วิชาบำเพ็ญคู่

"ผู้ใดบังอาจ... มาสร้างความวุ่นวายในเขตแดนบรรพกาลของข้า?" เสียงคำรามนั้นดังกดทับลงมาจากนภากาศ ราวกับมังกรเพลิงพิโรธที่ตื่นจากการหลับใหลนับหมื่นปี แรงกดดันระดับขอบเขตราชันย์เทพพุ่งทะยานเข้ากดทับทุกสรรพสิ่งจนแผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน เลือดในกายของเหล่าผู้ฝึกตนทั่วไปแทบจะตีกลับและระเบิดออกเป็นจุลทัศน์ แต่ท่าางกลางพายุแห่งจิตสังหารที่โหมกระหน่ำนั้น เซียวเหวินกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง ปลายเท้าจรดลงบนพื้นศิลาโบราณด้วยท่าทีสงบนิ่งดั่งขุนเขา เขายกมือขวาขึ้นวาดผ่านความว่างเปล่าอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วแต่งแต้มด้วยละอองแสงสีทองคำขาว ลากเส้นสายอักขระโบราณกลางอากาศอย่างแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่ปรากฏล้วนส่องประกายเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดของเขตแดนบรรพกาลให้ถอยร่นไปชั่วพริบตา นี่คือวิถีแห่งค่ายกลและยันต์อักขระที่หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณ ไม่ต้องพึ่งพาแรงกายมหาศาล เพียงใช้ปัญญาและสัจธรรมแห่งฟ้าดินมาต้านทานพลังอันไร้เหตุผลของอีกฝ่าย "ข้าเอง" เซียวเหวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานและทรงพลังอย่างยิ่งในความเงียบงัน "ผู้ซึ่งจะมาทวงคืนความสมดุลที่สูญหายไปของสถานที่แห่งนี้" เงาร่างมหึมาบนท้องฟ้าหรี่ตาลงด้วยความตกตะลึง ปราณกระบี่และอาคมที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาหาใช่ระดับของคนหนุ่มทั่วไปไม่ มันลึกล้ำและเต็มไปด้วยความเข้าใจในวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์อย่างแท้จริง ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะปะทุเป็นมหาสงครามล้างผลาญนั้น ร่างของสตรีชุดขาวบริสุทธิ์นางหนึ่งก็ร่อนลงมาดั่งเทพธิดาจำแลงกายจากสรวงสวรรค์ ซูหยาง... นางเซียนผู้สง่างามและเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี นางยืนเคียงข้างเซียวเหวิน เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกาย แววตาคู่คมกริบดั่งกระบี่น้ำแข็งกวาดมองไปยังเงาร่างเบื้องบนด้วยความเหยียดหยัน "ผู้พิทักษ์จอมปลอม... เจ้ากล้าดียังไงมาขวางทางพวกเรา?" "ซูหยาง ระวังตัวด้วย" เซียวเหวินกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่เขามีให้นางเพียงผู้เดียว "มันผู้นี้ไม่ได้ใช้แค่พลังปราณ แต่กำลังควบคุมค่ายกลโลหิตโบราณเพื่อดูดกลืนพลังชีวิตของเขตแดนนี้ หากพวกเราไม่ประสานพลังกัน เกรงว่าจะยากที่จะทะลวงผ่านไปได้" ซูหยางไม่ตอบคำกล่าวใด นางเพียงพยักหน้ารับช้าๆ ความเย็นชาในแววตาพลันมลายหายไปเมื่ออยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้นี้ เหลือเพียงความไว้วางใจอันไร้ขีดจำกัด กระบี่เหมันต์ในมือของนางส่งเสียงคำรามเบาๆ ราวกับมันตื่นเต้นที่จะได้อาบเลือดศัตรูร่วมกับกระบี่ไร้ลักษณ์ของเซียวเหวิน นี่คือจุดเริ่มต้นของการประสานพลังที่แท้จริง... วิชาบำเพ็ญคู่ที่ไม่ใช่แค่การหลอมรวมลมปราณเพื่อเพิ่มระดับพลัง แต่เป็นการผสานจิตวิญญาณ ยันต์อักขระ และกระบี่เหมันต์ให้กลายเป็นหนึ่งเดียว "เริ่มกันเถอะ" เซียวเหวินกล่าว สิ้นคำพูดนั้น เซียวเหวินสะบัดแขนเสื้อ ยันต์อักขระนับหมื่นแผ่นระเบิดออกกลายเป็นตาข่ายแสงสีทองอร่าม ล้อมรอบเงาร่างมหึมาบนท้องฟ้าเอาไว้ทุกทิศทาง ปราณอักขระกดทับลงมาดั่งภูเขาห้าลูก ทำให้การเคลื่อนไหวของศัตรูช้าลงทันตาเห็น ในขณะเดียวกัน ซูหยางก็พุ่งทยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วราวดวงดาวตก ร่างของนางเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเย็นเยือก อุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงจนน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมนับไม่ถ้วน "กระบี่เหมันต์ไร้ปรานี... เพลงกระบี่ที่หนึ่ง พิภพน้ำแข็งสยบมาร!" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างแข็งสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา นางฟาดฟันกระบี่ลงไปตรงๆ คลื่นกระบี่น้ำแข็งขนาดมหึมาพุ่งเข้าผ่ากลางเงาร่างของศัตรูอย่างดุดันและตระการตา แรงปะทะทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงกรีดร้องของอากาศ ทว่า เงาร่างนั้นหาได้ยอมจำนนไม่ มันคำรามลั่นพร้อมกับระเบิดพลังปราณสีดำทมิฬสวนกลับมาหมายจะบดขยี้ทั้งสองให้แหลกเป็นผุยผง "เจ้าเด็กโง่ คิดว่าใช้แค่อักขระกระจ้อยร่อยจะหยุดข้าได้หรือ?" "อักขระของข้าอาจจะดูไร้ค่าในสายตาของเจ้า..." เซียวเหวินแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าด้วยความมั่นใจอันเปี่ยมล้น "แต่เจ้าลืมไปแล้วกระมัง ว่าสรรพสิ่งในใต้หล้าล้วนหนีไม่พ้นกฎเกณฑ์แห่งค่ายกล และตัวเจ้า... ก็คือจุดศูนย์กลางของค่ายกลนี้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่แล้ว!" ทันใดนั้น ยันต์อักขระสีทองที่เซียวเหวินโปรยไว้ทั่วบริเวณก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เส้นสายพลังงานนับล้านเชื่อมต่อเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเป็นค่ายกลมหาประลัย "ค่ายกลผนึกสวรรค์เก้าชั้นฟ้า" แรงโน้มถ่วงรอบตัวเงาร่างนั้นเพิ่มขึ้นนับแสนเท่า จนมันทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลาทันทีด้วยความตกตะลึง นี่คือความน่ากลัวของเซียวเหวิน ผู้ใช้สมองและกลยุทธ์เหนือกว่าแรงกำลัง เขาไม่เคยต่อสู้โดยประมาท และทุกย่างก้าวล้วนถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าแล้ว "ซูหยาง! ตอนนี้แหละ!" ซูหยางไม่รอช้า นางรวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายกระบี่เหมันต์ ร่างของนางพุ่งทะยานผ่านช่องว่างของค่ายกลอักขระด้วยความเร็วแสง ประสานพลังเข้ากับกระบี่ไร้ลักษณ์ของเซียวเหวินที่ส่งกระแสจิตเข้ามาหนุนเสริมอย่างไร้รอยต่อ ความเย็นยะเยือกของน้ำแข็งพันปีและพลังอักขระทองคำหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เกิดเป็นประกายแสงสีฟ้าทองเจิดจ้าบาดตา สาดส่องขับไล่ความมืดมิดในเขตแดนบรรพกาลให้มลายสิ้น กระบี่เล่มเดียวยื่นออกไป ปักทะลวงเข้าสู่ใจกลางหน้าอกของเงาร่างมหึมาอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง ไร้ซึ่งการขัดขืน มีเพียงเสียงคล้ายกระจกแตกละเอียดดังขึ้นก้องกังวาน ก่อนที่เงาร่างนั้นจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำและจางหายไปในอากาศ ความเงียบสงบกลับคืนสู่เขตแดนอีกครั้ง... เซียวเหวินพ่นลมหายใจออกยาวเหยียด ร่างกายเซถอยหลังเล็กน้อยจากการใช้พลังจิตวิญญาณเกินขีดจำกัด แต่ก่อนที่เขาจะล้มลง ซูหยางก็เข้ามาประคองเอวของเขาไว้ทันท่วงที ใบหน้าที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับฉายแววความกังวลและห่วงใยอย่างชัดเจน นางมองหน้าเขาด้วยสายตาที่ยอมมอบหัวใจให้อย่างหมดเปลือก "ท่าน... บาดเจ็บหรือไม่?" นางเอמהถามเสียงแผ่วเบา เซียวเหวินส่ายหน้าเล็กน้อย พร้อมกับแย้มยิ้มอบอุ่นให้พรางเอ่ย "เพื่อเจ้าแล้ว ต่อให้ต้องฝืนลิขิตฟ้าดินอีกกี่ครั้ง ข้าก็ยินดี..." ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความหวานล้ำระหว่างคนทั้งสอง พื้นศิลาโบราณใต้เท้าของพวกเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง เสียงคำรามต่ำๆ ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้นจากเบื้องล่าง ลึกยิ่งกว่าเดิม และมืดมนยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีดำทมิฬปรากฏขึ้นที่กลางห้องโถงบรรพกาล พร้อมกับกลิ่นอายปราณมารโบราณที่รุนแรงเสียจนทำให้ซูหยางต้องชักกระบี่กลับมาตั้งรับทันที และสิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... กลับไม่ใช่ปีศาจทั่วไป แต่เป็นเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งที่สวมชุดเกราะโบราณ ทว่าใบหน้าของนางกลับงดงามสะคราญตาจนน่าประหลาดใจ... และที่สำคัญที่สุดคือนางมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับซูหยางราวกับเป็นคนเดียวกัน! "ในที่สุด... ข้าก็รอวันที่เจ้าจะปลดผนึกนี้สำเร็จ... เซียวเหวิน" สตรีปริศนากล่าวพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางในวิถีกระบี่นี้ด้วยดีเสมอมาครับ