คืนล้างแค้น

ความเงียบงันท่ามกลางรัตติกาลไร้จันทร์ ไม่ได้บ่งบอกถึงความสงบสุข หากแต่เป็นความสงบก่อนที่พายุโลหิตจะโหมกระหน่ำ ประตูไม้สักทองหนาหนักของค่ายพยัคฆ์ทมิฬถูกแรงมหาศาลซัดจนแหลกละเอียดเป็นจุล เศษไม้ปลิวว่อนราวกับใบไม้ต้องลม ท่ามกลางฝุ่นควันตลบอบอวล เงาร่างหนึ่งก้าวเดินผ่านซากประตูนั้นเข้ามาอย่างมั่นคง "อยากได้ชีวิตพวกเรา... ก็ลองเข้ามาถามกระบี่ในมือข้าดูก่อน!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องกังวานเสียดแทงโสตประสาทของเหล่ามือสังหารนับร้อยที่รายล้อมลานประลอง หลี่เฟยยืนหยัดตระหง่าน ชุดยาวสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่แผ่พู่กระจายออกรอบกาย ในมือขวาของเขาไม่ได้กุมกระบี่วิเศษเลิศเลอใด หากแต่เป็นเพียง 'กระบี่หัก' ครึ่งท่อนที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ทว่าคมกระบี่ที่บิ่นกลับเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเยียบเย็นบาดตา บ่งบอกถึงจิตสังหารที่ไร้ความปรานี ซูเหมยซึ่งเร้นกายอยู่บนยอดหลังคาเรือนใหญ่ ทอดมองภาพเบื้องล่างด้วยแววตาคู่สวยที่ฉายแววเป็นห่วง นางยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสไอเย็นของเกล็ดน้ำแข็งที่ควบแน่นบนปลายนิ้ว ภายในใจประหวัดนึกถึงคำเตือนของสำนักดาราดับสูญ การบำเพ็ญเพียรฝืนลิขิตฟ้าดินย่อมต้องแลกมาด้วยอุปสรรคอันใหญ่หลวง แต่เมื่อเห็นแผ่นหลังอันทะนงองอาจของบุรุษผู้นี้ นางก็รู้ดีว่าต่อให้เบื้องหน้าคือขุมนรกโลกันตร์ เขาก็จะก้าวเดินฝ่าไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "บังอาจนัก! เจ้าตัวเดรัจฉานแซ่หลี่ กล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาตายถึงถิ่นพวกเราคนเดียว!" เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากประมุขพยัคฆ์ทมิฬ 'กงเทียนหลาง' ร่างกำยำสูงใหญ่ดั่งภูผาก้าวออกมาจากห้องโถงใหญ่ ในมือถือกระบองเหล็กเก้าท่อนที่อาบด้วยพิษร้ายกาจ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธแค้นที่ผู้บุกรุกเพียงคนเดียวกล้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสำนักอันดับหนึ่งในยุทธภพฝั่งตะวันตก หลี่เฟยไม่แม้แต่จะปรายตาชายตามองคู่สนทนา เขากวาดสายตาคมปลาบไปยังเสาประหารกลางลาน ที่ซึ่งร่างอันไร้ลมหายใจของพี่น้องร่วมสำนักยังคงถูกแขวนประจาน หยาดโลหิตหยดติ๋งลงสู่พื้นดินกลายเป็นรอยด่างสีดำสนิท ความแค้นที่สุมอกมานานนับปีระเบิดออกเป็นลมปราณกระบี่พญายมที่หมุนวนรอบกายจนเกิดเสียงหวีดหวิวเสียดแทงแก้วหู "หนี้เลือด... ต้องชำระด้วยเลือด" หลี่เฟยเอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับทรงพลังกดดันจนเหล่ามือสังหารระดับยอดฝีมือถึงกับหายใจติดขัด "ฆ่ามัน! แยกมันเป็นหมื่นชิ้น!" กงเทียนหลางตวัดกระบองสั่งการ เหล่ามือสังหารนับร้อยต่างทะยานร่างเข้าหาเป้าหมายพร้อมกัน ประหนึ่งคลื่นมรณะที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งให้ราบคาบ พริบตานั้นเอง ประกายกระบี่หักก็สว่างวาบขึ้นราวกับดาราตกดิน หลี่เฟยขยับกายดั่งมังกรทะยานฟ้า เคล็ดวิชากระบี่วิปลาสที่ไร้กระบวนท่าตายตัวถูกแปรเปลี่ยนเป็นความตายที่ไร้ร่องรอย ทุกครั้งที่คมกระบี่สะบัดผ่าน ร่างของศัตรูจะหยุดชะงักลงพร้อมกับโลหิตที่สาดกระเซ็น ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง มีเพียงเสียงเนื้อหนังที่ถูกเฉือนและเสียงลมปราณที่ระเบิดออกอย่างน่าสะพรึงกลัว ซูเหมยบนหลังคาพลิ้วกายลงมาอย่างไร้สุ้มเสียง ปลายนิ้วเรียวดีดกระบี่น้ำแข็งสกัดจุดถอยหลังให้หลี่เฟย ป้องกันมิให้มือสังหารลอบโจมตีจากด้านหลัง "ท่านระวังข้างซ้ายด้วย" เสียงหวานใสกล่าวเตือนสติ "ขอบใจเจ้า" หลี่เฟยตอบรับสั้นๆ โดยไม่หันกลับไปมอง ทั้งสองประสานสอดรับกันอย่างรู้ใจราวกับฝึกซ้อมร่วมกันมานับร้อยปี กระบี่หักของหลี่เฟยผสานกับอาคมน้ำแข็งดาราของซูเหมย แผ่รัศมีพลังกดดันจนลานประลองกลายเป็นทุ่งสังหารอันหนทึบ ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป ศพของมือสังหารพยัคฆ์ทมิฬก็นอนเกลื่อนกลาดรากับใบไม้ร่วง กงเทียนหลางยืนหอบหายใจโยนกระบองทิ้งด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักว่ายอดฝีมือที่ตนสะสมมานับสิบปี ถูกโค่นลงได้ภายในเวลาไม่นาน หลี่เฟยสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ เงาดำทอดทับร่างของประมุขพยัคฆ์ทมิฬที่คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหมดทางสู้ กระบี่หักในมือจ่ออยู่ที่ลำคอของอีกฝ่าย ปลายคมกระบี่สั่นระริกด้วยแรงโทสะที่ใกล้ปะทุ "เจ้า... เจ้าสำนักหลี่โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ายังมีสมบัติและ..." *ฉึบ!* โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนที่คำพูดจะจบลง หลี่เฟยเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าในขณะที่ความแค้นได้รับการชำระสะงัด จู่ๆ บรรยากาศรอบกายก็แปรเปลี่ยนเป็นความหนาบระอุ สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นมหึมาก็ผ่าลงมาจากท้องฟ้ายามวิกาลอย่างไร้เค้าลาง พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่กดทับลงมาจนเข่าแทบทรุด ซูเหมยหน้าถอดสีทันที นางเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มเมฆหมุนวนบนท้องฟ้าที่กำลังก่อตัวเป็นค่ายกลอัสนีสวรรค์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นอันคุ้นเคยที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องบน "คิดว่าล้างแค้นสำเร็จแล้วกระนั้นหรือ... เจ้าเด็กโง่" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พยัคฆ์ขาวคำราม" มาโดยตลอดครับ!