กลยุทธ์ชนะศึก

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังก้องกังวานเสียดแทงโสตประสาท ประดุจเสียงหมาป่าหิวโหยที่ล้อมเหยื่อจนมุม ทว่าท่ามกลางความตึงเครียดที่อากาศรอบกายแทบจะแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เซียวเหวินกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงไว้ซึ่งความสุขุมเยือกเย็น ดวงตาดำขลับคู่นั้นกวาดมองผู้มาเยือนด้วยแววตาเรียաբนิ่ง ราวกับกำลังมองดูละครสัตว์ฉากหนึ่งที่หาความน่าสนใจมิได้ "ฮ่าๆๆๆ... เซียวเหวิน! เจ้าคิดว่าข้ามาคนเดียวงั้นรึ? วางกระบี่ลงซะ มิฉะนั้น... หัวของนางเซียนผู้นี้จะหลุดออกจากบ่าในพริบตา!" เสียงของ 'ไป๋หู่' รองประมุขพรรคโลหิตทมิฬคำรามลั่น เงาร่างของมันซ่อนอยู่หลังม่านหมอกค่ายกลทมิฬ โดยมีปลายกระบี่อาบยาพิษจ่ออยู่ที่ลำคอระหงของซูหยาง นางเซียนน้ำแข็งผู้เลื่องชื่อ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์สลัว แม้ในยามที่ความตายอยู่ห่างเพียงเส้นยาแดง ดวงตาคู่สวยของนางกลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเยชาชาดั่งน้ำแข็งพันปี และประกายความห่วงใยที่ซ่อนลึกอยู่ภายใต้ความนิ่งงันนั้น นางส่งสายตาปรามเซียวเหวินราวกับจะบอกว่า *'อย่าได้ยอมจำนนเพื่อข้า'* เซียวเหวินแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ "ไป๋หู่... เจ้าช่างไร้เดียงสายิ่งนัก" น้ำเสียงนุ่มทุบกังวานเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน มือเรียวยาวดั่งหยกขาวของเขาเคาะด้ามกระบี่เบาๆ สามครั้ง จังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงเคาะระฆังวัดในยามวิกาล "เจ้าคิดว่าข้า เซียวเหวิน ยอมเดินเข้าสู่หุบเขาอสูรโลหิตโดยไร้ซึ่งการเตรียมตัวกระนั้นรึ? หึ... คนโง่มักคิดว่าคนฉลาดทำอะไรโดยไร้เหตุผลเสมอ" ไป๋หู่ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักฆ่ากรีดร้องเตือนภัยในอก มันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนเล็กน้อย ราวกับมีสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังตื่นจากการหลับใหล "วะ... ว่าอะไรนะ? เจ้าทำอะไรกลลวงอันใด!" ไป๋หู่ตะคอกเสียงหลง ความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย..." เซียวเหวินก้าวเท้าเดินหน้าช้าๆ หนึ่งก้าว ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์แผ่ซ่านออกจากร่างอย่างเงียบเชียบ "ข้าเพียงแค่... เชิญพวกเจ้าเข้ามานั่งอยู่ในอุ้งมือของข้าเรียบร้อยแล้วต่างหาก" สิ้นคำพูดของเซียวเหวิน ทันใดนั้น อักขระโบราณสีทองนับพันตัวก็สว่างวาบขึ้นจากพื้นดิน ทอแสงเจิดจ้าทะลวงผ่านความมืดมิดของผืนป่า ก่อตัวเป็นม่านค่ายกลดาราผนึกสวรรค์ ปิดตายเส้นทางหนีทีไล่ทั้งหมดในรัศมีร้อยลี้ แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของเหล่าศัตรู จนผู้อยู่ในขอบเขตพลังหลอมรวมลมปราณถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต "ค่ายกล... นี่คือค่ายกลตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!" ไป๋หู่แผดเสียงด้วยความตื่นตระหนก มันพยายามจะเคลื่อนย้ายร่างหนี แต่มือของมันกลับแข็งค้าง ปราณในร่างถูกกดทับจนโคจรไม่ได้ดั่งใจ "ตั้งแต่ก้าวแรกที่พวกเจ้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตอาณาจักรแห่งนี้แล้ว..." เซียวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังอำนาจกดขี่ "เจ้าคิดว่าค่ายกลสังหารโลหิตของพรรคพวกเจ้าเป็นฝ่ายล้อมพวกเราไว้ งั้นรึ? ผิดมหันต์... สิ่งที่พวกเจ้าเรียกว่าค่ายกลปิดล้อม แท้จริงแล้วเป็นเพียง 'เหยื่อล่อ' ที่ข้าจงใจโปรยทานไว้ เพื่อตลบหลังพวกเจ้าต่างหากเล่า" ฉากการต่อสู้มิได้เริ่มด้วยการปะทะด้วยกำลัง หากแต่เป็นการชิงไหวชิงพริบที่ดุเดือดและเลือดเย็นยิ่งกว่า เซียวเหวินใช้ยันต์สะท้อนดาราหักเหทิศทางปราณของศัตรูตั้งแต่ตอนที่เข้ามาเจรจา การกระทำทุกย่างก้าว คำพูดทุกคำที่เขาเอ่ยล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการคำนวณในกระดานหมากรุกที่เขาเป็นผู้เดินหมากแต่เพียงผู้เดียว ซูหยางที่ถูกจับเป็นตัวประกันยามนี้มุมปากแย้มยิ้มบางเบา นางเข้าใจแผนการของเขาทั้งหมดแล้ว บุรุษผู้นี้... ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองตกเป็นรองผู้ใดจริงๆ "เซียวเหวิน! เจ้าคนเจ้าเล่ห์!" ไป๋หู่คำรามด้วยความเคียดแค้น มันเงาคมกระบี่พุ่งเข้าหมายปลิดชีพซูหยางเพื่อลากลงนรกไปด้วยกัน ในเมื่อไร้ทางรอด มันขอฆ่านางเซียนผู้นี้ให้ตายตกตามกันไป ทว่า... ร่างของไป๋หู่ที่พุ่งไปข้างหน้ากลับทะลุผ่านร่างของซูหยางไปอย่างไร้การต้านทาน! ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวราวกับภาพมายา ร่างของซูหยางที่ถูกจับเป็นตัวประกันเมื่อครู่ ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศกลายเป็นเพียงภาพสะท้อนจากยันต์ลวงตา! ไป๋หู่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบทะลัก "ภาพมายา?! นาง... นางอยู่ไหน!" "เจ้ากำลังหาข้าอยู่หรือ?" เสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งดังขึ้นข้างหู ไป๋หู่สะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างของซูหยางตัวจริงยืนอยู่เบื้องหลังมันตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ กระบี่น้ำแข็งในมือของนางเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้า ไอร้อนจากลมหายใจกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมทั่วร่างของไป๋หู่ในชั่วพริบตา "วิชากระบี่ไร้ปรานี... หัตถ์เหมันต์พิฆาต!" ฉับพลัน! แสงกระบี่พาดผ่านลำคอ ร่างของไป๋หู่แข็งค้าง ดวงตาเบิกโพ้างค้างเติ่ง ก่อนที่ศีรษะจะค่อยๆ เคลื่อนหลุดจากบ่า เลือดสีแดงฉานพวยพุ่งตัดกับเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน งดงามและน่าสะพรึงกลัวในคราเดียวกัน เหล่าลูกสมุนพรรคโลหิตทมิฬที่เหลือเห็นรองประมุขดับอนาถ ต่างพากันโยนอาวุธทิ้งคุกเข่าร้องขอชีวิตระงม ทว่าเซียวเหวินหาได้ใส่ใจไยดี พวกมันเป็นเพียงหมากที่หมดประโยชน์แล้ว เขาโบกมือเพียงครั้งเดียว ค่ายกลดาราผนึกสวรรค์ก็บดขยี้ร่างของพวกมันจนแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา ความเงียบสงบกลับคืนสู่ผืนป่าอีกครา มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวกายของชายหนุ่มและหญิงสาว เซียวเหวินเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างสง่างาม เขาก้าวเข้าไปหาซูหยาง สายตาทรณงตนทอดมองนางด้วยความอ่อนโยนที่มอบให้เพียงผู้เดียว มือหนาเอื้อมไปปัดเกล็ดน้ำแข็งบนเส้นผมสีเงินของนางอย่างเบามือ "เจ้าประมาทเกินไปแล้ว" เซียวเหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะตำหนิเล็กน้อย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย ซูหยางช้อนสายตาขึ้นมองเขา มุมปากหยางขึ้นเป็นรอยยิ้มหายากที่งดงามราวกับดอกเหมันต์แรกแย้ม นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นุ่มนวล "ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า... ว่าเจ้าไม่มีทางยอมให้ข้าเป็นอันตรายแม้แต่ปลายเส้นผม" ทั้งสองยืนสบตากัน ท่ามกลางซากศพและกลิ่นอายคาวเลือด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะโอบกอดคนทั้งสองไว้ ทันใดนั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยกระจ่างใสกลับมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน ลมพายุหมุนวนรุนแรงพัดกระโชกแรงจนต้นไม้หักโค่น เมฆสีดำทะมิลปรากฏขึ้นพร้อมกับสายฟ้าสีเลือดที่ฟาดผ่าลงมาใจกลางค่ายกลที่พวกเขา berdiri อยู่! แรงกดดันระดับมหาอำนาจที่เหนือล้ำกว่าขอบเขตหลอมรวมลมปราณนับร้อยเท่าพุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้า ราวกับทัณฑ์สวรรค์กำลังพิโรธ! เซียวเหวินหรี่ตาลงทันที เขารวบเอวบางของซูหยางเข้าหาตัวแล้วทะยานร่างถอยหลังออกไปสามสิบวากอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางกลุ่มควันและเศษซากค่ายกลที่พังทลาย เงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่าม ปักลายมังกรห้ากรงเล็บ ยืนตระหง่านอยู่บนยอดไม้ พลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของมันกดทับจนแผ่นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึก และเสียงทุบต่ำกังวานดั่งอสนีบาตก็ดังขึ้นจากปากของบุคคลปริศนาผู้นั้น "ฆ่าคนของสำนักราชันย์สวรรค์... เจ้าหนู คิดจะหนีไปไหน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ