บทสนทนาหลังมื้อค่ำ

“หุบปากของเธอซะ แล้วไสหัวไปก่อนที่ฉันจะลืมตัวใช้มีดเชฟนี่เฉือนลิ้นคนพูดมากทิ้ง” รินลดากระแทกมีดปังลงบนเขียงไม้หนาจนเกิดเสียงดังกึกก้องไปทั่วห้องครัวแรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้ทำให้ ‘กวิน’ หุบยิ้มเหี้ยมเกรียมลงได้เลย เขากลับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ระยะที่รินลดาได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของเขาชัดเจน ดวงตาคมกริบของเชฟสาวสั่นระริกด้วยความโกรธจัด ขณะที่พรรษพรซึ่งยืนอยู่ข้างๆ กายเธอเพียงเอื้อมมือมาแตะไหล่รินลดาไว้เบาๆ เป็นสัญญาณเตือนให้ใจเย็น “ตราประทับตระกูลรินลดา… ดูท่าคุณจะหวงของชิ้นนี้มากนะครับ” กวินใช้นิ้วชี้เคาะกล่องไม้สีเข้มในมือเป็นจังหวะ ราวกับกำลังกดดันประสาทสัมผัสของคนตรงหน้า “แต่ก็นะ สำหรับคนตระกูลนี้ ‘ความลับ’ มักจะมีค่ามากกว่า ‘รสชาติ’ เสมอ” “กวิน” พรรษพรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศในห้องครัวที่กำลังเดือดพล่านพลันเย็นเยียบลงทันตา “ถ้าคุณยังไม่รีบออกไปจากที่นี่ในสามวินาที ฉันจะถือว่าการบุกรุกนี้คือการประกาศสงครามกับสำนักพิมพ์ของฉันโดยตรง” กวินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาวางกล่องใบนั้นลงบนโต๊ะกลางอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปโดยไม่ลืมทิ้งทวนด้วยสายตาเหยียดหยามที่ส่งถึงรินลดา “กินให้อร่อยนะครับคุณเชฟ... วัตถุดิบนี้ มันช่างเข้ากับความขมขื่นในชีวิตคุณเสียจริง” เมื่อบานประตูปิดลง ความเงียบงันที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมพื้นที่ รินลดายังคงยืนนิ่ง มือของเธอที่กำด้ามมีดเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ความเป็นเพอร์เฟกชันนิสต์ที่เคยค้ำจุนเธอไว้เหมือนกำลังจะพังทลายลงในพริบตา พรรษพรขยับเข้ามาใกล้ เปลี่ยนจากสัมผัสที่ไหล่เป็นโอบรอบเอวบางเบาๆ “ปล่อยค่ะพรรษพร...” รินลดาเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าสวยคมซบลงกับท่อนแขนที่พาดบนขอบโต๊ะ “ถ้าการระบายมันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น จะร้องออกมาก็ได้นะ” พรรษพรบอกพลางใช้อีกมือลูบกลุ่มผมของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังของรินลดากำลังละลายหายไปเหลือเพียงความเปราะบางที่น้อยคนนักจะได้เห็น “ฉันแค่... ไม่เข้าใจ” รินลดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา “ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ทำไมต้องเป็นเขา ทำไมทุกอย่างที่ฉันพยายามพิสูจน์ถึงถูกคนพวกนี้มองว่าเป็นแค่ละครฉากหนึ่ง” พรรษพรหมุนตัวรินลดาให้หันมาเผชิญหน้ากัน ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกันทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ประสานกันโดยไม่ตั้งใจ พรรษพรเช็ดน้ำตาที่รินลดาพยายามกลั้นไว้ด้วยปลายนิ้วสัมผัสที่แผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เพราะเธอเก่งเกินไปไงคะรินลดา” พรรษพรเอ่ย น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยนที่คาดไม่ถึง “ความสมบูรณ์แบบของเธอคือหนามยอกอกคนขี้แพ้ และสำหรับฉัน... มันคือเหตุผลที่ทำให้ฉันหยุดมองเธอไม่ได้” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้หัวใจของเชฟสาวเต้นผิดจังหวะ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า รินลดาเม้มปากแน่นก่อนจะแค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตา “นักวิจารณ์ปากจัดอย่างคุณนี่นะ... พูดอะไรที่น่าขนลุกชะมัด” “แต่เธอก็ไม่ได้ผลักฉันออกนี่คะ” พรรษพรยิ้มมุมปาก ความเจ้าเล่ห์กลับมาฉายชัดในแววตา “หรือจะให้ฉันวิจารณ์เมนูตรงหน้าแทนดีล่ะ?” รินลดาหัวเราะออกมาเบาๆ ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันดูเหมือนจะคลี่คลายลงอย่างน่าประหลาด ทั้งสองยืนอยู่ในความเงียบที่อบอวลไปด้วยไออุ่นและกลิ่นหอมของสมุนไพรที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ มันไม่ใช่ความรักที่หวือหวา แต่มันคือความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุฝน ทว่า ในขณะที่รินลดาขยับตัวจะเดินไปที่กล่องปริศนาหมายจะเปิดดูความจริงข้างใน มือของเธอกลับชะงักงันเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังแว่วมาจากระเบียงหลังบ้าน... ไม่ใช่ฝีเท้าของกวิน แต่เป็นจังหวะการเดินที่หนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ รินลดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนทาบทับผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามา ก่อนที่กลอนประตูที่ล็อกไว้จะถูกบิดออกด้วยกุญแจสำรองที่ ‘คนนอก’ ไม่ควรจะมีสิทธิ์ถือครอง “สวัสดีครับหลานสาว... ดูเหมือนว่าพวกเธอจะกำลังมีความสุขกันเกินไปหน่อยนะ” เสียงทุ้มต่ำของชายสูงวัยที่รินลดาหวาดกลัวที่สุดดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของประธานใหญ่ตระกูลผู้เป็นเจ้าของตราประทับนั่น เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่เบื้องหลังเขามีชายชุดดำอีกสามคนที่ยืนกั้นทางออกทุกเส้นทางไว้หมดสิ้น "ลืมไปหรือเปล่าว่าเชฟที่ไร้ครอบครัวคอยคุม... ก็เป็นได้แค่คนจรจัดในคราบเชฟอัจฉริยะเท่านั้น" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ มาเอาใจช่วยรินลดากันต่อในตอนหน้านะคะ!