สัญญาณเตือนภัย

"ลืมไปหรือเปล่าว่าเชฟที่ไร้ครอบครัวคอยคุม... ก็เป็นได้แค่คนจรจัดในคราบเชฟอัจฉริยะเท่านั้น" ประโยคบาดลึกจากปากของคนตระกูลใหญ่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของรินลดา ราวกับมีใครเอาเข็มเล่มเล็กมาจ้วงแทงลงบนแผลเป็นที่เธอพยายามกลบฝังมาตลอดชีวิต ความเงียบงันภายในห้องครัวของเซฟเฮาส์ลับยามวิกาลไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในอกทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายของวานิลลาและเนยสดที่มักจะเยียวยาใจเธอกลับกลายเป็นเพียงกลิ่นฉุนกานพลูที่ชวนให้คลื่นไส้ รินลดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองมีดเชฟสแตนเลสสตีลเงาวับที่สะท้อนภาพใบหน้าอันซีดเผือดของตัวเอง ความเปราะบางนี้ไม่ใช่สิ่งที่เชฟผู้สมบูรณ์แบบนิยมอย่างเธอควรจะมี—โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่พรรษพรยืนอยู่ไม่ไกล "ถ้ายังเอาแต่มองมีดแล้วทำหน้าเหมือนคนอกหัก ฉันเกรงว่าสเต๊กเนื้อย่างจานนั้นคงได้กลายเป็นถ่านคาร์บอนสมชื่อคุณแน่ค่ะ, เชฟริน" เสียงนุ่มทุมที่เจือกระแสเย้าแหย่ตามนิสัยดังขึ้นจากมุมห้อง พรรษพรในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกก้าวเข้ามาใกล้ ช้าแต่มั่นคง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสายตาคู่นั้นกวาดมองรินลดาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความประเมิน รินลดาตวัดสายตากลับไปทันที ความเย่อหยิ่งถูกยกขึ้นมาเป็นเกราะป้องกัน "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำ เดินไปตรวจเช็กหน้าต่างบานนั้นซะพรรษพร อย่ามาทำตัวเป็นกุนซือตกอับในครัวของฉัน" "ปากเก่งจังนะคะ" พรรษพรหัวנסในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดเจือจางปะปนกับไออุ่นจากกายสาว พรรษพรยื่นมือเรียวไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของรินลดาออกให้อย่างถือวิสาสะ "แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำแบบนี้... ใครกันแน่ที่สมควรโดนตรวจเช็กสภาพจิตใจ" "ถอยไป" รินลดาผลักอกอีกฝ่ายเบาๆ ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะสัมผัสใกล้ชิดนั้นอันตรายเกินไปต่อหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะของเธอ "ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น" "รู้ค่ะ... รู้ว่าเชฟรินเก่งกาจไปเสียทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเอง" พรรษพรยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทั้งร้ายกาจและมีเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ "จำคำพูดของพวกมันไม่ได้หรือคะ? คนพวกนั้นไม่มีทางปล่อยคุณไว้แน่ ถ้าคุณยังดื้อดึงจะเปิดโปงเรื่อง..." พรรษพรยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงสัญญาณเตือนภัยแผ่วเบาแต่ระรัวก็ดังขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ตควบคุมระบบความปลอดภัยที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* บรรยากาศในห้องครัวเปลี่ยนจากความอึมครึมทางอารมณ์กลายเป็นความตึงเครียดระดับวิกฤตในเสี้ยววินาที รินลดาชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นจุดสีแดงกะพริบถี่ๆ บนแผนที่ดิจิทัลจำลองตัวอาคารเซฟเฮาส์ มันไม่ได้อยู่รอบนอก แต่มันกำลังเคลื่อนตัวผ่านแนวรั้วเข้ามาอย่างรวดเร็ว "พิกัด..." รินลดาพึมพำ เสียงแห้งผาก "ไม่ใช่แค่สุ่มเจอค่ะ" พรรษพรหุบยิ้มทันที แววตาคมปลาบเปลี่ยนเป็นความเฉียบขาดที่น่าเกรงขาม ร่างโปร่งปราดเข้าไปคว้าแท็บเล็ตมาพลิกดูข้อมูลอย่างรวดเร็ว "พวกมันมีรหัสผ่านเข้าออกประตูโซน C... มีคนเกลือเป็นหนอนส่งพิกัดปัจจุบันให้พวกมันแล้ว" ความตระหนกวาบผ่านดวงตาของรินลดาชั่วขณะ แต่นิสัยนักสู้ที่ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตากลับตื่นตัวขึ้นมาแทนที่ มือเรียวคว้าด้ามมีดเชฟคู่ใจอีกครั้งอย่างมั่นคง "ใครกัน... ใครกล้าหักหลังเราในเซฟเฮาส์นี้" "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหาหนอนค่ะเชฟ" พรรษพรเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของรินลดาไว้แน่น แรงบีบนั้นอบอุ่นและหนักแน่นพอที่จะดึงสติเธอกลับมา "ประตูหน้าถูกล็อกด้วยระบบบล็อกเกอร์ฉุกเฉินแล้ว แต่หน้าต่างห้องครัวเชื่อมต่อกับทางหนีไฟด้านหลัง... เราต้องไปเดี๋ยวนี้" ทว่า ก่อนที่รินลดาจะทันได้ก้าวเท้า เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอก เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ และเสียงกระซิบสั่งการที่ยืนยันได้ชัดเจนว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาดี พวกมันมาถึงเร็วกว่าที่คำนวณไว้มาก พรรษพรกดตัวรินลดาให้หลบหลังเคาน์เตอร์ครัวสแตนเลส ร่างสูงทาบทับปกป้องอีกฝ่ายไว้ครึ่งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอในระยะประชิด หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวแข่งกับเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดชะงักลงที่หน้าประตูห้องครัว กลอนประตูกำลังถูกหมุนอย่างช้าๆ แสงไฟฉายสודลอดผ่านช่องว่างใต้บานประตูเข้ามา กวาดผ่านพื้นห้องครัวที่เงียบงัน รินลดาจ้องมองมือของพรรษพรที่เอื้อมไปหยิบขวดแก้วน้ำส้มสายชูหมักเข้มข้นขึ้นมาถือไว้เตรียมพร้อมเป็นอาวุธเฉพาะหน้า ในขณะที่อีกมือหนึ่งยังคงกุมมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตาทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความมืดและเงาอันตรายที่คืบคลานเข้ามา ไร้คำพูดใดๆ มีเพียงประกายตาที่สื่อความหมายว่า—ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะสู้ไปด้วยกัน และในจังหวะที่บานประตูครัวกำลังถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับเงาดำมหึมาที่ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของพวกเขา หน้าจอแท็บเล็ตในมือพรรษพรก็ส่งเสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายดังลั่นห้อง *แจ้งเตือน: ตรวจพบสัญญาณชีพแปลกปลอม... และรหัสปลดล็อกถูกใช้งานโดยบุคคลที่คุณคาดไม่ถึงที่สุด* รินลดาเบิกตาค้างเมื่อเงาร่างของบุคคลที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูค่อยๆ เผยให้เห็นภายใต้แสงสลัว... ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ดอกเดซี่ริมทาง" เสมอมานะคะ