แก้แบบรอบที่ร้อย

เสียงกระแทกแฟ้มกระดาษสันห่วงลงบนโต๊ะไม้กระดานอัดชั่วคราวกลางไซต์งานดังปัง จนเศษฝุ่นปูนที่เกาะอยู่ตามขอบโต๊ะฟุ้งกระจายขึ้นมาในอากาศ รสาหน้าตึงเปรี๊ยะ ดวงตากลมโตคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งในชุดเซฟตี้สีส้มสะท้อนแสงที่มีหมวกนิรภัยสีขาวสวมอยู่บนศีรษะ ปกรณ์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงก้มหน้าก้มตาใช้ดินสอกดหมุนเส้นขีดทับลงบนแปลนวิศวกรรมโครงสร้างด้วยความใจเย็น ราวกับเสียงตบโต๊ะเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงวันบินผ่าน "คุณปกรณ์ครับ นี่มันคือบ้าอะไร" รสาเปิดฉากกระแทกเสียงใส่ทันทีโดยไม่ต้องรอให้บรรยากาศอึมครึม "แบบที่ผมแก้มาให้รอบที่แล้ว คุณวงแดงวงโตตรงคานรับน้ำหนักโซน C ว่ามันขัดกับท่อระบายอากาศ ผมก็อุตส่าห์ดึงฝ้าเพดานลงมาสิบคเซนติเมตรตามที่คุณบัญชามาแล้วนะ แล้วนี่อะไร... นี่มันอะไรกันครับ!" นิ้วเรียวยาวจิ้มลงไปบนกระดาษไขแผ่นโตที่มีรอยปากกาเมจิกสีแดงขีดฆ่าเป็นกากบาทตัวใหญ่ทับพื้นที่ครึ่งหนึ่งของแปลนห้องโถง ปกรณ์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตานิ่งสนิทหลังกรอบแว่นสายตาไร้กรอบฉายแววเรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ ผู้รับเหมาหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดราวกับกำลังเอือมระอากับเด็กอนุบาลที่ทำโจทย์เลขผิด "คุณรสาครับ ตั้งสติแล้วใช้สมองส่วนหน้าคิดตามผมนะ ถ้าดึงฝ้าลงมาสิบคเซนติเมตร ความสูงสุทธิของห้องจะเหลือไม่ถึงสองเมตรเจ็ดสิบ ซึ่งมันผิดกฎกระทรวงเรื่องระยะดิ่งอาคารสาธารณะ... หรือที่คุณเรียนมา อาจารย์เขาไม่ได้สอนเรื่องกฎหมายควบคุมอาคารครับ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันนิด ๆ นั่นทำเอาเส้นเลือดขมับของรสาปูดโปーン เธออ้าปากค้าง สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อระงับอารมณ์เดือดดาลที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงกระหม่อม "ไอ้เรื่องกฎหมายผมรู้ครับ! แต่ที่คุณกาหัวกากบาทตรงนี้ มันไม่ใช่เรื่องความสูงฝ้า แต่มันคือเรื่องที่คุณอยากจะย้ายแนวท่อประปาเมนหลักหนีเสาเอ็นต่างหากเล่า! คุณอยากโชว์พาวว่าเป็นผู้รับเหมามือทองจนตัวสั่นหรือไง ถึงได้อยากรื้อโครงสร้างที่ผมคำนวณมาอย่างดีแล้วเนี่ย!" "ผมไม่ได้อยากโชว์พาว แต่ผมกำลังทำหน้าที่แก้ปัญหาหน้างานจริงให้คุณต่างหาก" ปกรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงที่มากกว่าเกือบหนึ่งฟุตทำให้รสาต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่เธอไม่มีทางยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสองคู่ประสานกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาในอากาศ "หน้างานจริงกับกระดาษสวยหรูในห้องแอร์มันไม่เหมือนกันหรอกนะ คุณสถาปนิก... ท่อเมนที่คุณว่า ถ้าเดินตามแบบเป๊ะ ๆ ช่างของผมต้องเจาะคานเหล็กรับน้ำหนัก ซึ่งถ้าเจาะปุ๊บ ตึกนี้ได้กลายเป็นอนุสาวรีย์ความมักง่ายปุ๊บ ผมรับประกันได้เลย" รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอรู้ดีว่าในทางทฤษฎีปกรณ์พูดถูก แต่ทิฐิและความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันสามคืนเพื่อมาแก้แบบรอบที่ร้อยตามคำสั่งจอมเนี๊ยบของอีกฝ่าย มันทำให้เธอพร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ "งั้นก็เชิญคุณพ่อพระผู้รับเหมาแก้ปัญหานี้เองเลยก็แล้วกันครับ!" รสาคว้าแฟ้มแบบแปลนบนโต๊ะมากอดแนบอกด้วยความโมโหจัด "ในเมื่อแบบที่ผมทำมันรกหูรกตาคุณนัก ก็เชิญรื้อสมองแล้ววาดขึ้นมาใหม่เองเลย ไม่ต้องมาเรียกผมมาแก้หน้างานให้เสียเวลาทำมาหากินอีก! แยกย้าย!" พูดจบ สถาปนิกหนุ่มหน้าหวานก็สะบัดหน้าหันหลังกลับทันที ก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังทางออกชั่วคราวของไซต์งานที่มีโครงเหล็กระเกะระกะ แต่เพราะความรีบร้อนและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทำให้ปลายรองเท้าผ้าใบของเธอไปสะดุดเข้ากับสายไฟต่อพ่วงที่ทอดข้ามพื้นคอนกรีตเข้าอย่างจัง *วูบ!* ร่างเพรียวเสียหลักล้มคว่ำคะมำไปข้างหน้า รสาหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นปูนหยาบกร้านเบื้องล่าง แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น เมื่อมีมือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับแรงดึงกระชากย้อนกลับอย่างแรง จนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงของใครอีกคน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นฝุ่นปูนและเหงื่อจาง ๆ ลอยเข้าจมูก รสาลืมตาขึ้นอย่างตื่นตระหนก และพบว่าใบหน้าคมคายของปกรณ์อยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนพวงแก้มเนียนอย่างชัดเจน ดวงตาสคมก้มมองเธอนิ่งสนิท แววตาดุๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำบางอย่างที่อ่านไม่ออก แต่มือหนาที่โอบเอวเธอไว้กลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย แถมยังกระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยหายไปไหน "ซุ่มซ่ามแบบนี้... สมแล้วล่ะครับที่จะต้องแก้แบบรอบที่ร้อย" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่จงใจยั่วเย้า รสาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่แล่นพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอพยายามจะผลักอกอีกฝ่ายออก แต่ปกรณ์กลับยิ่งก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะโดนใบหูของเธออยู่แล้ว ในจังหวะที่หัวใจของรสาเต้นรัวระส่ำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกนั้นเอง เสียงตบมือเบา ๆ พร้อมกับเสียงแซวติดตลกก็ดังขึ้นจากด้านหลังโครงเหล็กประตูทางเข้า "โอ้โห... นี่ผมมาขัดจังหวะการตรวจรับงานโครงสร้าง หรือกำลังดูฉากโรแมนติกในซีรีส์เกาหลีกันแน่เนี่ย... คุณรสา คุณปกรณ์?" ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว ปกรณ์รีบปล่อยมือออกจากเอวบางทันที ส่วนรสาผละถอยหลังออกไปสามก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู เธอหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ที่หน้าประตูไซต์งาน ร่างสูงโปรغของ **ธนภัทร** เพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่หูของเธอกำลังยืนพิงเสาเหล็กพลอยส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นมาในมุมที่ดูเหมือนว่า... กำลังกดถ่ายรูปเหตุการณ์เมื่อครู่ไว้พอดิบพอดี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ!