หนีตามกันไป

“คุณ... เข้ามาที่นี่ได้ยังไง” น้ำเสียงของรินลดาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบงันของคฤหาสน์ที่ควรจะหลับใหล เธอไม่ได้คาดหวังคำตอบ เพราะสิ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่มันคือ ‘ความหายนะ’ ที่เดินเข้ามาถึงเตียงนอน พรรษพรไม่ได้ตอบทันที เธอขยับกายก้าวผ่านกรอบประตูเข้ามาด้วยท่วงท่าเยือกเย็น แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงตกกระทบดวงตาคมกริบคู่นั้น มันวาวโรจน์ด้วยอารมณ์ที่รินลดาอ่านไม่ออก “ถ้าฉันไม่มา คุณก็คงกำลังจะเก็บกระเป๋าหนีไปใช่ไหมคะ เชฟรินลดา?” พรรษพรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากลับบีบคั้นหัวใจคนฟังจนหายใจติดขัด “คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกในนิยายหรือไง ถึงได้วางแผนหนีตามกันไปกลางดึกแบบนี้” “ฉันไม่ได้หนี... ฉันแค่จะไปให้พ้นจากอิทธิพลของคุณ” รินลดาขยับตัวลุกขึ้นยืน ประจันหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ ถึงแม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่แววตาของเธอยังคงความแข็งกร้าวตามนิสัยส่วนตัวที่ถูกหล่อหลอมมาด้วยความเนี้ยบ พรรษพรแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวประชิดตัวจนรินลดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่แสนคุ้นเคยอบอวลอยู่รอบกายจนน่าอึดอัด “อิทธิพลเหรอคะ? หรือว่าเป็นเพราะคุณเริ่มกลัว... กลัวว่าใจตัวเองจะยอมรับไปมากกว่านี้ว่าสิ่งที่ฉันทำไปทั้งหมด ก็เพื่อรั้งให้คุณอยู่ข้างๆ ฉัน” “อย่ามาทำเป็นพูดจาสวยหรูหน่อยเลย!” รินลดาตวาดเสียงเบา พยายามคุมสติให้มั่น “คุณมันก็แค่คนเผด็จการที่อยากควบคุมทุกอย่างแม้กระทั่งฝีมือการทำอาหารของฉัน! คุณทำลายชีวิตฉันทีละนิดด้วยความหวังดีจอมปลอมนั่น!” พรรษพรไม่โกรธ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับหม่นแสงลงวูบหนึ่ง เธอคว้าข้อมือของรินลดาไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง “ถ้าฉันเผด็จการขนาดนั้น ทำไมฉันถึงไม่สั่งให้คนลากคุณกลับมา แต่กลับมายืนรอให้คุณด่าอยู่ตรงนี้ล่ะคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันอย่างหนักหน่วง รินลดารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดผ่านผิวหนังบริเวณที่ถูกสัมผัส เธอเกลียดความรู้สึกนี้... เกลียดที่ตัวเองแพ้ทางความนุ่มนวลที่แฝงมากับความเด็ดขาดของพรรษพร “ปล่อยค่ะ” รินลดาพยายามบิดข้อมือออก แต่พรรษพรกลับดึงตัวเธอเข้าไปใกล้ขึ้นจนหน้าอกแนบชิด “หนีไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ริน... ตราบใดที่โลกใบนี้ยังหมุนด้วยความหิว และคุณยังเป็นเชฟที่ฉันต้องลิ้มรสไปตลอดชีวิต คุณไม่มีทางหนีพ้นความรับผิดชอบของฉันไปได้หรอก” คำพูดนั้นไม่ได้เป็นแค่คำขู่ แต่มันคือคำประกาศศักดา พรรษพรโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน รินลดาหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้นในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับเข้าใกล้จนสัมผัสถึงไออุ่น “คุณมันบ้า” รินลดาพึมพำ แต่ทว่าไม่ได้ผลักไส “ค่ะ ฉันบ้า... บ้าที่คุณไม่ยอมรับสักทีว่าเราสองคนน่ะ ขาดกันไม่ได้” พรรษพรเปลี่ยนจากการจับข้อมือมาเป็นโอบประคองใบหน้าของรินลดาไว้ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากล่างของหญิงสาวแผ่วเบา สายตาของพรรษพรในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความโหยหาที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดเนี้ยบมาโดยตลอด รินลดาเม้มปากแน่น ความพยายามที่จะรักษาเกราะป้องกันพังทลายลงในพริบตา เธอเชิดหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าด้วยความรั้นที่ปนไปกับความรู้สึกโหยหาที่สะสมมานาน “งั้นก็พิสูจน์สิคะ... พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าคุณไม่ได้แค่ต้องการลิ้มรสอาหารของฉัน แต่ต้องการตัวฉันจริงๆ” พรรษพรชะงักไปเล็กน้อยกับคำท้าทายนั้น ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์จะปรากฏขึ้น “ได้ค่ะ... แต่ต้องหลังจากที่เราหนีไปจากที่นี่ด้วยกันแล้วเท่านั้น” พรรษพรคว้ากระเป๋าเดินทางที่รินลดาเตรียมไว้ขึ้นมา แล้วถือวิสาสะจูงมืออีกฝ่ายตรงไปที่ระเบียงห้องซึ่งเชื่อมต่อกับบันไดหนีไฟลับ รินลดามองมือของตัวเองที่ถูกกุมไว้แน่น เธอรู้ดีว่าการก้าวออกไปครั้งนี้หมายถึงการทิ้งทุกอย่างที่เคยมี แต่ทว่า... ทันทีที่เท้าแตะพื้นคอนกรีตเย็นเยียบข้างล่าง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าคฤหาสน์ ทั้งสองชะงักกึก พรรษพรหันมาสบตารินลดาด้วยความตกใจที่ซ่อนไม่มิด “ดูเหมือนจะมีคนที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมงานหนีของเราด้วยนะคะ” “ใคร?” รินลดาถามพลางหันไปมองกลุ่มแสงไฟหน้ารถที่กำลังพุ่งเข้ามาในอาณาเขต รถยนต์คันสีดำสนิทเบรกกะทันหันจนยางล้อครูดกับพื้นเสียงดังแสบแก้วหู ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนที่รินลดาไม่ได้พบหน้ามานานหลายปี... บิดาของเธอเอง พรรษพรกระชับมือที่กุมรินลดาแน่นขึ้น “ดูท่าคืนนี้... จะไม่ได้จบลงแค่เรื่องของเราสองคนแล้วล่ะค่ะ” รินลดามองหน้าบิดาที่ก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าถมึงทึง ก่อนจะหันมามองพรรษพรที่กำลังเผยรอยยิ้มเย็นเยียบแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พร้อมจะปะทะกับทุกสิ่งเพื่อปกป้องของรัก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและรอลุ้นไปกับรินลดาและพรรษพรในตอนนี้นะคะ หวังว่ารี้ดที่น่ารักของเดซี่จะสนุกจนวางไม่ลงค่ะ