ตื่นเต้นในครัวปิดตาย

“ถ้าคุณยังหั่นหอมหัวใหญ่ด้วยความเร็วระดับเต่าอืดแบบนั้น มื้อเย็นนี้เราคงได้กินกันตอนตีสองค่ะ คุณพรรษพร” เสียงหวานทุบทำลายความเงียบในครัวสเตนเลสสตีลปิดตายอย่างไม่ไว้หน้า รินลดาในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองความพินาศย่อยยับบนเขียงไม้ราวกับผู้พิพากษากำลังตัดสินคดีความ พรรษพรหยุดมือที่กำลังถือมีดเชฟเล่มคม ชำเลืองมองหญิงสาวผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นเชฟอัจฉริยะด้วยหางตา รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย เธอไม่ได้รู้สึกสะดุ้งสะเทือนกับคำเหน็บแนมนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับจงใจช้าลงไปอีกหนึ่งจังหวะก่อนจะหันมาเผชิญหน้าตรง ๆ “ถ้าฉันรีบ มือที่มีค่าระดับประเทศนี้อาจจะพลาดไปโดนนิ้วสวย ๆ เข้า แล้วใครกันล่ะที่จะต้องมาคอยทำแผลให้... หรือคุณกลัวว่าถ้าฉันเจ็บตัว คุณจะไม่มีคนคอยให้วิจารณ์ฝีมือจนหน้าคว่ำคะ เชฟริน” ไดอะล็อกปะทะฝีปากคมคายถูกโยนใส่กันราวกับลูกเทนนิสที่ไม่มีใครยอมใคร อุณหภูมิในครัวแคบ ๆ นี้ไม่ได้สูงขึ้นเพราะเตาไฟ แต่เกิดจากเคมีที่พุ่งพล่านจนแทบจะจุดประกายไฟได้ด้วยซ้ำ รินลดาขบกรามแน่น ความสมบูรณ์แบบนิยมในตัวเธอกรีดร้องโหยหวนยามเมื่อเห็นวิธีจับมีดที่ผิดหลักการของคนตรงหน้า ทว่าลึก ๆ แล้ว เธอกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาจาง ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นเครื่องเทศนั้น กำลังก่อกวนสมาธิของเธออย่างร้ายกาจ “ส่งมีดมานี่ค่ะ” รินลดาเดินเข้าประชิดตัวด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะแย่งมีดในมืออีกฝ่ายเพื่อแสดงให้ดูเป็นตัวอย่าง ทว่าพรรษพรกลับไม่ยอมปล่อย มือเรียวบางที่ถือมีดอยู่ขยับหลบ ทำให้ร่างของทั้งคู่เบียดเข้าหากันโดยไม่ทันตั้งตัว พื้นที่ระหว่างเคาน์เตอร์กับตู้เย็นแคบอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อรินลดาต้องโน้มตัวคร่อมร่างของนักวิจารณ์สาวเพื่อแย่งอุปกรณ์ ระยะห่างจึงถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่น ๆ ของพรรษพรปัดผ่านต้นคอขาวผ่อง ทำให้รินลดารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง หญิงสาวชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าตอนนี้พวกเธอกำลังอยู่ในท่าที่ล่อแหลมแค่ไหน “จะ... จะทำอะไรคะ ถอยไปเลยนะ” รินลดาเสียงสั่นไปชั่วขณะ พยายามดึงมาดเยือกเย็นกลับคืนมา แต่มือที่ยันเคาน์เตอร์ไว้เริ่มไร้เรี่ยวแรง พรรษพรเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มยั่วเย้าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดันลึกล้ำที่เดาใจยาก นิ้วมือข้างที่ว่างเอื้อมขึ้นไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากใบหน้าของเชฟสาวอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้หัวใจของรินลดาเต้นรำไม่เป็นจังหวะ “ใครกันแน่ที่เข้ามาประชิดก่อน เชฟรินลดา” เสียงทุบต่ำกระซิบชิดริมหูกvดดัน “ปากบอกว่าเก่งนักหนา แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะคะ” “ฉันไม่ได้สั่น!” รินลดาเถียงกลับทันควัน ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ไม่อาจซ่อนเร้น “ฉันแค่... รำคาญคนทำงานชักช้าต่างหาก ปล่อยค่ะ!” แทนที่จะปล่อย พรรษพรกลับยิ่งแกล้งขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนแผ่นหลังของรินลดาแนบชิดกับอกของอีกฝ่าย ความอบอุ่นจากร่างกายแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้ากันเปื้อน บรรยากาศในครัวปิดตายกลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนและแรงดึงดูดอันตราย พวกเธอยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้น ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยมนต์สะกด มีดในมือพรรษพรหลุดร่วงลงกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง ทว่าไม่มีใครสนใจเสียงนั้นเลยสักนิด สายตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ความรู้สึกที่เคยซ่อนเร้นไว้ใต้คำดูถูกและข้อถกเถียงเรื่องอาหาร บัดนี้กำลังปะทุขึ้นจนกลายเป็นเพลิงอารมณ์ที่แผดเผาทุกความตั้งใจที่จะรักษาฟอร์ม รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอรู้ดีว่าควรจะผลักอีกฝ่ายออกไปให้พ้นทาง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการยืนนิ่ง ยอมรับสัมผัสและการคุกคามทางสายตานั้นอย่างจำนน “ถ้าคุณยังมองฉันด้วยสายตาแบบนี้... มื้อนี้เราคงไม่ได้กินอาหารกันแล้วล่ะค่ะ เชฟริน” พรรษพรเอ่ยเสียงพร่า ประโยคกำกวมนั้นทิ้งปมความรู้สึกให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด ก่อนที่รินลดาจะทันได้โต้ตอบด้วยคำพูดใด เสียงกริ่งประตูหน้าเซฟเฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ พร้อมกับเสียงเคาะรัวเร็วดิบดีราวกับจงใจขัดจังหวะความเป็นความตายนี้ และทันใดนั้นเอง ประตูห้องครัวที่ควรจะปิดตายก็ถูกผลักเปิดออกผางโดยฝีมือของบุคคลที่สามที่ไม่ได้รับเชิญ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ของพวกเธอนะคะ