คืนที่อากาศอุ่นขึ้น

“ถอยไปค่ะพรรษพร... คุณกำลังยืนล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของฉันเกินไปแล้วนะ” รินลดากดเสียงต่ำ พยายามทรงตัวไม่ให้แผ่นหลังที่ชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนเย็นเฉียบนั้นสั่นไหว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ ของคนตรงหน้ากำลังรบกวนสมาธิเธออย่างร้ายกาจ มันผสมกับกลิ่นมอลต์อ่อนๆ จากไวน์ที่เพิ่งดื่มไปเมื่อครู่ จนทำให้บรรยากาศในเซฟเฮาส์คืนนี้ดูจะร้อนอบอ้าวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล พรรษพรไม่ถอย กลับกัน เธอขยับร่างสูงโปร่งเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิม ฝ่ามือเรียวยาววางทาบลงบนขอบเคาน์เตอร์ขนาบข้างร่างเล็กของเชฟสาว กักขังเธอไว้ในวงล้อมที่ไม่มีทางหนี “พื้นที่ส่วนตัวเหรอคะ?” เสียงทุ้มต่ำของนักวิจารณ์สาวแหบพร่าลงเล็กน้อย สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของรินลดาไม่วางตา “ฉันว่าฉันก็แค่กำลังทำหน้าที่ ‘นักวิจารณ์’ ที่ดี... กำลังพิจารณาวัตถุดิบตรงหน้าอย่างถี่ถ้วนตามคำขอของเจ้าของห้องไม่ใช่หรือไง” “นั่นมันเรื่องงาน!” รินลดาเถียงกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก “แล้วคุณก็ไม่ได้กำลังวิจารณ์อาหาร แต่คุณกำลัง... กำลังเสียมารยาท” “ถ้าการอยากใกล้ชิดคนที่ตัวเองสนใจเรียกว่าเสียมารยาท งั้นฉันก็คงเป็นคนไม่มีมารยาทที่สุดในโลกเลยล่ะค่ะ” คำสารภาพที่หลุดออกมาหน้าตาเฉยทำให้รินลดาถึงกับพูดไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวที่มีเพียงเสียงเครื่องฟอกอากาศทำงานเบาๆ สายตาของพรรษพรในตอนนี้ไม่มีความหยิ่งผยองหรือมาดนักวิจารณ์ผู้ทรงอิทธิพลหลงเหลืออยู่ มีเพียงความโหยหาที่เปิดเปลือยออกมาอย่างตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “คุณเมาแล้วค่ะพรรษพร... กลับไปนอนพักเถอะ ก่อนที่จะพูดอะไรที่ทำให้เรามองหน้ากันไม่ติดไปมากกว่านี้” “ฉันมีสติครบถ้วนดีค่ะ ริน” พรรษพรขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ที่ข้างแก้ม “และฉันก็ชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองมาตลอด... ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีแต่คุณนั่นแหละที่เอาแต่สร้างกำแพงล้อมรอบตัวเองไว้ จนฉันเกือบจะถอดใจอยู่หลายครั้ง” รินลดารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ คำว่า ‘กำแพง’ ที่พรรษพรพูดถึง มันคือสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความล้มเหลว จากความคาดหวังของครอบครัว... แต่กับคนคนนี้ กำแพงที่ว่ากลับดูเปราะบางเหลือเกิน เชฟสาวตัดสินใจเงยหน้าขึ้น สบสายตากับอีกฝ่ายอย่างแน่วแน่ “ถ้าคุณอยากข้ามกำแพงนี้เข้ามาจริงๆ คุณรู้นะคะว่าต้องแลกด้วยอะไร... ฉันไม่ใช่คนที่เล่นเกมความรู้สึกด้วยได้นานๆ” “ฉันไม่เคยคิดจะเล่นเกมกับคุณ” พรรษพรเลื่อนมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของรินลดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้รินลดาสะท้านเฮือก “ฉันแค่ต้องการ... โอกาสที่จะทำให้คุณมั่นใจ ว่าคนที่ยืนเคียงข้างคุณ จะไม่มีวันทิ้งคุณให้รับมือกับโลกใจร้ายนั่นคนเดียว” ประโยคนั้นทำลายปราการด่านสุดท้ายในใจของรินลดาจนพังทลาย ร่างกายที่เคยเกร็งขึงผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปแตะที่ปกเสื้อของพรรษพรเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงการยอมรับโดยไม่ต้องใช้คำพูด พรรษพรยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง เธอค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงไม่ถึงนิ้ว จังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกลบเสียงรอบข้าง รินลดาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและหนักแน่นที่มอบให้ผ่านจุมพิตแรกที่เริ่มต้นอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับเร่าร้อนและลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครคนใดคนหนึ่งจะควบคุมไหว ทว่าในวินาทีที่ความรู้สึกกำลังดำดิ่งไปกับความหวานล้ำ เสียงหนึ่งก็แทรกผ่านความเงียบสงัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนความปลอดภัยของประตูหน้าห้องดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาดใจ พรรษพรชะงัก เธอผละออกเพียงเล็กน้อยแต่ยังคงโอบรั้งรินลดาเอาไว้ ดวงตาคู่คมฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองไปทางประตูทางเข้า “ใคร?” รินลดาถามด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า พยายามเรียบเรียงสติ “คนที่ฉันไม่คิดว่าจะโผล่มาเวลานี้...” พรรษพรขมวดคิ้วแน่น เมื่อบานประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างของคนที่รินลดาไม่มีวันคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในเซฟเฮาส์กลางดึกคืนนี้ “คุณพ่อ?” รินลดาอุทานออกมา แววตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นบิดาผู้เข้มงวดของเธอยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า พร้อมกับสายตาที่กราดมองมายังท่าทีที่ดูผิดปกติของพวกเธอทั้งคู่ “ฉันบอกแล้วใช่ไหมรินลดา ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกควรจะมาซ่อนตัว...” ดอกเดซี่ริมทางหวังว่าตอนนี้จะทำเอาทุกคนลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ!