พันธสัญญาจากโลหิต

"ถอยหลังไปสามก้าว... หรือไม่ก็เตรียมตัวกลายเป็นซากศพไร้หัว ณ ที่แห่งนี้!" เสียงคำรามทุ้มต่ำดั่งอสูรกายร้ายจากขุมนรกดังสะท้อนก้องฟ้า แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนหินผาแตกละเอียดเป็นจุล เงาร่างมหึมาของบุรุษร่างยักษ์ผู้ถือขวานยักษ์โลหิตปรากฏขึ้นราวกับภูเขาถล่ม เบื้องหลังของมันคือทัพเสริมอีกนับพันคนที่ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนีจนสิ้น จิตสังหารอันเข้มข้นแผ่พุ่งจนบรรยากาศรอบกายหนาทึบราวกับถูกแช่แข็งด้วยไอโลหิต หลี่เฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาดำขลับสะท้อนประกายคมปลาบของคมขวานที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่วา ร่างกายของเขายังคงยืนหยัดสง่างามดั่งสนทนงท่ามกลางพายุหิมะ มือขวาที่กุมด้ามกระบี่หักกระชับแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่หัวใจของเขากลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามวิกาล เบื้องข้างของเขา ซูเหมยไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเซียนผู้เยือกเย็นกวาดสายตามองกองทัพนับพันด้วยแววตาดูแคลน ไอเย็นสีครามระเหยออกมาจากปลายนิ้วเรียวยาว กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งระยิบระยับลอยวนรอบกาย นางหันมามองหลี่เฟย ชั่วขณะนั้น สายตาของคนทั้งสองประสานกันอย่างไร้คำเอ่ย "ดูเหมือนว่า 'พวกมัน' จะไม่ยอมให้เรามีเวลาพูดคุยกันนานนักนะท่านหลี่" ซูเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความจริงจัง "ข้อเสนอที่ข้ากล่าวไปเมื่อครู่... เศษเสี้ยวคัมภีร์วิญญาณโลหิตในมือข้า และกุญแจผนึกสำนักของท่าน หากเรารวมกันเป็นหนึ่งเดียว ย่อมฝ่าวงล้อมนี้ออกไปได้ แต่หากต่างคนต่างอยู่... จุดจบย่อมมีความตายเป็นเดิมพัน" หลี่เฟยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวทุ้มต่ำสะท้อนความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "เจ้าคิดว่าข้า หลี่เฟย เป็นคนที่จะยื่นมือเข้าหาความร่วมมือกับใครง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? โดยเฉพาะกับคนที่เก็บงำความลับไว้มากกว่าเปิดเผย" "ข้าไม่ได้ขอให้ท่านไว้ใจข้า..." ซูเหมยขยับตัวเข้าใกล้หลี่เฟยอีกนิด กลิ่นอายความเย็นบริสุทธิ์ปะปนกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยหิมะลอยเข้าจมูก "แต่ข้ากำลังบอกว่า หากท่านต้องการแก้แค้นให้ajarnและทวงคืนความยุติธรรมให้สำนักกระบี่เมฆา... ท่านไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว" คำพูดนั้นราวกับคมกระบี่ที่แทงทะลุเข้าไปในจุดอ่อนของหลี่เฟย ร่างของเขาสั่นสะท้อนวูบหนึ่ง ภาพเหตุการณ์ในอดีตวันที่สำนักถูกเผาทำลายและอาจารย์สิ้นใจในอ้อมแขนผุดขึ้นมาในหัว สมองของเขาเดือดดาลด้วยเพลิงแค้น แต่จิตวิญญาณกลับถูกดึงสติกลับมาด้วยความเยือกเย็นของซูเหมย "ฮ่าๆๆๆ! สองหนุ่มสาวใกล้ตาย ยังมีอารมณ์มาปรึกษากันเรื่องความร่วมมืออีกงั้นรึ!" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังสนั่นหวั่นไหว บุรุษร่างยักษ์ผู้ถือขวานยักษ์โลหิตก้าวเท้าออกมากราบพื้นดินสะเทือน มันคือ 'หม่าซาน' ฉายา 'ขวานอสูรโลหิต' ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งพรรคมารทมิฬ ร่างกายของมันสูงใหญ่ราวแปดฟุต กล้ามเนื้อปูดโปนราวกับหล่อหลอมด้วยเหล็กกล้า ในมือถือขวานยักษ์ที่อาบย้อมด้วยเลือดสดๆ ส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ "หลี่เฟย! วันนี้คือวันตายของเจ้า และนังปีศาจน้ำแข็งนั่นด้วย ส่งเศษเสี้ยวคัมภีร์มาซะดีๆ ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าให้ตายอย่างสบายหน่อย!" หม่าซานคำรามลั่น ชูขวานยักษ์ขึ้นฟ้า พลังปราณโลหิตพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่เมฆหมอกจนท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทัพเสริมด้านหลังนับพันนายต่างชักอาวุธออกพร้อมเพรียงกัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านปกคลุมรัศมีร้อยลี้ ปิดกั้นทุกหนทางรอด หลี่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึก, ปราณกระบี่ในตันtianหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคำรามเบาๆ ในร่าง เขาเหลือบมองซูเหมยที่กำลังรวบรวมไอเย็นถึงขีดสุด ดวงตานางเปล่งประกายสีครามเจิดจ้า "ดี..." หลี่เฟยเอ่ยเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังหม่าซานราวกับมองซากศพ "หากเจ้าต้องการมันนัก... ข้าจะให้เจ้ามารับเอาเอง!" สิ้นเสียงคำนั้น หลี่เฟยก็สะบัดมือขวา กระบี่หักในมือส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง พลังปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พวยพุ่งทะยานผ่าความมืดออกเป็นสองซีก! ซูเหมยไม่รอช้า นางสะบัดแขนเสื้อ ทะยานร่างขึ้นสู่อากาศพร้อมกับคาถาอักขระดารา ไอเย็นจัดแผ่ขยายออกไปราวน้ำแข็งพันปีแช่แข็งพื้นดินเบื้องล่างจนกลายเป็นลานประลองน้ำแข็งสีฟ้าครามในพริบตาเดียว! นี่คือการประสานมือครั้งแรกระหว่างกระบี่วิปลาสและจันทร์ดับสูญ! การต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิตและเศษเสี้ยวคัมภีร์ได้ระเบิดขึ้นแล้ว ท่ามกลางห้วงเวลาอันเป็นตายเท่ากันนี้เอง จู่ๆ อากาศเบื้องบนศีรษะของพวกเขาก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เมฆหมอกสีเลือดถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่บนยอดไม้สูง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... บุคคลที่สามผู้ซ่อนเร้นมาตลอดกำลังก้าวเท้าลงมาสู่สนามรบ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรและจิตวิญญาณแห่งยุทธภพนี้ไปด้วยกันนะครับ