ทวงคืนสิทธิ์ความเป็นพ่อ

เอกสารทางกฎหมายแผ่นหนาถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวเนื้อแข็งดังสะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ จนรินรดารู้สึกได้ถึงแรงกระแทกนั้นผ่านปลายนิ้วที่กำแก้วกาแฟอุ่น ๆ เอาไว้แน่น เธอมองหน้าอดีตสามีด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวอย่างที่เขาเคยคาดหวังจะได้เห็นเหมือนในอดีต "คำร้องขอสิทธิ์ในการปกครองบุตรโดยชอบด้วยกฎหมาย..." รินรดาทวนชื่อหัวข้อบนเอกสารด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับมันเป็นเพียงแค่บิลค่าใช้จ่ายประจำเดือน ไม่ใช่ประกาศสงครามแย่งชิงเลือดเนื้อเชื้อไข "คุณคิดตื้นเขินเกินไปหรือเปล่าคะคิรากร ถึงคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวจะซื้อทุกอย่างที่คุณเคยเหยียบย่ำไปได้" คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแววกร้าวร้าวและดุดันอย่างคนที่ไม่เคยต้องพ่ายแพ้ให้กับสิ่งใด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอ จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไอความโกรธแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัว "ผมไม่ได้มาขอร้องคุณ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นผสมความอัดอั้น "ในฐานะพ่อ... ผมมีสิทธิ์ตามกฎหมายทุกประการ และผมจะไม่ยอมให้ลูกต้องเติบโตมาโดยไม่มีนามสกุลของผมคอยคุ้มหัว แค่คุณพาตัวลีโอหนีไปจากผมเมื่อสองปีก่อน มันก็มากเกินพอแล้วที่ผมปล่อยให้คุณเล่นเกมตบตาบ้า ๆ นี่" รินรดาวางแก้วกาแฟลงอย่างช้า ๆ ไม่มีเสียงกระทบให้เห็นถึงความสั่นไหว เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ความสูงที่ต่างกันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกด้อยค่าลงเลยแม้แต่น้อย ปัจจุบันนี้เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่คอยก้มหน้ารับฟังคำดูถูกเหยียดหยามจากเขาอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นแม่ที่พร้อมจะแหลกสลายเป็นจุลเพื่อปกป้องลูกชายวัยสองขวบ "พ่อเหรอคะ?" เภทภัยแห่งรอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว "วันที่คุณเซ็นใบหย่าโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านทั้ง ๆ ที่รู้ว่าฉันกำลังตั้งท้อง... คุณจำไม่ได้เหรอคะว่าคำว่า 'พ่อ' มันหมดสิทธิ์ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว!" "รินรดา!" คิรากรคำรามต่ำ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงบีบสะท้อนความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับมานาน แต่ทว่า รินรดากลับไม่สะดุ้งสะเทือน เธอกลับจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นด้วยสายตาที่เยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง "ปล่อยค่ะ..." เธอเอ่ยเสียงกระซิบ ทว่าเฉียบขาดบาดลึก "ถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันแจ้งความข้อหาบุกรุกและทำร้ายร่างกาย... อ้อ แล้วก็จำไว้ด้วยนะคะว่าต่อให้คุณจะมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน แต่กฎหมายก็ไม่ได้ไร้ความเมตตาให้กับแม่ที่เลี้ยงดูลูกมาด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจทั้งหมดอย่างฉันหรอกค่ะ" คำพูดของเธอบาดลึกเข้าไปในอกของคิรากรราวกับคมมีด ความเจ็บปวดแปลบปลาพุ่งพล่านขึ้นมาในอกข้างซ้าย ยิ่งเห็นแววตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเกลียดชังจากผู้หญิงที่เคยรักเขาหมดหัวใจ เขายิ่งรู้สึกราวกับสติกำลังจะหลุดลอย ความรู้สึกผิดที่พยายามกลบฝังมาตลอดสองปีตีรวนขึ้นมาจนหายใจแทบไม่ออก แต่ทิฐิและอีโก้ที่ค้ำคออยู่กลับผลักดันให้เขาต้องเลือกวิธีที่เลวร้ายที่สุดเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอไว้ "คุณคิดว่าตัวเองแน่มากใช่ไหมที่ซ่อนลีโอไว้ได้?" คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักลึก "ถ้าคุณไม่ยอมเซ็นเอกสารตกลงนอกศาลแต่โดยดี... ผมนี่แหละจะใช้ทุกช่องทางพังธุรกิจของคุณ และทำให้คุณไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อข้าวกินร่วมกับลูก! เลือกเอา... จะยอมเป็นจำเลยในชั้นศาล หรือจะยอมจำนนต่อหน้าผมแต่โดยดี" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความโกรธแค้นจนมือไม้เย็นเฉียบ เธอไม่เคยคิดเลยว่าอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งคนนี้จะต่ำตมถึงขั้นเอาอนาคตของเธอมาขู่เพื่อแย่งลูกชายไปจากอก แววตาของเธอวับวามด้วยประกายเพลิงแห่งความแค้นที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "คุณมันสารเลวไม่เปลี่ยนเลยนะคะ คิรากร" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็เงื้อมือขึ้นตบเข้าที่ใบหน้าคมคายอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบผิวเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องทำงาน คิรากรหน้าหันไปตามแรงอารมณ์ รอยแดงปรากฏเด่นชัดบนแก้มสาก ทว่าเขากลับไม่โกรธเคือง กลับกัน... ดวงตาคมกริบกลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาอันบิดเบี้ยวและดุดันยิ่งกว่าเก่า เขาหันกลับมามองเธอ รอยยิ้มมุมปากเยือกเย็นน่าขนลุกปรากฏขึ้น "ตบได้ดีนี่... แต่อย่าลืมล่ะว่า ยิ่งคุณพยศมากเท่าไหร่ ผมยิ่งอยากจะสยบคุณให้อยู่ใต้ร่างผมมากเท่านั้น" ก่อนที่รินรดาจะทันได้ถอยหนี คิรากรก็กระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรง วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแผงอกกว้าง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีและดิ้นรนสุดแรงเกิด "ปล่อยนะ! คนทุรยศ ปล่อยฉัน!" "ปากเก่งดีนัก..." คิรากรคำรามชิดริมหิมฝีปากนุ่มที่พยายามพ่นคำด่าทอ เขาไม่รอช้าที่จะบดริมฝีปากลงไปอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และความต้องการที่จะลงทัณฑ์ รินรดารู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ แรงขัดขืนเริ่มอ่อนระทวยลงเมื่อสัมผัสร้อนรุ่มที่คุ้นเคยเริ่มแทรกซึมเข้าครอบงำประสาทสัมผัส ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตใจ หัวใจเต้นระรัวในอกอย่างบ้าคลั่ง แม้สมองจะกรีดร้องให้ปฏิเสธ แต่สัญชาตญาณลึก ๆ กลับสั่นสะท้านไปกับสัมผัสอันดุดันและเร่าร้อนที่แสนคุ้นเคยในอดีต มือหนาของเขาเลื่อนต่ำลงมาลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าอย่างถือวิสาสะ นิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งซิปชุดเดรสของเธอจนรูดลงครึ่งแผ่นหลัง ผิวเนื้อนุ่มนวลสัมผัสกับอากาศเย็นจัดในห้องทำงาน ทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ผลักอกเขาออกเต็มแรง พร้อมกับหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ที่ตีรวน "หยุดนะ!" เธอหวีดร้อง เสียงสั่นพร่า "อย่ามาทำต่ำทรามกับฉันตรงนี้!" คิรากรหอบหายใจหนักหน่วงไม่แพ้กัน ดวงตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างเย้ายวนที่กำลังกระเพื่อมไหวตามแรงสะท้อนอารมณ์ ความกระหายใคร่รู้และแรงปรารถนาพุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เขาเกือบจะก้าวเข้าไปบดขยี้ริมฝีปากเธอน้ำสอง หากแต่เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ และเสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกกลับดังขึ้นขัดจังหวะนรกเสียก่อน "คุณแม่ขา... น้องลีโอหิวนมแล้วครับ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสองขวบดังทะลุเข้ามาในห้องทำงาน คิรากรชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาเล็ก ๆ ของเด็กชายคนหนึ่งกำลังผลักประตูกระจกเปิดเข้ามาในห้องทำงานอย่างถือวิสาสะ! ด้วยรักและอินไปกับความสะใจของรินรดาค่ะ “เพลิงกุหลาบดำ”