รอยร้าวในสำนัก

"เจตจำนงแห่งความตาย... ช่างน่าขันสิ้นดี" น้ำเสียงของเซียวเหวินราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันระดับที่ทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น ป้ายคำสั่งโบราณนับร้อยชิ้นที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหลมหวีดหู คล้ายฝนห่าใหญ่ที่ถูกส่งตรงมาจากขุมนรก แต่ทว่า—ไม่มีป้ายใดสามารถเข้าใกล้รัศมีสามเชียะรอบตัวเขาได้เลย *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* ประกายไฟสีครามแตกกระเซ็นดั่งดอกไม้ไฟกลางราตรี เมื่อป้ายคำสั่งโบราณเหล่านั้นกระทบเข้ากับม่านพลังอักขระโปร่งใสที่เซียวเหวินสะบัดมือวาดขึ้นกลางอากาศเพียงเสี้ยววินาที อักขระแต่ละตัวหมุนวนอย่างเป็นระเบียบ สลักลึกด้วยวิถีแห่งฟ้าดิน สะท้อนความล้ำลึกที่ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปใช้เวลาชั่วชีวิตก็ไม่อาจเข้าใจ เบื้องหลังของเขา ซูหยางยังคงยืนสง่างามดั่งรูปสลักหยกน้ำแข็ง ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือเรียวงามของนางสั่นระริกเบาๆ ไอความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาราวกับจะแช่แข็งแม้กระทั่งห้วงเวลา "พวกมันไม่ใช่เงามายา" เสียงหวานดุจหิมะโปรยปรายของนางเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนในโสตประสาท "พวกมันคือจิตวิญญาณตกค้างของผู้อาวุโสรุ่นก่อตั้งสำนัก... เหตุใดค่ายกลพิทักษ์บรรพจน์จึงอนุญาตให้พลังเหล่านี้สะท้อนกลับมาทำลายพวกเราเอง?" เซียวเหวินไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองเงาร่างทั้งสามที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เงาร่างเหล่านั้นสวมชุดคลุมโบราณ ใบหน้าเลือนราง ทว่ารัศมีปราณระดับ "ราชันย์เทวะ" ที่แผ่ออกมานั้นกดทับจนยอดเขาหลักของสำนักถึงกับสั่นสะเทือน โครงสร้างศิลาโบราณเริ่มปรากฏรอยร้าวรานราวกับใยแมงมุม นี่คือสัญญาณเตือนภัยที่น่ากลัวที่สุด—รากฐานของสำนักกำลังจะพังทลายจากภายใน! "เพราะแกนกลางของค่ายกล... ถูกกัดกินจนเน่าเฟะแล้วต่างหากล่ะ" เซียวเหวินเอ่ยด้วยมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "พลังปราณสวรรค์ที่ใช้หล่อเลี้ยงสำนักมานับหมื่นปี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วย 'โลหิตมาร' ของผู้อาวุโสใหญ่ผู้ทะเยอทะยานอยากก้าวข้ามขีดจำกัดของวัฏสงสาร" *ตูม!* เงาร่างที่สองพุ่งทะยานเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิทซัดเข้าใส่กลางหลังของเซียวเหวินโดยตรง ความเร็วนั้นเหนือล้ำกว่าขีดจำกัดของสายตา ทว่า เซียวเหวินคล้ายมีตาทิพย์ ร่างกายของเขาหมุนวนครึ่งรอบอย่างงดงามราวกับพู่กันตวัดสะบัดบนกระดาษเซียน นิ้วมือเรียวยาวดีดออกไปครั้งเดียว— *เปรี้ยง!* ยันต์อักขระสีทองอร่ามพุ่งทะลวงฝ่ามือเพลิงมารจนแตกสลายเป็นจุล แรงสะท้อนทำให้เงาร่างนั้นกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว ขณะเดียวกัน ซูหยางก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ร่างระหงของนางพลิ้วกายขึ้นสู่เบื้องบน กระบี่ในมือวาดเป็นวงโค้งดั่งจันทร์เสี้ยว ไอความเย็นระดับพันปีแผ่ขยายปกคลุมทั่วบริเวณ พริบตาเดียวเงาร่างที่สองก็ถูกแช่แข็งกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสีดำสนิท ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองธุลีปลิวหายไปกับสายลม "ท่านพี่..." ซูหยางร่อนลงยืนเคียงข้างเขา ลมหายใจของนางหอบสะท้านเล็กน้อย แม้จะดูเยือกเย็น แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับฉายแววความกังวล "ค่ายกลปกป้องสำนักเสื่อมถอยถึงเพียงนี้ แปลว่าเขตแดนผนึกใต้หุบเขาอสูร... คงใกล้จะแตกเต็มทีแล้วกระมัง" เซียวเหวินพยักหน้ารับช้าๆ สายตาคมปลาบมองลึกลงไปยังเบื้องล่างของหุบเขา ที่ซึ่งความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวกำลังก่อตัวขึ้นเป็นเกลียวคลื่น เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้เบาๆ เป็นการถ่าย ทอดพลังปราณอันอบอุ่นและมั่นคงให้ "เจ้ากลัวหรือไม่ ซูหยาง?" ซูหยางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้เห็น "ตราบใดที่กระบี่ในมือข้ายังอยู่ และท่านยังยืนอยู่เคียงข้าง... ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า ข้าก็ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย" บรรยากาศรอบตัวสงบลงชั่วขณะ ท่ามกลางซากปรักหักพังของสำนักที่เคยยิ่งใหญ่ ทว่า ความเงียบงันนี้กลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงหัวเราะแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างยิ่งดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง *“ช่างเป็นคู่รักที่น่าอิจฉายิ่งนัก... น่าเสียดายที่วันนี้ จะเป็นวันสุดท้ายที่พวกเจ้าจะได้หายใจร่วมกัน”* สิ้นเสียงนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองก็ยุบตัวลงอย่างฉับพลัน พร้อมกับปรากฏการณ์ประหลาด—กระบี่โบราณเล่มหนึ่งที่ถูกฝังผนึกไว้ใจกลางลานพิธีมานานนับหมื่นปี ค่อยๆ ขยับและชักออกจากฝักด้วยตัวมันเองอย่างไร้ผู้ถือครอง! ไอสังหารสีเลือดพวยพุ่งทะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนเมฆาโดยรอบให้กลายเป็นสีชาดในพริบตา! ---------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับผม หมึกทองคำข้ามภพ นะครับ