บ้านที่ว่างเปล่า

ความเงียบงันในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองยามวิกาล ไม่เคยน่ากลัวและบีบคั้นหัวใจเท่าคืนนี้มาก่อนเลยค่ะ “ริน... นี่มัน... หมายความว่ายังไง?” เสียงทุ้มต่ำที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจของคิรากร กลับสั่นพร่าและแหบแห้งจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ร่างสูงใหญ่ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องรับแขกที่กว้างใหญ่ ไร้ซึ่งเงาร่างของภรรยาที่เคยนั่งรอเขาพร้อมสำรับอาหารอุ่นๆ ทุกค่ำคืน เอกสารใบหย่าที่ลงลายมือชื่อเรียบร้อย พร้อมรอยหมึกปากกาอันเด็ดเดี่ยว ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้า มันเปรียบเสมือนประกาศิตจากยมทูตที่พิพากษาความผิดพลาดตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเขา คิรากรกวาดสายตามองไปรอบห้อง ความว่างเปล่าเข้าเกาะกุมหัวใจอย่างรุนแรงจนน่าตกใจ รองเท้าส้นสูงคู่โปรดของรินรดาที่เคยถอดวางไว้ตรงชั้นรองเท้าหายไป เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าแบบ Walk-in closet ถูกเก็บเกลี้ยงจนเหลือเพียงราวเหล็กเปล่าเปลี่ยว และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบขาวที่เคยอบอวลอยู่รอบตัวเธอบัดนี้จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความหน Icy เยียบเย็นที่แทรกซึมเข้ามาถึงกระดูกดำ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิด ภาพความทรงจำอันโหดร้ายที่เขาเคยกระทำย่ำยีจิตใจเธอย้อนกลับมาทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกคำพูดที่เคยเหยียดหยาม ทุกการกระทำที่เย็นชาไร้เยื่อใย และการมองข้ามหยาดน้ำตาของเธอในวันที่เธอกล่าวคำอ้อนวอนขอความเห็นใจ... เขามันโง่เง่าเพียงใดที่คิดว่าผู้หญิงอ่อนแออย่างรินรดาจะไม่มีวันกล้าลุกขึ้นมาเดินจากไป “ริน... เธอไปอยู่ที่ไหน” เขาพึมพำกับความว่างเปล่า หัวใจไหววูบด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต ความรู้สึกสูญเสียที่ไม่สามารถเอาคืนได้กำลังกัดกินวิญญาณของเขาให้แหลกสลายทีละน้อย ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศอันน่าหดหู่ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ คิรากรสะดุ้งเฮือก รีบคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าอาจจะเป็นข้อความจากเธอ แต่มันไม่ใช่... หน้าจอแสดงผลไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าลิฟต์ส่วนตัวของเพนต์เฮาส์ ที่ถูกตั้งค่าให้ส่งการเคลื่อนไหวตรงมายังมือถือของเขาโดยตรง ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ลมหายใจของคิรากรสะดุดกึก ดวงตาคมกริบเบิกIว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ร่างระหงของรินรดากำลังก้าวออกจากลิฟต์ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่ใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกรักใคร่หลงเหลืออยู่เหมือนในอดีต หากแต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปรดหน้าตาคุ้นเคย... กวินทร์ เพื่อนสนิทที่เคยประกาศตัวว่าเป็นศัตรูหัวใจของเขา กำลังยืนโอบประคองไหล่บางไว้อย่างทะนุถนอม และที่สะเทือนใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดคือ ในอ้อมแขนอีกข้างของกวินทร์ มีเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสองขวบ กำลังซบหน้าหลับพริ้มอยู่บนลาดไหล่กว้างของมันอย่างคุ้นชิน เด็กชายคนนั้น... ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าด้านข้างที่ต่อให้มองจากมุมไหน ก็ถอดพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน! “ป๊ะป๋า... ง่วงนอนจังเลยครับ” เสียงเด็กน้อยละเมอแผ่วเบาผ่านไมโครโฟนของกล้องวงจรปิดดังลอดเข้ามาในโสตประสาทของคิรากร พร้อมๆ กับรอยยิ้มอ่อนโยนที่กวินทร์ก้มลงจูบหน้าผากเด็กชายคนนั้นอย่างรักใคร่เสมือนลูกในไส้ คิรากรแทบสำลักลมหายใจตัวเอง โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นพรมราคาแพงดังตุบ ภาพตรงหน้าพังทลายอีโก้ทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต รินรดาไม่ได้แค่ทิ้งเขาไป... แต่เธอกล้าซ่อนพยานรักเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจากอก และมอบความเป็นพ่อให้กับศัตรูตัวฉกาจแทนเขาอย่างเลือดเย็นที่สุด! เพลิงกุหลาบดำขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ