ไซต์งานนี้มีสงคราม

“ถ้าคุณปกรณ์คิดจะใช้สมองส่วนไหนมาเถียงว่าเสาต้นนี้ต้องขยับออกไปอีกสิบเซนติเมตรตามใจชอบ ผมแนะนำให้เอาเวลานั้นไปเปิดตำราโครงสร้างสถาปัตยกรรมพื้นฐานอ่านใหม่อีกรอบนะครับ!” น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉคมคมสะท้านไปทั่วบริเวณโครงสร้างคอนกรีตดิบๆ ของไซต์งานก่อสร้างคฤหาสน์หรูริมเลค ปลายปากกาเน้นข้อความในกระดาษพิมพ์เขียวถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานชั่วคราวอย่างแรง จนกระดาษแผ่นนั้นเกือบขาด รสา สถาปนิกสาวฝีมือฉกาจผู้พกพาความมั่นใจมาเต็มร้อยในชุดยูนิฟอร์มทะมัดทะแมง กางเกงยีนส์เซอร์ๆ เสื้อยืดสีพื้นทับด้วยเสื้อคลุมช่างสีเข้ม ดวงตากลมโตฉายแววคุกกรุ่นจนแทบพ่นไฟได้ เธอกำลังจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเซฟตี้สีส้มสะท้อนแสง สวมหมวกนิรภัยสีขาวที่บ่งบอกถึงสถานะ ‘ผู้รับเหมา’ ผู้ยืนกอดอกพิงเสาปูนด้วยท่าทางนิ่งสนิท ปกรณ์ ไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงอารมณ์ของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นดันปีกหมวกนิรภัยขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าคมคายสันกรามเด่นชัดและดวงตาคมปลาบที่มองตรงมาอย่างเยือกเย็น ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุม ท่ามกลางเสียงเครื่องมือช่างและเสียงตัดเหล็กในระยะไกล แต่มันกลับยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองร้อนระอุยิ่งกว่าเตาเผาปูน “คุณรสาครับ…” ปกรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก แต่กวนประสาทจนคนฟังอยากจะขว้างม้วนแบบแปลนใส่หน้า “ถ้าคุณใช้สายตาสวยๆ คู่นั้นมองดูหน้างานจริง ไม่ใช่เอาแต่มุดหัวอยู่ในห้องแอร์แล้ววาดฝันกลางอากาศ คุณก็จะเห็นว่าตอม่อตรงจุดนั้นมันทับแนวท่อระบายน้ำหลักที่เพิ่งฝังไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ถ้าไม่ขยับเสาออกไปสิบเซนติเมตร อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึงหรอกครับ แค่ห้องรับแขกของคุณก็จะกลายเป็นสระว่ายน้ำในร่มทันทีที่ฝนตกหนัก” “อย่ามาทำเป็นอวดรู้เรื่องระบบระบายน้ำกับฉันนะ!” รสาพุ่งตัวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานชั่วคราว ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนจางๆ ลอยปะทะจมูก “ฉันคำนวณมาอย่างดีแล้ว ท่อพวกนั้นมันอยู่ต่ำกว่าฐานรากตั้งครึ่งเมตร มันไม่มีทางชนกันเว้นเสียแต่ว่าทีมงานของคุณจะหน้ามืดเทปูนเอียงจนได้ระดับติดลบ!” ปกรณ์หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รสาตัวเล็กกว่าเขาเกือบหนึ่งช่วงตัว แต่แรงปะทะและคารมของเธอนั้นเทียบเท่าพายุเฮอร์ริเคนดีๆนี่เอง เขารู้จักชื่อเสียงของเธอดี ‘สถาปนิกปากจัดแห่งปี’ ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้รับเหมารายไหน และวันนี้เขาก็ได้ประจักษ์ด้วยตัวเองแล้วว่า ข่าวลือนั้นมีความจริงเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่สิ่งที่รสาไม่รู้… และปกรณ์ไม่มีวันปริปากบอกออกไปในตอนนี้ก็คือ แบบแปลนชุดนี้ของเธอสวยงามจนเขายอมรับตั้งแต่แรกเห็น และเขาก็ตั้งใจอย่างยิ่งที่จะปกป้องทุกรายละเอียดบนกระดาษแผ่นนั้นให้สมบูรณ์แบบที่สุด แม้จะต้องแลกกับการทะเลาะกับเธอทุกวันก็ตาม “คุณกำลังดูถูกฝีมือคนงานของผมนะคุณรสา” ปกรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรสาต้องเงยหน้าขึ้นมองเพื่อสบตาเขา รัศมีความกดดันจากผู้รับเหมาหนุ่มจอมเนี๊ยบแผ่ซ่านจนหัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบไปชั่วขณะ “ทีมงานผมทำงานตามมาตรฐานวิศวกรรม ไม่ใช่ทำงานตามอารมณ์ศิลปินแบบที่คุณกำลังทำอยู่” “นี่คุณ!” รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวเล็กกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เธอกล้าพูดได้เลยว่าผู้ชายคนนี้คือสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญที่สุดในสามโลก ทั้งกวนประสาท เย่อหยิ่ง และที่สำคัญที่สุด… สายตาคมกริบที่กำลังมองเธออยู่ตอนนี้ มันทำให้เธอรู้สึก ‘หายใจไม่ค่อยทั่วท้อง’ อย่างน่าประหลาด “ถ้าไม่เชื่อสายตาตัวเอง งั้นเราไปพิสูจน์หน้างานกันตอนนี้เลยดีไหมครับ” ปกรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย พร้อมกับหยิบตลับเมตรเหล็กสีเหลืองสดใสขึ้นมาจากกระเป๋าคาดเอว “ถ้าเสาต้นนั้นมันชนท่อจริงอย่างที่ผมบอก คุณต้องเป็นคนเลี้ยงกาแฟผมทั้งไซต์งานนานหนึ่งเดือนเต็ม แต่ถ้าผมผิด… ผมจะเป็นคนเลี้ยงคุณเอง ทุกมื้อ ตลอดโปรเจกต์นี้เลย” รสาชะงักไปนิด เธอจ้องมองตลับเมตรในมือเขา สัญชาตญาณบอกว่าเธอไม่ควรรับคำท้าบ้าๆ นี่ แต่ศักดิ์ศรีของสถาปนิกเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมันค้ำคออยู่ “ก็ได้!” เธอสะบัดหน้าเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว “แล้วเตรียมตัวควักกระเป๋าจ่ายค่ากาแฟแพงๆ ให้ลูกน้องฉันได้เลย คุณปกรณ์!” ทั้งคู่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ออกมาจากเต็นท์พักคนงาน มุ่งตรงไปยังจุดเกิดเหตุซึ่งเป็นโครงสร้างเสาคอนกรีตบริเวณโถงรับแขก แดดยามบ่ายส่องกระทบโครงสร้างเหล็กเกิดเป็นเงาทอดFาว แต่ความร้อนจากแสงอาทิตย์ยังเทียบไม่ได้กับอุณหภูมิความคุตครุ่นระหว่างคนทั้งสอง ปกรณ์ก้มตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นดินปนทรายเพื่อวัดระยะห่างระหว่างฐานเสากับแนวท่อระบายน้ำ รสาFยืนกอดอกมองอยู่เหนือหัว ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความมั่นใจเกินร้อย เธอแน่ใจว่าเธอคำนวณไม่พลาดแน่ๆ “ไหนล่ะคะ ไหนที่คุณบอกว่ามันชน…” รสาก้มตัวลงเพื่อชะโงกดูตัวเลขบนตลับเมตรที่ปกรณ์กำลังดึงออก ในจังหวะที่เธอก้มลงนั้นเอง ปกรณ์ที่กำลังเงยหน้าขึ้นมาพอดีทำให้ปลายคางของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียนใสของเธอไปเพียงไม่ถึงเซนติเมตร กลิ่นกายสะอาดสดชื่นผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ จากตัวชายหนุ่มพัดเข้าจมูกเธอกะทันหัน รสาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อรู้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาสนิทกันมากแค่ไหน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สบเข้ากับดวงตาคมปลาบของปกรณ์ที่หยุดชะงักไปเช่นกัน แววตาของปกรณ์ที่มองมาไม่ได้มีความกวนประสาทเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันกลับลึกล้ำ อ่อนโยน และเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับบางอย่างที่ทำให้หัวใจของสถาปนิกสาวเต้นรัวผิดจังหวะ “คุณรสาครับ…” เสียงทุ้มต่ำของปกรณ์ดังขึ้นใกล้ชิดจนกระซิบข้างใบหู “ผมว่า… เรามาวัดกันใหม่ดีกว่า ว่าตกลงใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายแพ้” ติ๊ก… ติ๊ก… เสียงเข็มนาฬิกาในใจของรสากำลังนับถอยหลัง ท่ามกลางความเงียบที่ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจเต้นโครมครามของตัวเอง ก่อนที่รสจะได้ทันอ้าปากเถียงหรือถอยหนี แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนโهاกฮากก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของไซต์งาน “เฮ้ย! พี่กรณ์! คุณรสา! แย่แล้วครับ!” ธนภัทร สถาปนิกหนุ่มเพื่อนสนิทของรสา วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับกระดาษรายงานในมือ สีหน้าของเขาซีดเผือดจนเห็นได้ชัด “เกิดอะไรขึ้นวะภัทร?” ปกรณ์รีบผุดลุกขึ้นยืนบังรสาไว้โดยอัตโนมัติ สายตาคมกวาดมองไปที่เพื่อนร่วมงานด้วยความระแวง ธนภัทรหอบแฮก ลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงพร้อมกัน “มีคนแอบเข้ามาในโกดังเก็บวัสดุเมื่อคืนนี้… ปูนซีเมนต์พรีเมียมล็อตใหญ่สามสิบตันที่เพิ่งสั่งมา ถูกสับเปลี่ยนกลายเป็นปูนเสื่อมคุณภาพหมดแล้วครับ!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความวุ่นวายนี้ไปพร้อมกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!