น้ำตาของคนผิด

กลิ่นอายความเย็นเฉียบของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาสงบลงเลยแม้แต่น้อย วินาทีนี้ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของบุคลากรทางการแพทย์ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงหัวใจของเธอเองที่กำลังเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก นัยน์ตาคู่สวยที่เคยฉายแววเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวมาตลอด ยามนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นจนพร่ามัว เธอกอดร่างเล็กๆ ของน้องลีโอแนบแน่นเข้ากับแผ่นอก ราวกับกลัวว่าหากคลายอ้อมแขนออกแม้แต่นิดเดียว โลกทั้งใบของเธอจะสลายหายไปตลอดกาล "คุณแม่ขา... ลีโอเจ็บตรงนี้จังเลยครับ" เสียงแหบพร่าของเด็กชายวัยสองขวบที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับใบซีดเซียว ยิ่งกรีดแทงลงมาบนหัวใจของคนเป็นแม่จนแทบแหลقสลาย รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก สมองของเธอกลวงโบ๋ ภาพเหตุการณ์ที่ลูกชายสุดที่รักมีอาการไข้สูงเฉียบพลันและหายใจติดขัดเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ซ้ำเติมความรู้สึกผิดที่เธอเป็นแม่ประสาอะไรถึงปกป้องลูกชายจากความเจ็บป่วยไม่ได้ "ไม่เป็นไรนะคะคนดีของแม่... ลูกจะต้องไม่เป็นอะไร ลีโอลืมตาขึ้นมามองหน้าแม่ก่อนสيคะลูก... ฮือ..." น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนพวงแก้มเนียนนุ่มของลูกชาย รินรดาไม่เคยคิดเลยว่าความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีเพื่อปกป้องลูก จะพังทลายลงได้ง่ายดายเพียงเพราะคำวินิจฉัยของแพทย์ที่บอกว่าอาการของน้องลีโออยู่ในภาวะน่า ในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ คิรากรที่เพิ่งก้าวเข้ามาหลังจากตามสืบจนรู้ว่าอดีตภรรยาและเด็กชายหน้าตาละม้ายคล้ายตนเองถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลฉุกเฉิน ยืนนิ่งงันอยู่ที่หน้าประตู ร่างสูงใหญ่ของนักธุรกิจผู้ที่ไม่เคยเกรงกลัวอุปสรรคใดๆ ในโลกธุรกิจ กลับรู้สึกเหมือนขาไม่มีแรงจะก้าวเดินเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่ปะปนไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งของรินรดา ภาพของผู้หญิงที่เคยยอมก้มหัวให้เขาในอดีต ผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขา แต่วันนี้เธอกลับกลายเป็นแม่ผู้ยิ่งใหญ่ที่ยอมแลกทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตของตัวเองเพื่อเด็กชายตัวน้อยบนเตียง ภาพนั้นสะเทือนใจคิรากรอย่างรุนแรงจนเขาต้องกำหมัดแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก ความรู้สึกที่เขาไม่เคยนิยามมันมาก่อน... ความรู้สึกผิดบาปและความกลัวที่จะสูญเสีย รินรดาไม่ทันสังเกตเห็นการปรากฏตัวของอดีตสามี เธอยังคงก้มลงจูบหน้าผากที่ร้อนผ่าวของลูกชายซ้ำๆ พนมมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในใจ สวดอ้อนวอนทุกบทที่จำได้ ขอให้ปาฏิหาริย์มีจริง ขอให้ลมหายใจอุ่นๆ ของน้องลีโออยู่กับเธอต่อไป "ถ้าลูกเป็นอะไรไปแม่จะอยู่ยังไง... ลีโอคือชีวิตของแม่นะลูก... ได้โปรด... อย่าทิ้งแม่ไปเหมือนพ่อเขานะคะ..." คำตัดพ้อที่เจือด้วยเสียงสะสะอื้นดังลอดผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้ คิรากรถึงกับสะارتราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่กลางใจ ทุกคำพูดของรินรดาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดแทงลงบนแผลเป็นในอดีตที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง มือหนาที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปผลักบานประตูให้เปิดกว้างขึ้นอย่างช้าๆ รินรดาเงยหน้าขึ้นจากร่างของลูกชาย นัยน์ตาสีแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาหันมาสบเข้ากับร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ความตกใจฉายชัดขึ้นในแววตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความเกลียดชัง เย็นชา และความเจ็บปวดร้าวลึกจะเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว "คุณ... มาทำไมที่นี่" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างกายสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ เธอใช้มือข้างหนึ่งประคองร่างของน้องลีโอไว้มั่น อีกข้างชี้ไปที่ประตูเพื่อไล่ผู้ชายใจร้ายคนนั้นออกไปให้พ้นหน้า "ออกไปนะ! อย่ามาเหยียบที่นี่ อย่ามาให้ลูกฉันเห็นหน้า!" "ริน..." คิรากรพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่ลำคอกลับตีบตันอย่างน่าประหลาด สายตาคมกริบมองเลยผ่านอดีตภรรยาไปยังเด็กชายตัวน้อยที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อได้เห็นใบหน้านั้นชัดเจน... ใบหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ยิ่งไปกว่านั้น แววตาที่รินรดามองมาที่เขายามนี้ เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ลẫกลึกเกินกว่าจะเยียวยา "ฉันบอกให้ออกไปไง!" รินรดากรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด ความกลัวที่จะเสียลูกผสมผสานกับความเจ็บปวดในอดีตระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรู "คุณยังต้องการอะไรจากเราอีก! ผลาญชีวิตฉันไปคนเดียวยังไม่สะใจพอเหรอ ถึงต้องตามมาพรากลมหายใจของลูกฉันไปอีกคน!" "รินรดา... ผมไม่ได้..." คิรากรก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความร้อนรน ตั้งใจจะเข้าไปประคองร่างที่กำลังสั่นสะท้านของเธอ แต่กลับถูกสายตาคุกคามและวาจาเชือดเฉือนหยุดไว้เสียก่อน "หยุดอยู่ตรงนั้น!" เธอกระชากเสียงกร้าว นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "อย่าเอาความสกปรกของคุณมาแตะต้องลูกฉัน! ถ้าลีโอเป็นอะไรไป ฉันนี่แหละที่จะฆ่าคุณด้วยมือของฉันเอง!" บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คิรากรชะงักฝีเท้าลง หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความเจ็บปวดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าผลกรรมจากการกระทำอันเย็นชาในอดีต จะย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาในรูปแบบที่โหดร้ายและทรมานจิตใจได้ถึงเพียงนี้ ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังกอดร่างของน้องลีโอร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพข้างเตียงก็ส่งเสียงดังยาวติดต่อกัน... ตี๊ーーーーด! เส้นกราฟหัวใจที่เคยขยับขึ้นลง กลายเป็นเส้นตรงแน่วนิ่งสนิทในพริบตา! "ไม่! ลีโอ! ลูกกกก!" รินรดากรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพร้อมกับลูกชายในอ้อมแขน สติของเธอขาดผึ่งลงตรงนั้น ในขณะที่คิรากรพุ่งตัวเข้าไปหาทั้งสองคนด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ท่ามกลางความโกลาหลที่แพทย์และพยาบาลกรูเข้ามาในห้องเพื่อช่วยชีวิตเด็กน้อยอย่างเร่งด่วน ประตูห้องพักถูกปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่แทบหยุดนิ่งของคนทั้งคู่... และในวินาทีที่แพทย์กำลังปั๊มหัวใจช่วยชีวิตเด็กชาย สายตาดุจเหยี่ยวของคิรากรก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีครามที่ร่วงหล่นกระเด็นออกมาจากกระเป๋าถือของรินรดาที่เปิดอ้าอยู่ บนหัวกระดาษแผ่นนั้นปรากฏชื่อของสถาบันนิติเวชและข้อความสรุปผลตรวจที่ทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดชะงัก... ด้วยรักและอินไปกับความสะใจของรินรดาค่ะ “เพลิงกุหลาบดำ”