ความซื่อสัตย์ในจานอาหาร

“ถ้าจะมาเพื่อตอกย้ำความผิดพลาดของฉันอีกคน ก็เชิญกลับไปได้เลยค่ะ... วัตถุดิบในครัวของฉันไม่ต้อนรับคนที่ใช้ความรู้สึกตัดสินงานศิลปะ” รินลดากระแทกมีดเชฟลงบนเขียงไม้เนื้อแข็งด้วยจังหวะที่แม่นยำและดุดัน เสียงคมมีดปะทะพื้นผิวจนเกิดเสียงดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องครัวเซฟเฮาส์ เธอไม่หันไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคู่คมของเชฟสาวจดจ้องเพียงแค่ชิ้นเนื้อวากิวระดับ A5 ในมือ ราวกับต้องการระบายความอัดอั้นผ่านการเฉือนเนื้อด้วยความเย็นชา คนมาใหม่—ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่รินลดาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—เหยียดยิ้มเย็น เขาคือตัวแทนจากตระกูลที่เธอพยายามหนีห่างมาตลอดชีวิต “ความถือดีของเธอยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ รินลดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแฝงไปด้วยแรงกดดัน “แต่คนอย่างเธอน่ะหรือ จะเข้าใจคำว่า ‘ความซื่อสัตย์’ ในจานอาหาร? ก็แค่เด็กดื้อที่อยากหนีจากร่มเงาที่คอยปกป้องไว้เท่านั้นแหละ” “ร่มเงาที่ว่า... คือกรงขังดีๆ นี่เองค่ะ” รินลดาหันขวับ สายตาของเธอแข็งกร้าว “ถ้าจะมาเพื่อทวงคืนหน้าที่การงานหรือจะลากฉันกลับไปเป็นตุ๊กตาจัดจานให้ใคร ก็ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าไม่” ในขณะที่บรรยากาศในครัวกำลังเดือดพล่านจนแทบจะเผาไหม้ออกซิเจน พรรษพรซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่มุมมืดของเคาน์เตอร์บาร์กลับขยับตัวก้าวออกมา เธอไม่ได้โวยวาย แต่ใบหน้าสวยคมนั้นกลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว ดวงตาสีเข้มของนักวิจารณ์สาวจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ถ้าคุณคิดว่าเชฟของฉันไร้ความสามารถ ก็เชิญพิสูจน์ด้วยลิ้นของคุณเองสิคะ” พรรษพรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงอำนาจ “แต่ต้องหลังจากที่เธอทำเมนูจานนี้เสร็จ... และฉันจะเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ตัดสินว่ามัน 'ซื่อสัตย์' หรือไม่” รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอสบตาพรรษพรผ่านเงาสะท้อนของเครื่องดูดควัน ความเย็นชาในแววตารินลดาจางลงแทนที่ด้วยความหวั่นไหวชั่ววูบ พรรษพรกำลังปกป้องเธอ... แม้จะรู้ว่าความลับที่คนตรงหน้าถืออยู่นั้นอาจทำให้เซฟเฮาส์แห่งนี้พังพินาศได้ทุกเมื่อ มือเรียวบางเริ่มบรรจงปรุงอาหารอย่างตั้งใจ เธอไม่ได้ใช้วัตถุดิบแปลกประหลาดราคาแพงลิบลิ่ว แต่เธอกลับเลือกใช้ 'ความเรียบง่าย' ที่ซ่อนความซับซ้อนไว้ รินลดากำลังปรุงซุปใสที่ใช้เวลาเคี่ยวนานข้ามคืน กลิ่นหอมจางๆ เริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง มันไม่ใช่กลิ่นที่เร้าอารมณ์ฉาบฉวย แต่เป็นกลิ่นที่ชวนให้คนกินนึกถึง ‘บ้าน’ ความรู้สึกที่รินลดาโหยหาและพยายามลบเลือนมาตลอด “ชิมดูสิคะ” รินลดาเลื่อนจานกระเบื้องสีขาวสะอาดตรงหน้าพรรษพร เธอไม่ได้มองคนมาใหม่ แต่มองเพียงคนเดียวที่เธอต้องการให้ยอมรับในตัวตนของเธอ พรรษพรค่อยๆ ตักน้ำซุปเข้าปาก ดวงตาสวยหรี่ลงเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของรินลดาที่เต้นระรัวราวกับกลองรบ “รสชาติ... มีความเจ็บปวดซ่อนอยู่” พรรษพรเปรยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธออ่อนโยนจนน่าใจหาย “มันคือความซื่อสัตย์ที่เธอกล้าเผชิญหน้ากับแผลเป็นของตัวเอง รินลดา... นี่คือจานที่ดีที่สุดที่ฉันเคยชิมมา” รินลดาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แต่นั่นกลับเป็นจังหวะที่คนมาใหม่ก้าวเข้ามาประชิดตัวพรรษพร แล้ววางเอกสารฉบับหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ แรงปะทะของกระดาษทำให้จานอาหารสั่นไหวเล็กน้อย “รสชาติดี... แต่น่าเสียดายที่ความซื่อสัตย์กินแทนอำนาจไม่ได้” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะหันไปทางพรรษพร “คุณพรรษพรครับ ผมว่าคุณควรดูนี่ก่อนที่จะตัดสินใจปกป้องใคร... ภาพกล้องวงจรปิดในคืนที่เกิดเหตุที่ห้องแล็บอาหารลับของตระกูลรินลดา ในคืนที่สูตรอาหารต้นแบบหายไปอย่างปริศนา” พรรษพรหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดู ภาพบนหน้าจอทำให้มือของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ รินลดามองตามสายตาคนรักไป... และทันทีที่เห็นภาพนิ่งในจอ ใบหน้าของเชฟสาวก็ถอดสีจนขาวซีด นั่นไม่ใช่ภาพของคนอื่น แต่มันคือภาพของตัวเธอเองในคืนนั้น... คืนที่เธอยืนอยู่ในห้องแล็บเพียงลำพัง พร้อมกับขวดเครื่องปรุงที่แตกกระจายเต็มพื้นและสูตรอาหารที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทว่าสิ่งที่ทำให้อากาศในห้องหายไปจนหมดสิ้น คือภาพของบุคคลที่สามที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัวผ่านประตูหลังร้านในจังหวะนี้พอดี “สวัสดีครับทุกคน... ดูเหมือนว่าผมจะมาทันเวลาเฉลยความจริงพอดีเลยนะครับ” เสียงชายหนุ่มปริศนาที่รินลดาเกลียดเข้าไส้ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม รินลดาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เมื่อเขายกกล่องวัตถุดิบที่ปิดผนึกด้วยตราประทับของตระกูลเธอขึ้นมาโชว์ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ ความลับที่รินลดาปกปิดไว้กำลังจะถูกเปิดโปง ใครกันแน่คือผู้กุมชะตาที่แท้จริง มาร่วมลุ้นไปพร้อมกับดอกเดซี่ริมทางในตอนต่อไปนะคะ