การเจรจาใต้เงาแค้น

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพีหรูหราใจกลางกรุงเทพฯ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่สามารถจุดประกายไฟให้ลุกโชนขึ้นมาได้เพียงแค่ปลายเล็บสัมผัส รินรดานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชาด ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตภายใต้กรอบขนตางอนงามทอดมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังทิ้งตัวคุกเข่าลงบนพื้นพรมราคาแพงเบื้องหน้าเธออย่างไร้ซึ่งความลังเล ภาพของคิรากร... ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลقสลาย ไม่เหลือชิ้นดีในอดีต ผู้ชายที่เคยใช้สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งมองเธอกล่าวคำอ้อนวอนทั้งน้ำตาในวันที่เธออุ้มท้องลูกชายหนีออกจากบ้าน บัดนี้เขากลับยอมลดศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีลงมาคุกเข่าแทบเท้าเธอ “ริน...” เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับแหบพร่าสั่นเครือ คิรากรเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกระด้างเต็มไปด้วยร่องรอยความเจ็บปวดสำนึกผิดและหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยจนแทบจะหยดร่วง “ผมขอโทษ... ทุกสิ่งที่ผมเคยทำลายคุณ ทุกคำพูดที่เคยเหยียบย่ำคุณอย่างไร้เยื่อใย ผมสมควรได้รับผลกรรมนั้นแล้ว แต่ได้โปรด... อย่ากีดกันผมออกจากลูกเลยนะริน” รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่ด้านชาและถูกเคลือบไว้ด้วยเกราะเหล็กแห่งความแค้นไม่ได้ไหววอนไปตามคำอ้อนวอนนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอยังจำความรู้สึกในคืนวันที่เธอเจ็บปวดเจียนตายบนเตียงนอนสีขาวโพลนของโรงพยาบาลได้ดี ในขณะที่เธอร้องเรียกหาเขา... เขากลับกำลังกอดประคองผู้หญิงอีกคนอย่างไร้ความปรานี “คุณเพิ่งมารู้สึกตัวเอาตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอคะ คุณคิรากร” รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจคนฟัง “วันที่ฉันกราบกรานขอความเห็นใจ วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมา คุณเคยคุกเข่าขอโทษฉันแบบนี้บ้างไหมคะ?” คิรากรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่แผดเผาอก เขายื่นมือหนาที่สั่นเทาออกไปหมายจะแตะปลายชายกระโปรงของเธอ แต่รินรดากลับขยับตัวถอยหนีราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัสโดนตัว “ผมรู้ว่าความผิดของผมมันอภัยให้ไม่ได้... แต่กวินทร์มันไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแทนที่ผมในฐานะพ่อของลีโอนะริน!” ชื่อของกวินทร์ถูกเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกอัดอั้นและหึงหวงที่พุ่งพล่าน “กวินทร์เหรอคะ?” รินรดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นแหลมคมขึ้นมาทันที “อย่างน้อยก็มีกวินทร์นี่แหละค่ะที่คอยเช็ดน้ำตาให้ฉันในวันที่คุณเหยียบย่ำฉัน เขาไม่เคยปล่อยให้ฉันต้องโดดเดี่ยวกับลูกในท้องเหมือนที่คุณทำ!” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านของชายหนุ่มที่กำลังพยายามรักษาฟอร์มสุดท้ายของความเป็นมนุษย์เอาไว้ คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนานทำให้เขาแทบอยากจะควักหัวใจออกมาวางตรงหน้าเธอเพื่อพิสูจน์ความจริงใจ “ผมยอมทุกอย่างแล้วริน... จะให้ผมชดใช้ด้วยอะไรก็ได้ ขอแค่คุณให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ ได้กอดลูกชายของเราสักครั้ง” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอก้มมองอดีตสามีที่ยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใย ความสะใจที่เคยโหมกระหน่ำในอกบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวที่น่ากลัวยิ่งกว่า “เก็บคำขอโทษของคุณไว้เถอะค่ะ มันไม่มีค่าอะไรสำหรับฉันอีกแล้ว... ลูกของฉัน ไม่มีวันต้องการพ่อที่เห็นแก่ตัวอย่างคุณ” พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงไปยังประตูห้องรับรอง ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสองขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่ตะโกนเรียกชื่อมารดา “หม่าม้าฮะ! ลีโออยากกินไอติม...” รินรดารีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวลูกชายเข้าสู่อ้อมกอดทันทีด้วยความตกใจกลัวว่าลูกจะเห็นภาพบรรยากาศตึงเครียดนี้ แต่ทว่า... น้องลีโอในอ้อมแขนกลับหันขวับไปมองชายแปลกหน้าที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ดวงตากลมโตสีนิลคู่สวยกระพริบปริบๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนที่เด็กน้อยจะเอียงคอแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคิรากรและรินรดาร้อนผ่าวขึ้นมาพร้อมกัน “เอ๊ะ... คุณอาหน้าตาเหมือนลีโอเลยฮะ... เหมือนส่องกระจกดูตัวเองตอนเด็กๆ เลย!” รินรดานิ่งงังราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระดูกสันหลัง ในขณะที่คิรากรค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนของอดีตภรรยาด้วยหัวใจที่หยุดเต้นไปชั่วขณะ... ด้วยรักและอินไปกับความสะใจของรินรดค่ะ “เพลิงกุหลาบดำ”