ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง

เสียงกุญแจกระทบกันในรูกุญแจดัง *กริ๊ก* สวนทางกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระทึกในอกของรินลดา ความเงียบงันในเซฟเฮาส์ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างสูงโปร่งของพรรษพรที่เมื่อครู่ยังอยู่ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น รีบถอยร่นเว้นระยะห่างอย่างรู้หน้าที่ พร้อมๆ กับที่บานประตูห้องโถงถูกผลักเปิดกว้างออกเต็มแรง “แปลกจองนะคะ... ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ ทำไมไฟในห้องถึงยังสว่างโร่” น้ำเสียงนุ่มทุมแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของ “ภาคิน” อดีตหุ้นส่วนร้านอาหารชื่อดังและบุคคลที่รินลดาไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในชีวิต รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะทำให้ห้องครัวแคบๆ นี้อัดแน่นไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความเยือกเย็นและมาดเชฟสาวผู้สมบูรณ์แบบที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาตลอดพังทลายลงในพริบตา มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้เคาน์เตอร์สั่นระริกด้วยความโกรธและหวาดหวั่นปะปนกัน เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำเลวร้ายวันที่เธอถูกหักหลังและเขี่ยท้นออกจากโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพสโลว์โมชั่น “คุณเข้ามาได้อย่างไร... ภาคิน ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัว” รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะไร้ผลเมื่อความเปราะบางในใจถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจ ภาคินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องครัว ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่พรรษพรซึ่งยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าสวยคมเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นความรู้สึกใดๆ ทว่าสายตาที่เธอมองภาคินนั้นคมกริบเสียยิ่งกว่ามีดแล่ปลาในมือของรินลดา “พื้นที่ส่วนตัวงั้นหรือครับริน... หึ น่าขันสิ้นดี คุณหนีมาซ่อนตัวอยู่ในเซฟเฮาส์ของนิตยสารอาหารชื่อดัง คิดว่าจะรอดพ้นจากเงาของตัวเองได้หรือไง ข่าวฉาวเรื่องสูตรอาหารที่รั่วไหลออกไป มันกำลังจะทำให้ชื่อเสียงที่คุณสะสมมาพังพินาศในอีกไม่กี่วันข้างหน้านะครับ” คำพูดเชือดเฉือนพุ่งตรงมาที่จุดเปราะบางที่สุด รินลดาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ความกดดันทั้งหมดที่แบกรับไว้ตลอดหลายเดือนระเบิดออก น้ำใสๆ รื้นขึ้นที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่หญิงสาวกลับเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามกลืนก้อนสะอื้นกลับลงคออย่างหยิ่งทะนง เธอเกลียดการแสดงความอ่อนแอให้คนประเภทนี้เห็นที่สุด แต่ทว่า... ในจังหวะที่โลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้านั้นเอง “พูดจบหรือยังคะ?” เสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขามดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด พรรษพรขยับตัวก้าวเข้ามาบังร่างของรินลดาไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ มือเรียวที่เคยถือปากกาจดรีวิวอาหารบัดนี้ทิ้งตัวลงข้างลำตัวอย่างผ่อนคลาย ทว่าแววตากลับดุดันและทรงพลังเสียจนภาคินต้องชะงัก “คุณพรรษพร... นักวิจารณ์มือหนึ่งแห่งยุค เข้ามาเอี่ยวอะไรด้วยล่ะครับ หรือว่าข่าวลือเรื่องที่คุณกับเชฟคนนี้แอบมา ‘กุ๊กกิ๊ก’ กันในเซฟเฮาส์ลับ จะเป็นเรื่องจริง?” ภาคินยิ้มเยาะ สายตาเจ้าเล่ห์มองสำรวจทั้งสองคนสลับไปมาด้วยความดูถูก “ต่อให้พวกเราจะทำอะไรกันในนี้ มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ” พรรษพรตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบขาด รอยยิ้มมุมปากของเธอน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวเสียอีก “และอีกอย่าง... ในฐานะสื่อมวลชนและนักวิจารณ์ที่ติดตามผลงานของคุณรินมาตลอด ฉันบอกได้เลยว่าหลักฐานที่คุณถืออยู่ในมือตอนนี้ มันไม่มีน้ำหนักมากพอที่จะทำลายคนที่มีฝีมือจริงๆ ได้หรอกค่ะ ยกเว้นเสียแต่ว่า... คุณกำลังร้อนตัวกลัวว่าความจริงเรื่องที่คุณแอบขโมยสูตรอาหารไปขายจะแดงเสียเอง” ใบหน้าของภาคินเปลี่ยนสีไปในทันที รอยยิ้มเยียบเย็นหายวับไปจากใบหน้า ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวขึ้นมาแทนที่ “คุณพูดจาเลอะเทอะอะไร มีหลักฐานไหมล่ะ!” “หลักฐานน่ะมีแน่ค่ะ และมันกำลังเดินทางไปถึงโต๊ะบรรณาธิการข่าวอาชญากรรมเศรษฐกิจในอีกสิบนาทีนี้แล้วด้วย ถ้าคุณยังไม่อยากหมดอนาคตตามไปอีกคน ทางที่ดี... ควรจะก้าวขาเดินออกไปจากประตูบานนั้นซะ ก่อนที่ฉันจะเรียกให้ระบบรักษาความปลอดภัยมาลากตัวคุณออกไป” พรรษพรไม่ได้ขู่ เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดเดี่ยวจนภาคินต้องกัดฟันกรอด เขาชี้หน้าพรรษพรและรินลดาด้วยความแค้นเคือง “ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป เสียงปิดประตูดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องโถง ความเงียบงันกลับคืนสู่เซฟเฮาส์อีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอัดแน่นไปด้วยเศษซากอารมณ์ที่กระจัดกระจาย รินลดาขาอ่อนยวบลงจนเกือบทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้น หากแต่ทว่า... อ้อมแขนอุ่นๆ ของใครบางคนได้คว้าเอวเธอไว้เสียก่อน พรรษพรดึงร่างที่สั่นเทาของเชฟสาวเข้ามาซบลงกับไหล่ของตนเองอย่างนุ่มนวล โดยไม่มีคำพูดถากถางหรือรอยยิ้มกวนประสาทใดๆ มีเพียงแค่สัมผัสลูบหลังเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “ไม่เป็นไรแล้วนะคะ... เขาไปแล้ว” เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของพรรษพรอบอุ่นเสียจนกำแพงน้ำแข็งที่รินลดาใช้ห่อหุ้มหัวใจมาตลอดพังทลายลงอย่างไร้ท่า หยาดน้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลทะลักออกมาอาบแก้มเนียน รินลดาซบหน้าลงกับลาดไหล่ของอีกฝ่าย ปล่อยให้ตัวเองสะอื้นไห้ออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เธอกำเสื้อผ้าของพรรษพรแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วคนคนนี้จะหายไป ความเปราะบางที่ถูกซ่อนเร้นไว้ใต้คราบความสมบูรณ์แบบถูกเปิดเปลือยต่อหน้าคู่กัดที่มักจะปะทะคารมกันเสมออย่างไม่เหลือฟอร์ม พรรษพรนิ่งงด เธอยืนให้เชฟสาวซบหน้าร้องไห้เงียบๆ ปลายนิ้วเรียวไล่เกลี่ยเส้นผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างเบามือ หัวใจของนักวิจารณ์สาวกระตุกวูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ความรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ที่เห็นคนเก่งอย่างรินลดาต้องมาแบกรับเรื่องบ้าๆ แบบนี้คนเดียว มันทำให้เธอรู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่า... หัวใจของเธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับความดื้อรั้นและเปราะบางของผู้หญิงคนนี้เข้าให้อย่างจัง “คุณพรรษพร...” รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตแดงก่ำและเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา แพขนตางอนเปียกปอนทำให้เธอดูงดงามและน่าทะนุถนอมในคราวเดียวกัน ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยเสียงแผ่ว “ทำไม... ทำไมคุณต้องช่วยฉันด้วยล่ะคะ ทั้งที่เราเพิ่งจะ...” พรรษพรชะงักไปเล็กน้อยเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้ม รสชาติของความใกล้ชิดครั้งนี้ไม่ได้เจือด้วยความถือดีเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาและแรงดึงดูดบางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้ ดวงตาคมของพรรษพรกวาดมองริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยคำถาม “เพราะว่า...” พรรษพรเว้นจังหวะ เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นดังแข่งกับความเงียบ “ฉันทนเห็นเชฟผู้ยิ่งใหญ่... ร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้ไม่ไหวหรอกค่ะ” รินลดาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา หากแต่ยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร ประตูห้องครัวที่ควรจะปิดสนิทไปแล้ว กลับส่งเสียง *แอ๊ด* เบาๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ และเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มปริศนา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ ดอกเดซี่ริมทางซาบซึ้งใจในทุกคอมเมนต์และการสนับสนุนเสมอค่ะ