัวน้อยชะงักไปครู่หนึ่ง เขายังคงประคองกล่องขนมราคาสูงลิ่วเอาไว้ในมือ แววตาคมกริบที่เคยใช้มองข้ามหัวผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเย็นชา บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนน่าประหลาดเมื่อทอดมองเด็กน้อยวัยสองขวบตรงหน้า “ผมแค่... อยากให้เขาทานของดีๆ” น้ำเสียงของคิรากรแหบพร่าลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าความพยายามที่ดูเหมือนจะไร้เดียงสานี้ แท้จริงแล้วคือความพยายามตะเกียกตะกายเข้าหาเศษเสี้ยวของคำว่า ‘ครอบครัว’ ที่เขาเคยทำลายมันด้วยมือของตัวเอง น้องลีโอไม่ได้สนใจบรรยากาศที่แสนตึงเครียดระหว่างผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองหมีน้อยที่ทำจากช็อกโกแลตฝีมือประณีตในมือของคุณลุงใจร้ายคนเดิม มือเล็กป้อมยื่นออกไปแตะเบาๆ ที่ขอบกล่อง ก่อนจะช้อนสายตาใสซื่อขึ้นมองชายหนุ่ม “ลุง... ใจดี” เสียงเล็กๆ ที่ยังพูดไม่ชัดนักเอ่ยขึ้น ทำเอารินรดาหัวใจกระตุกวูบ เธอรีบคว้าข้อมือลูกชายเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าความไร้เดียงสานี้จะเป็นกับดักที่ดึงพวกเขากลับไปสู่ขุมนรกเดิม “ลีโอคะ กลับบ้านค่ะ” รินรดาออกคำสั่งเสียงเข้ม หากแต่เด็กน้อยกลับขืนตัวไว้พลางส่งยิ้มหวานหยดที่ดูอย่างไรก็ช่างละม้ายคล้ายกับคิรากรในยามที่เขาอารมณ์ดีจนน่าตกใจ “ขนม... อร่อยไหมครับ?” คิรากรถามเสียงสั่น พยายามรักษาระยะห่างไม่ให้หญิงสาวหวาดระแวงไปมากกว่านี้ แม้ว่าลึกๆ ในอกข้างซ้ายของเขาจะเต้นรัวจนแทบบ้า เมื่อเขาสังเกตเห็นไฝเม็ดเล็กที่ขมับซ้ายของเด็กชาย ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่เขาเองก็มีตั้งแต่อ้อนแต่ออก รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอรู้ดีว่าเกมนี้เธอเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า แต่สิ่งที่เธอกลัวที่สุดไม่ใช่การพ่ายแพ้ต่อเขา แต่มันคือการที่หัวใจดวงน้อยๆ ของลูกชายจะเกิดความโหยหา ‘พ่อ’ ที่ไม่มีวันรักเขาจริง “ลีโอไปเล่นกับน้ากวินทร์ดีกว่าไหมคะ?” เธอหันไปหาชายหนุ่มอีกคนที่เดินตรงเข้ามาสมทบ กวินทร์ส่งสายตาเป็นห่วงมาให้รินรดา ก่อนจะทำหน้าที่กันชนโดยการอุ้มเด็กชายขึ้นแนบออก “ลีโอครับ ไปดูของเล่นที่น้าซื้อมาฝากดีกว่านะ ส่วนคุณคิรากร... ผมว่าวันนี้คุณควรพอแค่นี้” กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เป็นศัตรูอย่างชัดเจน คิรากรยืนขึ้นเต็มความสูง สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่กวินทร์ แต่อยู่ที่มือเล็กที่คล้องคออีกฝ่ายอย่างสนิทสนม ความเจ็บปวดที่เขาได้รับในช่วงเวลาที่ผ่านมามันเทียบไม่ได้เลยกับภาพที่เขาเห็นในตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกมาขยี้ซ้ำๆ เพียงเพราะความผิดพลาดที่เขาทำลงไปในอดีต “ผมไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องใคร” คิรากรเอ่ยเสียงต่ำพลางเหลือบมองรินรดาที่เบือนหน้าหนี “ผมแค่มาทำในสิ่งที่คนเป็น... คนที่เคยใจร้ายควรจะทำ เพื่อหวังว่าสักวันความผิดบาปที่ผมก่อมันจะเบาบางลงบ้าง” “มันสายเกินไปแล้วค่ะ” รินรดาหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวานบัดนี้เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและเย็นชา “ความรักที่คุณมอบให้ตอนนี้ หรือแม้แต่ความห่วงใยที่คุณพยายามแสดงออกมา มันเป็นเพียงเงาของความผิดชอบชั่วดีที่เพิ่งจะมาตื่นรู้เอาในวันที่ทุกอย่างพังทลาย ลีโอไม่มีพ่อ และเราไม่ต้องการขนมหรือความเมตตาจากคุณ” เธอก้าวเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนเคว้งคว้างอยู่กลางสวนสาธารณะ ความอ้างว้างที่เขาเคยหยิบยื่นให้เธอ บัดนี้มันสะท้อนกลับมาทิ่มแทงเขาจนเลือดซิบ ในเย็นวันนั้น ขณะที่รินรดากำลังเก็บของเล่นของลูกชายในห้องนั่งเล่น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่ลีโอแอบซ่อนไว้ใต้หมอน มันคือตัวเดียวกับที่คิรากรนำมาให้ หัวใจของเธออ่อนวูบลงเมื่อเห็นลูกชายวัยสองขวบกำลังละเมอเรียกชื่อ ‘ลุงใจดี’ เบาๆ ในฝัน “แม่ขอโทษนะลูก... แม่ปกป้องหนูได้ทุกอย่าง ยกเว้นหัวใจของหนูที่ดูเหมือนจะเรียกร้องหาคนที่ไม่สมควรได้รับมัน” เธอพึมพำทั้งน้ำตา ทว่าความเงียบสงบในบ้านก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกดกริ่งหน้าประตู รินรดาเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ไม่ใช่คิรากร แต่เป็นเลขาคนสนิทของเขาที่ยืนอยู่พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ “คุณรินรดาครับ... ท่านประธานฝากมาให้ และท่านย้ำว่า ‘นี่คือสิ่งที่รินรดาควรได้รับมาตั้งนานแล้ว’” เธอมองซองเอกสารนั้นด้วยความสับสน มือที่รับมาสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อเปิดออกดู สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก มันไม่ใช่เอกสารโอนทรัพย์สินหรือโฉนดที่ดินอย่างที่เธอเคยคิด แต่มันคือผลตรวจ DNA ฉบับล่าสุดที่แสดงผลตรงกันอย่างชัดเจนถึง 99.9% และท้ายกระดาษยังมีข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือที่คุ้นตาของคิรากรที่เขียนด้วยปากกาสีแดงเข้มดุจเลือดว่า... *“ผมไม่ได้ต้องการเอาลูกคืนเพื่อทำลายคุณ แต่ผมกำลังจะตาย... และนี่คือสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำ เพื่อให้ลีโอรู้ว่าใครคือพ่อของเขาจริงๆ”* รินรดาเบิกตากว้าง ความสะใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อหน้ากระดาษแผ่นถัดมาคือใบรับรองแพทย์จากโรงพยาบาลชื่อดังที่ระบุถึงโรคร้ายระยะสุดท้ายที่ไม่มีวันรักษาให้หายขาดได้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์แห่งการไถ่บาปในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ ด้วยรักและอินไปกับความสะใจของรินรดาค่ะ “เพลิงกุหลาบดำ”